ตอนที่ 4 : พนักงานใหม่ผู้อับโชค

เหตุการณ์พายุฝนได้ผ่านพ้นไปแล้ว ใครหลาย ๆ คนดูจะมีความสุขกับบรรยากาศเย็น ๆ ของฟ้าหลังฝนต้อนรับยามเช้าในวันนี้

เห็นทีก็จะมีเพียงใครคนหนึ่ง ซึ่งกำลังกลั้นสะอื้นในขณะที่มือก็พยายามกู้ซากเต็นท์ตัวเองเพื่อหาผู้รอดชีวิตด้านใน

ย้อนไปเมื่อราว ๆ ห้านาทีก่อน รักเอยที่พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็รีบมุดออกจากเต็นท์ของปรินทร์ที่เขาอาศัยนอนหลับเมื่อคืน วิ่งตรงไปยังจุดที่เต็นท์ของเขาถูกพัดไป ช่างน่าเศร้าใจที่มันพังลงและขาดวิ่นเพราะถูกกิ่งไม้เกี่ยวเอาไว้

เขาพยายามหาประตูเต็นท์ เพื่อดูว่าโทรศัพท์กับกระเป๋าเงิน ปัจจัยสำคัญที่จะช่วยให้เขาหนีออกจากบ้านต่อไปได้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

ทว่ารื้อจนแทบชำแหละเต็นท์ออกมาก็ยังไม่เจอของสำคัญที่มองหา รักเอยทิ้งตัวนั่งกับพื้นหญ้าที่เปียกชุ่ม ทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อด้วยความถอดใจ

"มันคงตกน้ำแล้วโดนพัดไปไหนก็ไม่รู้แล้วมั้ง"

ความจริงที่ออกมาจากปากของปรินทร์คล้ายจะขยี้ซ้ำจนเละเสียยิ่งกว่าสภาพครัวที่เขาเคยเข้าไปหัดทำอาหาร รักเอยเบะปากคว่ำ ลุกขึ้นหมายจะวิ่งลงทะเลสาบ แต่ช้ากว่าชายหนุ่มที่เอื้อมมือออกมาคว้าแขนของเขาเอาไว้ได้ทัน

"จะไปไหน?"

"จะไปหาในน้ำน่ะสิ เผื่อมันอาจจะตกอยู่แถวริม ๆ ก็ได้"

ชายหนุ่มส่ายหน้า ดึงเบา ๆ ให้อีกฝ่ายเดินออกห่างจากริมน้ำ

"เมื่อคืนพายุเข้า น้ำไหลเชี่ยวมาก ผมว่ามันคงโดนพัดไปไกลแล้ว"

รักเอยคอตก หน้าเครียดขึ้นมาเมื่อไม่รู้ว่าจะเอาเงินที่ไหนเดินทางต่ออีกสักพักอย่างที่วางแผนเอาไว้

ในตอนนี้แม้แต่เงินจะกลับบ้านก็ยังไม่มีสักบาท

บัตรเครดิต บัตรเอทีเอ็ม บัตรประชาชน และเงินสดที่พกติดตัวก็หายไปพร้อมกับกระเป๋า โทรศัพท์ที่พอจะใช้ทำธุรกรรมทางการเงินได้ก็ไม่ทิ้งแม้แต่เคสไว้ให้ดูต่างหน้า

ปรินทร์ที่เห็นท่าทางไม่สู้ดีของรักเอยก็อดเห็นใจไม่ได้ เขาล้วงเอาเครื่องมือสื่อสารของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะยื่นส่งให้คนที่กำลังก้มหน้าเขี่ยหญ้าอยู่ที่พื้นอย่างสิ้นหวัง

"โทรให้ใครสักคนช่วยสิ"

เมื่อเห็นว่ายังมีทางออกที่เขาลืมนึกถึง รักเอยก็เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาคู่สวยที่สลดลงก่อนหน้านั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นทอประกายอย่างมีความหวังขึ้นมาในทันที

"ขอบคุณนะครับ!"

มือขาวยื่นออกไปรับโทรศัพท์ของปรินทร์มา ก่อนจะลุกขึ้นเดินห่างออกไปพลางกดเบอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ กดโทรออกแล้วรออยู่ครู่ใหญ่ ทว่าก็ยังไม่มีใครรับสายให้ใจชื้น

"พรีม ไปไหนเนี่ย?"

ที่พึ่งหนึ่งเดียวตอนนี้กลับไม่รับสาย แม้จะโทรซ้ำอยู่หลายรอบ หากแต่ก็ยังไร้ซึ่งการตอบรับใดกลับมา รักเอยจึงเปลี่ยนเป็นโทรเข้าไปยังเบอร์บ้านของเพื่อนสนิท รออยู่อีกชั่วอึดใจก็มีคนรับ เขายิ้มกว้างพลางกรอกเสียงลงไปพร้อมกับความหวัง

"ฮัลโหลพรีม นี่เอยนะ!"

'สวัสดีค่ะคุณเอย คุณพรีมไม่อยู่บ้านค่ะ'

ทว่าเสียงที่ตอบกลับมานั้นไม่ใช่พิมมาดาอย่างที่เขาต้องการ หากแต่เป็นแม่บ้านที่คุ้นเคยกันดี

"แล้วพรีมไปไหนเหรอครับ? เอยโทรไปก็ไม่รับเลย"

'คุณพรีมไปปฏิบัติธรรมกับคุณก้องค่ะ ส่วนโทรศัพท์เห็นว่าไม่ได้เอาไปนะคะ เพราะป้าได้ยินคุณก้องบอกว่าอยากจะให้คุณพรีมตั้งใจฝึกสมาธิจริง ๆ จัง ๆ น่ะค่ะ'

ร่างบางแทบจะทรุดตัวลงกับพื้นหญ้าอีกรอบ เมื่อความหวังสุดท้ายดันไปปฏิบัติธรรม รักเอยอยากจะกรีดร้องให้ก้องไปทั่วทั้งไร่ แต่ก็ทำได้เพียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วถามอีกครั้ง

"ไม่ทราบว่าพรีมจะกลับเมื่อไหร่เหรอครับ?"

'ยังไม่มีกำหนดกลับนะคะ'

จากแสงแห่งความหวังที่ริบหรี่อยู่แล้ว พอได้ยินคำตอบนั้นมันก็ดับวูบลงในทันที รักเอยกล่าวขอบคุณคุณป้าแม่บ้านเสียงสั่น เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวก็ไม่อยู่ ครั้นจะโทรกลับไปหาที่บ้านก็คงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นไม่พ้นโดนตามตัวกลับไปแน่ ๆ

คุณนักท่องเที่ยวผู้อับโชคหันกลับไปหาปรินทร์ พลางเดินช้า ๆ อย่างคนหมดแรงเอาโทรศัพท์ไปคืนเขา

ท่าทางที่สิ้นหวังหนักกว่าเก่าทำให้ชายหนุ่มเดาสถานการณ์ได้ไม่ยาก เขารับโทรศัพท์คืนโดยที่ไม่ได้ถามอะไร

ที่สุดจึงหยิบยื่นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในฐานะของเจ้าของไร่ให้แทน

"ถ้าคุณอยากกลับบ้าน เดี๋ยวผมจะพาไปส่งที่สนามบินแล้วกัน ส่วนค่าตั๋วผมจะออกให้ก่อนเอง"

รักเอยถอนหายใจ พลางส่ายหน้า ก่อนจะคัดค้านขึ้นมาเสียงสั่น

"ไม่เอาหรอก"

"ทำไม?" ปรินทร์ขมวดคิ้ว ถามกลับด้วยความสงสัย

"เราไม่อยากกลับบ้าน"

"มีปัญหาหรือไง ให้ผมช่วยพูดให้ไหม?"

"เรากลับตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ" ร่างบางยิ่งส่ายหน้าหนักจนผมปลิว ก่อนจะช้อนตามองปรินทร์อย่างต้องการอ้อนวอน "เราขอยืมเงินคุณก่อนได้ไหม? เดี๋ยวยังไงเราเอามาคืนให้"

"ไม่ได้"

แน่นอนว่าชายหนุ่มปฏิเสธ

แทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่น้อย

ซึ่งนั่นทำเอารักเอยรู้สึกถึงความสิ้นหวังอย่างถ่องแท้ เขากระพริบตาปริบ ๆ เอื้อมมือไปจับชายเสื้อของปรินทร์เอาไว้พลางขอร้องอีกครั้ง เพราะในยามนี้คนตรงหน้าดูจะเป็นที่พึ่งเดียวของเขาแล้วจริง ๆ

"เราไม่โกงคุณหรอก ไม่เชื่อเช็กประวัติเราได้เลย เดี๋ยวเอามาคืนจริง ๆ นะ"

ทว่าร่างสูงกลับดึงชายเสื้อตัวเองออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะถามกลับเสียงเรียบ

"ถ้ามันลำบากขนาดนั้นทำไมไม่ยอมกลับบ้าน?"

คนถูกถามชะงักไปครู่ใหญ่ พลางหลุบสายตามองมือตัวเองที่กุมกันเอาไว้ เอ่ยตอบเสียงเบาโดยเลี่ยงที่จะพูดความจริงออกไป

"เราขอโทษ เราไม่รู้จะบอกคุณยังไง" รักเอยเงยหน้าอีกครั้ง ส่งสายตาขอความน่าเห็นใจจากปรินทร์อย่างสุดชีวิต "แต่เรายังกลับไม่ได้จริง ๆ เพราะงั้นให้เรายืมเงินเถอะนะ เราจะเอามาคืนให้จริง ๆ"

เมื่อเห็นว่ายังไงอีกฝ่ายก็จะยืนกรานไม่กลับบ้าน ปรินทร์ก็ไม่อาจบังคับฝืนใจได้ สุดท้ายทางเลือกเดียวที่จะทำให้รักเอยสามารถอยู่ที่นี่ต่อไปได้ ตอนนี้ก็คงมีแค่…

"งั้นมาทำงานที่นี่ชั่วคราวไหมล่ะ?"

"?"

"แลกกับเงินไง...จะได้ยังไม่ต้องกลับบ้าน แล้วก็ได้เงินมาใช้ด้วย"

• • •

"ที่นี่คือบ้านของผมเอง คุณก็มาพักที่นี่ชั่วคราวแล้วกัน"

เบื้องหน้ารักเอยคือบ้านไม้ที่ตั้งแยกกันสามหลัง โดยมีระเบียงกว้างด้านหน้าเป็นทางเชื่อมบ้านทั้งสามหลังเอาไว้ ตัวบ้านยกสูงจากพื้นเล็กน้อย มีบันไดด้านข้างที่อยู่ริมสุดให้เดินขึ้นไป

บริเวณรอบ ๆ รายล้อมด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ให้ความร่มรื่นและกลมกลืนกับธรรมชาติได้อย่างลงตัว จนรักเอยต้องทึ่งกับความสวยงามแบบเรียบง่ายที่ซ่อนอยู่ท้ายไร่

"น่าอยู่ขนาดนี้เราไม่ไปนอนเต็นท์หรอก"

ปรินทร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนตัวบ้าน ที่นี่เป็นบ้านเก่าของเขาและพ่อกับแม่ที่เคยอาศัยอยู่ตอนเด็ก ๆ ก่อนหน้านี้มันทรุดโทรมลงมาก พอเขาได้กลับมาอยู่อีกครั้งก็ทำการปรับปรุงใหม่ โดยหลาย ๆ อย่างก็ยังคงลักษณะเดิมไว้เพื่อให้บรรยากาศใกล้เคียงกับบ้านเก่าในความทรงจำให้ได้มากที่สุด

"ตามสบายนะ"

สิ้นเสียงทุ้ม ร่างบางก็วางกระเป๋าเป้กับเก้าอี้ไม้ตัวยาวที่ติดกับราวระเบียง ก่อนจะเดินไปสำรวจมุมนั้นมุมนี้ด้วยความสนอกสนใจ

จนกระทั่ง

"แต่เกรงใจกันหน่อยก็ดี"

รักเอยหยุดชะงักฝีเท้าพลางรีบพาตัวเองกลับมายืนหน้าชายหนุ่มอีกครั้งอย่างสงบเสงี่ยม ก่อนที่ปรินทร์จะกระตุกยิ้มมุมปากพลางเอ่ยทวนข้อตกลงระหว่างเขากับลูกจ้างชั่วคราวอีกครั้ง

"งานของคุณคือเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผม รายละเอียดงานต่าง ๆ จะบอกในวันพรุ่งนี้อีกที กำหนดระยะเวลาคือสามเดือน ที่พักฟรี อาหารฟรีทุกมื้อ อยากกินอะไรนอกเหนือจากที่ผมเตรียมไว้ให้ ก็ไปซื้อเอาที่ร้านค้าของไร่ ลงชื่อผมไว้แล้วกัน ข้อเสนอนี้น่าจะทำให้คุณมีเงินมากพอที่จะยืดเวลาหนีออกจากบ้านไปได้อีกนานนะ"

คุณนักเขียนที่จำเป็นต้องเปลี่ยนอาชีพกระทันหันพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น เขาตอบรับข้อเสนอนี้ในทันทีที่อีกฝ่ายพูดขึ้นมา แม้ว่าจะผิดแผนไปจากตอนแรกคือออกเดินทางไปเรื่อย ๆจนกว่าจะทำใจเรื่องงานแต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าที่แม่หามาให้ได้ ทว่าการได้ปักหลักอยู่ที่นี่อีกสักพักก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร

อย่างน้อยก็ดีกว่าต้องซมซานกลับไปเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาไม่ต้องการ

"อื้อ จะทำอย่างเต็มที่ครับ!"

"อย่ามาร้องกลับบ้านทีหลังแล้วกัน"

ปรินทร์แค่นหัวเราะ คำสบประมาทจากเขาทำเอารักเอยแอบยู่หน้าใส่อยู่ลับหลังเงียบ ๆ อย่างไม่อาจทำอะไรได้ ในเมื่อคนคนนี้จะมาเป็นเจ้านายของเขาตลอดสามเดือนที่อยู่ที่นี่

ท่องไว้ เพื่อเงิน เพื่อเงิน

"มากันแล้วหรือคะ?"

เสียงจากผู้มาใหม่เรียกให้คนทั้งคู่หันไปมอง เป็นหญิงสูงวัยที่เดินขึ้นบ้านมา พร้อมกับเด็กหนุ่มคนเดิมที่ถือกล่องส้มเอามาให้ปรินทร์ที่เต็นท์เมื่อวาน ร่างบางยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ตรงหน้า ก่อนที่ชายหนุ่มเจ้าของบ้านจะเป็นคนแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายได้รู้จักกัน

"คุณหม่อมครับ นี่รักเอย ผู้ช่วยคนใหม่ของผมครับ"

คุณหม่อมที่ปรินทร์เรียกแย้มรอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปหารักเอยพลางจับมือของเขาเอาไว้แผ่วเบา

"ไร่ใจภักดิ์ยินดีต้อนรับนะคะคุณเอย"

รักเอยระบายยิ้มกว้าง หลังจากที่ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ก่อนที่ปรินทร์จะแนะนำให้ผู้ช่วยคนใหม่ได้รู้จักกับหญิงสูงวัยตรงหน้า

"เอย นี่คุณหม่อม เป็นแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่ คอยดูแลเรื่องในบ้านทุกอย่าง ขาดเหลืออะไรก็บอกคุณหม่อมได้เลย"

"อื้อ หลังจากนี้เอยต้องฝากตัวด้วยนะครับ"

คุณหม่อมยังคงยิ้มไม่คลาย เธอทอดมองรักเอยด้วยแววตาที่เปี่ยมความเอ็นดู ก่อนที่หลานชายของเธอจะโผล่หน้ามาจากด้านหลัง ยืนยิ้มโชว์ฟันขาว รอให้ปรินทร์ได้แนะนำเขา

"ส่วนนี่ทอง หลานคุณหม่อม คอยช่วยงานคุณหม่อมในบ้านแล้วก็งานในไร่"

รักเอยโบกมือเบา ๆ ทักทายหนุ่มรุ่นน้องที่เพิ่งได้รู้จัก

"สวัสดีครับ คงมีเรื่องรบกวนทองเยอะเลย ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะ"

"ไว้ใจได้เลยครับ!" ขันทองยืดอก คล้ายอวดภูมิตัวเองอยู่กลาย ๆ "เรื่องในไร่มีอะไรถามทองได้เลยครับ ตั้งแต่เรื่องเล็กไปจนถึงเรื่องใหญ่ ไอ้ทองรู้ทุกเรื่องเลย"

"เรื่องที่จะโดนฉันตัดค่าขนมที่แอบอู้งานไปเล่นเกมนี่รู้ด้วยไหม?"

ปรินทร์แกล้งดุด้วยความหมั่นไส้ ทำเอาเด็กหนุ่มที่หน้าระรื่นอยู่เมื่อครู่ต้องหุบยิ้มฉับ ค่อย ๆ เขยิบตัวลงไปหลบอยู่หลังผู้เป็นยายหวังให้ช่วยปกป้อง ในขณะที่รักเอยหัวเราะร่วน ความกังวลในทีแรกหายไปจนหมดสิ้นเมื่อได้รู้จักความน่ารักของผู้คนที่นี่

"คุณหม่อมพาเอยไปที่ห้องพักทีนะครับ ใช้ห้องเก่าผมได้เลยครับ"

"รับทราบค่ะคุณปรินทร์" หญิงสูงวัยรับคำผู้เป็นนาย ก่อนจะเดินนำเอยขึ้นไปยังบ้านหลังตรงกลาง ที่ยกพื้นสูงจากทางเชื่อมขึ้นไปอีก

ตอนนี้ที่ลานกว้างหน้าบ้านพักจึงเหลือเพียงปรินทร์กับขันทองแค่สองคนเท่านั้น

ชายหนุ่มรอจนแน่ใจแล้วว่าบานประตูบ้านพักของเอยปิดลง เขาก็เดินเข้าไปใกล้น้องชายคนสนิท พลางโน้มตัวลงไปกระซิบเสียงเบา

"ทอง ฉันมีเรื่องให้ทำหน่อย"

• • •

หลังจากที่จัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย รักเอยก็ได้อภิสิทธิ์พักผ่อนหนึ่งวันก่อนเริ่มงานพรุ่งนี้ แน่นอนว่าเขาเลือกที่จะนอนอยู่เฉย ๆ บนเตียงนุ่ม ๆ ทั้งวัน ด้วยความเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนที่กังวลเรื่องเต็นท์จนนอนหลับไม่ค่อยสนิท พอโล่งใจขึ้นมาก็ตาปรือในทันใด ไหนจะถูกเตียงดูดกับอากาศเย็น ๆ ช่วยขับกล่อม สุดท้ายก็ผล็อยหลับยาวไปทั้งวัน

รักเอยถูกปลุกขึ้นมาในช่วงเย็น เพื่อกินข้าวที่คุณหม่อมเป็นคนจัดเตรียมเอาไว้ให้ ร่างบางเดินลงจากบ้านพักมา ก็เห็นใต้ถุนบ้านพักหลังข้าง ๆ มีปรินทร์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่ก่อนแล้ว

มื้อเย็นในวันนี้ล้วนเป็นอาหารเหนือทั้งสิ้น รักเอยตื่นตาตื่นใจกับอาหารมากมายตรงหน้า พลันท้องก็ร้องขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจผู้ร่วมโต๊ะที่นั่งหน้าเข้มอยู่ฝั่งตรงกันข้าม

"แหะ น่ากินจังเลยครับ"

"ไม่รู้จะถูกปากหรือเปล่านะคะ"

จานข้าวสวยร้อน ๆ ถูกยกวางตรงหน้าของรักเอยโดยคุณหม่อม เขายกมือไหว้ขอบคุณผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากคนสูงวัยได้เป็นอย่างดี

"ต้องถูกปากอยู่แล้วครับ แค่หน้าตาก็เอาไปเลยครับหนึ่งร้อยแต้ม"

"ดูสิ คำพูดคำจาน่ารักน่าชังเสียจริง"

คุณหม่อมยิ้มไม่หยุด ในขณะที่รักเอยก็ยิ้มแฉ่งแข่งกัน แม้แต่คุณปรินทร์ของคุณหม่อมก็ยังอดไม่ได้ที่จะลอบยิ้มตามอยู่เงียบ ๆ

"งั้นป้าขอตัวไปจัดการในครัวต่อก่อนนะคะ วันนี้เจ้าทองมันมาช่วย เละเทะวุ่นวายไปหมดเลยค่ะ"

"ได้ครับ เสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนนะครับคุณหม่อม เริ่มมืดแล้ว"

ปรินทร์ทิ้งท้าย ก่อนที่คุณหม่อมจะเดินออกไป

"ว่าแต่คุณพักอยู่หลังนี้เหรอ?"

ในระหว่างที่กำลังเคี้ยวข้าวอยู่ที่ข้างกระพุ้งแก้ม รักเอยที่เงยหน้ามองขึ้นข้างบนก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ เมื่อตอนนี้พวกเขานั่งอยู่ใต้ถุนบ้านพักอีกหลัง ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าบ้านพักหลังกลางของรักเอยอยู่พอสมควร

"ใช่ บ้านเก่าพ่อกับแม่ผมเอง ส่วนที่คุณพักอยู่ก็เป็นห้องเก่าของผม หลังถัดไปจากคุณที่อยู่ริมสุดก็เป็นห้องพักแขก แต่ปล่อยว่างมานานแล้ว"

ชายหนุ่มอธิบาย ในขณะที่อีกฝ่ายก็พยักหน้าอย่างตั้งใจฟัง พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณ

พลันขนแขนก็ลุกชันขึ้นมา เมื่อสมองเผลอพิเรนท์จินตนาการอะไรไม่เข้าท่า ตอนกลางวันก็ดูสวยอยู่หรอก แต่พอฟ้าเริ่มมืด ที่นี่ก็ดูวังเวงไม่น้อย

คล้ายจะรู้ทันความคิด ปรินทร์อาศัยจังหวะที่อีกคนเผลอ แอบขยับเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าไปหาพร้อมกับกระซิบเสียงเย็น

"ที่นี่น่ะ...ผีดุนะ"

รักเอยสะดุ้ง ผงะตัวออกห่างจากชายหนุ่มหน้าตาตื่น ก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดมุ่น เมื่อคนช่างแกล้งหัวเราะออกมาด้วยความสะใจที่ทำให้เขาผวาได้

"ทำหน้าแบบนั้นทำไม กลัวผีเหรอ?"

ปรินทร์ถามแฝงความปรามาส ฝ่ายรักเอยก็สะบัดหน้าหนีอย่างเสียฟอร์ม

"ไม่กลัวสักหน่อย ผีสำหรับรักเอยก็ไม่ต่างจากแมวเหมียวตัวเล็ก....น่ารักหรอก"

เสียงของร่างบางขาดห้วง เมื่อสายตาหันไปสบเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่สนามหญ้าข้างล่างใกล้ ๆ กับพุ่มไม้ท่ามกลางความมืด รักเอยยกมือขยี้ตา ทว่ากลับเห็นร่างผอมบางในชุดกระโปรงสีขาวนั้นยืนอยู่ที่เดิม ผมเผ้ายาวถึงเอวปิดบังค่อนใบหน้า ก่อนที่มือของผู้หญิงคนนั้นจะยกขึ้นโบกไปมาช้า ๆ

หลังจากนั้นรักเอยคนที่มองผีเป็นเหมือนแมวเหมียวตัวน้อย ก็สลบคอพับคาโต๊ะอาหาร ทำเอาปรินทร์เบิกตากว้าง ลุกพรวดจากเก้าอี้ขึ้นมาหาคนที่เป็นลมไปด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"เอย!!"