ตอนที่ 2 : เจ้าของไร่ใจภักดิ์

บ้านอชิรกานต์แตกตื่นกันแต่เช้า เมื่อคุณหญิงกชมณไม่พบลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบนห้อง ทว่าสิ่งที่เหลือไว้แทนตัวคนที่หายไป กลับเป็นกระดาษแผ่นเดียว ที่เขียนข้อความบอกเอาไว้ด้วยลายมือที่เธอจำได้อย่างดี

'นัดกินข้าวคงต้องเลื่อนก่อนนะครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามา เอยเลยต้องรีบไปทำงานต่างจังหวัด ยังไม่กำหนดวันกลับครับ'

รักเอย

กชมณรู้ได้ในทันทีว่าลูกชายของเธอกำลังโกหก งานด่วนขนาดไหนกันที่ไม่บอกไม่กล่าวแม่ล่วงหน้า ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะหนีนัดสำคัญหรืออย่างไร

คุณผู้หญิงของบ้านหน้าบึ้งจนเกิดรอยยับย่น ก่อนจะกดเบอร์โทรหารักเอย ทว่ากลับไม่มีสัญญาณตอบรับใด ๆ ให้ใจชื้น

เมื่อจนใจไม่รู้จะทำยังไง กชมณจึงเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ต่อสายไปยังเพื่อนสนิททันที เพื่อหารือกันเรื่องนัดกินข้าวของสองครอบครัวที่อาจจะต้องยกเลิกกระทันหัน

"ดา นัดวันพรุ่งนี้ฉันคงต้องขอเลื่อนก่อนนะ"

'ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าบัว?'

น้ำเสียงปลายสายดูจะตกใจไม่น้อย ที่จู่ ๆ แผนการที่วางกันเอาไว้มานานระหว่างแม่ ๆ เป็นอันต้องยกเลิก ฝ่ายกชมณก็ลอบถอนหายใจ จำต้องโกหกเพื่อนรักไปอย่างที่รักเอยบอกเอาไว้ในจดหมาย

"เอยต้องไปทำงานต่างจังหวัดน่ะ งานด่วนเสียด้วย ยังไงเราค่อยนัดกันใหม่แล้วกัน"

'เสียดายจัง ฉันอยากให้น้องเอยเจอตาเธียรเร็ว ๆ' นลินดาโอดครวญ อุตส่าห์ทนเก็บแผนเซอร์ไพรส์เจ้าลูกชายตัวดีมานาน 'แต่จะว่าไปฉันก็ยังโทรหาตาเธียรไม่ติดเลย'

"คงกำลังนั่งเครื่องอยู่นั่นละ" กชมณออกความเห็นหวังให้เพื่อนคลายกังวล ในขณะที่เธอเองก็กำลังรู้สึกกลุ้มใจไม่น้อยที่ยังติดต่อรักเอยไม่ได้ "เอาไว้เอยกลับมาฉันจะนัดเธออีกทีนะ"

บทสนทนาระหว่างสองสาวใหญ่วัยกลางคนจบลง กชมณเดินออกจากห้องของลูกชาย ลงไปยังชั้นล่าง พลางพยายามติดต่อรักเอยอีกครั้ง

ทว่าก็ยังไร้ซึ่งการตอบรับจากปลายสาย คงไม่พ้นปิดเครื่องมือสื่อสารเอาไว้

"เอยนะเอย ทำอะไรเป็นเด็ก ๆ ไปได้"

กชมณบ่นต่ออีกหลายยก ถ้าหากเป็นเรื่องงานอย่างที่ผ่านมาเธอก็คงไม่กังวลใจขนาดนี้ เพราะเมื่อไรก็ตามที่ลูกไปทำงาน เธอจะไม่เข้าไปก้าวก่าย โทรจิกหรือโทรตามไปวุ่นวายแต่อย่างใด แม้ว่าจะเป็นห่วงรักเอยมากแค่ไหนก็ตามที

แต่ครั้งนี้ เธอเชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเองอย่างสนิทใจ ว่ารักเอยกำลังพยายามต่อต้านเธออยู่โดยการเอาเรื่องงานมาอ้าง

หากไม่อยากไปพบหน้าว่าที่คู่หมั้นอย่างไรก็ควรมาคุยกันตรง ๆ ไม่ใช่หนีไปทำให้คนเป็นแม่ต้องพะวักพะวนใจแบบนี้ มันน่าตีให้ขาลายจริง ๆ

"กลับมาเมื่อไหร่ ก้านมะยมหมดต้นแน่!"

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง

"คุณ โทรหาตาเธียรหรือยัง?"

หลังจากที่วางสายจากเพื่อนรักไป นลินดาก็เดินเข้าไปถามสามีที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น ก่อนคนถูกถามจะส่ายหัว เอ่ยตอบภรรยาด้วยท่าทีที่ดูจะไม่ทุกข์ไม่ร้อนสักเท่าไรนัก

"อะไรกัน ป่านนี้ยังมาไม่ถึงอีกหรือไง นี่ตาเธียรบินมาจากแคนาดาหรือดาวอังคารเนี่ย"

นลินดาบ่นแกมประชดประชันอยู่ในที โชคดีที่ว่าที่ลูกสะใภ้ก็ติดงานด่วน ไม่อย่างนั้นเธอเองก็คงลำบากใจไม่น้อยที่ต้องออกปากขอเลื่อนนัดกับกชมณทั้ง ๆ ที่เตรียมตัวกันไว้เสียดิบดี

"อย่าให้รู้เชียวว่าไปเกเรเถลไถลที่ไหน แม่จะบ่นให้ยับเลยคอยดู"

ปากก็บ่นไปพลาง ปลายนิ้วก็เลื่อนหาเบอร์ลูกชายไปพลาง ทว่าก่อนที่จะได้กดโทรหาคนที่อยู่ในระหว่างเดินทางอีกครั้ง ชลธร ผู้เป็นสามีก็วางหนังสือพร้อมกับเฉลยความจริงบางอย่างให้ภรรยาได้รับรู้

"ลูกคุณไม่มาแล้ว"

มือที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่อ่อนแรงขึ้นมาฉับพลันจนมันร่วงลงพื้น เธอตวัดสายตาหันไปมองสามีพลางถามเสียงห้วน

"เดี๋ยวนะ ไหนว่าบินวันนี้?"

"ก็เธียรมันเปลี่ยนใจ"

ชลธรตอบเสียงเรียบ ท่าทางยังคงไว้ซึ่งความใจเย็น แม้ว่าระเบิดที่เรียกว่ามนุษย์เมียจะเพิ่งถูกจุดชนวนไปเมื่อครู่ก็ตามที

"นี่คุณ ช่วยลูกปิดบังฉันเหรอ?"

นลินดาลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาผู้เป็นสามีช้า ๆ พร้อมกับหรี่ตามองอย่างจับผิด

"เปล่าสักหน่อย" ชลธรปฏิเสธเสียงสูง หันหน้าหนีทำทีเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แม้ว่าจะเป็นคนอนุมัติคำขอของบุตรชายเพียงคนเดียวด้วยตัวเองก็ตาม "แต่ก็เอาน่ะ เดี๋ยวถ้าลูกอยากกลับก็คงกลับมาเองนั่นละ"

"คงไม่ใช่ว่าหนีการดูตัวนะ" คล้ายจะรู้ทันลูกชายหัวหมอ นลินดาเตรียมกดจองตั๋วบินไปแคนาดาทุกเมื่อถ้าหากเขาคิดจะหนี

แต่ทว่าผู้เป็นสามีกลับหัวเราะเบา ๆ หันกลับมาวางมือบนไหล่ภรรยาแถมขยิบตาให้อีกหนึ่งที

"พูดเหมือนไม่รู้จักเจ้าเธียรไปได้"

"..."

"ยังไงลูกก็ไม่หนีหรอกน่ะ เชื่อผมสิ"

• • •

คืนแรกของการนอนเต็นท์ผ่านไปด้วยดี แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันอย่างการเผลอทำถ่านที่ไฟกำลังลุกไหม้อย่างโชติช่วงตกลงพื้นหญ้าไปบ้าง หรือเต็นท์พับลงมาตอนกำลังนอนอยู่บ้าง อากาศหนาวจับขั้วหัวใจไปบ้าง

แต่พอตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ก็นับว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ ที่พอจะทำให้ลืมความไม่ราบรื่นเหล่านั้นไปได้

วันนี้รักเอยตื่นแต่เช้า ตั้งใจว่าจะตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อีกฟากฝั่งของทะเลสาบ ดื่มด่ำกับบรรยากาศของเมืองหนาวเมืองเหนือเสียให้เต็มที่

ทว่าทันทีที่รูดซิปเปิดประตูเต็นท์ออกมา ลมเย็น ๆ ที่ตีเข้าหน้า ก็ทำให้รักเอยจำต้องยกเลิกแผนการต้อนรับเช้าวันใหม่ในทันใด เขารีบผลุบตัวเข้าไปหลบอยู่ด้านในอีกรอบพร้อมกับปากสั่นมือสั่นด้วยสภาพอากาศที่หนาวเย็นสุดขั้ว

"ขนาดปลายฝนต้นหนาวยังขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเข้าหน้าหนาวจริง ๆ จะไม่แข็งตายเลยหรือไง"

บ่นพึมพำคนเดียวอยู่ในเต็นท์พลางกอบโกยผ้าห่มขึ้นห่อตัวเอาไว้ แต่ดูท่ามันจะไม่สามารถช่วยคลายความหนาวได้สักเท่าไรนัก ครั้นจะออกไปขอเช่าผ้าห่มเพิ่ม ขาก็คงจะแข็งก่อนพาตัวเองเดินไปถึงจุดบริการลูกค้าสำเร็จ

จึงได้แต่นั่งกอดตัวเองเป็นก้อนอยู่ในเต็นท์ครู่ใหญ่ พระอาทิตย์ขึ้นก็อยากจะดู หากแต่ก็สู้ความหนาวไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจว่าจะนอนต่อยาว ๆ จนกว่าแดดจะส่องลงกลางหัว

แต่ขณะนั้นเอง ก็มีวัตถุปริศนามากระทบกับผนังเต็นท์ของรักเอยเข้า เขาไม่คิดว่าเป็นกิ่งไม้ตกใส่ เพราะมันมาจากด้านข้าง ร่างบางเลิกคิ้วสงสัย ก่อนที่วัตถุชิ้นต่อไปจะถูกปามาอีกครั้ง รักเอยจึงตัดสินใจโผล่หน้าออกไปชะโงกดูที่มาว่าใครกำลังเล่นพิเรนท์อะไรอยู่

"คุณ!"

สิ่งที่รักเอยเห็นคือผู้ชายเต็นท์ข้าง ๆ ที่เขาจดเอาไว้ตัวใหญ่ ๆ ว่าอย่าเข้าใกล้ กำลังง้างมือพลางเล็งมาทางเต็นท์ของเขาพร้อมด้วยก้อนหินที่มีขนาดปาหัวคนแตกได้

รักเอยแสดงความไม่พอใจ ไม่รู้ว่าเมื่อคืนแค่เผลอทำหญ้าไหม้ไปนิดเดียวจะโกรธอะไรกันนักกันหนา ถึงได้มาก่อกวนกันแต่เช้าแบบนี้

"เราขอโทษแล้วไง จะมาแกล้งกันทำไมอีก?"

อีกฝ่ายเลิกคิ้วมอง กำลังจะอ้าปากพูด แต่ไม่ทันรักเอยที่ลืมความหนาว ลุกออกจากเต็นท์ด้วยความโมโห พร้อมตรงเข้ามาหาอย่างเอาเรื่อง

"ถ้าคุณยังมาก่อกวนไม่เลิก เราจะแจ้งเจ้าของไร่ให้มาเชิญคุณออก"

ร่างบางกอดอก ออกปากขู่เป็นจริงเป็นจังกับคนตรงหน้า ทว่าเขากลับดูไม่กระวนกระวายใจใด ๆ ทั้งยังชี้นิ้วไปที่ตัวเองแล้วถามเสียงเรียบ

"จะแจ้งผมให้มาจัดการผมเหรอ?"

"หมายความว่าไง?" รักเอยขมวดคิ้ว ถามกลับด้วยความไม่เข้าใจแฝงความประชดประชันอยู่กลาย ๆ "จะบอกว่าคุณเป็นเจ้าของไร่หรือไง?"

"ก็ใช่"

เจ้าของเสียงทุ้มต่ำกระตุกยิ้ม เงยหน้ามองรักเอยด้วยสายตาของผู้ชนะพร้อมกับคำตอบที่ทำอีกฝ่ายอ้าปากค้าง

"ผมนี่ไง...เจ้าของไร่ใจภักดิ์"

• • •

"โธ่ แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า ว่าจะชวนมาผิงไฟน่ะ"

รักเอยพูดเสียงเบา พลางหลบสายตาคู่คมที่มองมา รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี หลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าอีกฝ่ายแค่อยากชวนมานั่งผิงไฟคลายความหนาว ไม่ได้จะกลั่นแกล้งก่อกวนอย่างที่เขาเข้าใจไปเอง

"ถ้าคุณไม่โวยวายและเว้นช่องไฟให้ผมได้พูดสักหน่อย ผมก็ตั้งใจว่าจะบอกอยู่หรอกนะ"

ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม ขณะที่รักเอยได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษ เราคิดว่าคุณยังโกรธเรื่องที่เราทำหญ้าคุณไหม้นี่"

"ก็โกรธอยู่"

รักเอยสะดุ้ง เม้มปากพลางค่อย ๆ หันหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดต่อ

"แต่ก็อย่าทำอีกแล้วกัน"

คนมีความผิดติดตัวหันขวับกลับมาพยักหน้าหงึกหงัก ถึงหน้าตาและคำพูดคำจาจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไร แต่พอได้พูดคุยกันดี ๆ รักเอยก็พบว่าผู้ชายคนนี้ก็นิสัยดีไม่น้อย

"ถ้าหญ้าผมไหม้อีก ผมจะให้คุณชดใช้ทั้งสนามเลย"

รักเอยขอถอนคำพูด

"แล้วคุณเจ้าของไร่ทำไมมานอนเต็นท์ล่ะ?" ร่างบางชวนเปลี่ยนเรื่อง เอ่ยถามในสิ่งที่เขากำลังสงสัยใคร่อยากจะรู้

"อยากมาลองสัมผัสด้วยตัวเองน่ะสิ" ชายหนุ่มเจ้าของไร่อธิบาย พร้อมขยายความเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงทำหน้างงอยู่ "จะได้รู้ว่าลานกางเต็นท์ที่ทางเราเพิ่งเปิดให้บริการมันดีหรือไม่ดียังไง ตรงไหนต้องแก้ไข ตรงไหนต้องพัฒนาต่อไง"

รักเอยพยักหน้า แต่คนช่างถามก็ยังไม่วายมีคำถามต่อมา

"แล้วเป็นไงบ้าง?"

"นอกจากปัญหาลูกค้าทำหญ้าไหม้ ก็ยังไม่พบอะไรเพิ่มเติมนะ"

"แค้นฝังหุ่นน่าดู" รักเอยลอบมองค้อนให้คนที่ช่างพูดจากระทบกระทั่ง ก่อนจะยกนมอุ่น ๆ ขึ้นดื่ม พอได้ความอบอุ่นจากกองไฟในเตาตรงหน้ากับเครื่องดื่มอร่อย ๆ ช่วยคลายความหนาว ก็อารมณ์ดีขึ้นมาจนอยากจะให้มีแต่เรื่องดี ๆ ทั้งวัน

และเพราะแบบนั้น รักเอยจึงอยากจะผูกมิตรกับคนตรงหน้าเอาไว้ โดยจะแกล้ง ๆ ทำเป็นมองข้ามความขวานผ่าซากของเขาไปแล้วกัน

"ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอ?"

คนถูกถามละสายตาจากดวงอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นท้องฟ้า เขาผินใบหน้าเลื่อนจุดสนใจไปวางไว้กับคู่สนทนาที่กำลังรอฟังอย่างตั้งใจ

"ปรินทร์"

แสงสีทองอาบไล้เสี้ยวหน้าของชายหนุ่ม ในจังหวะเดียวกันกับที่เขาระบายยิ้มบาง ดวงตาคู่คมสะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ ระยิบระยับไม่ต่างจากผืนน้ำเบื้องหน้า ภาพที่ปรากฎสู่สายตาของรักเอย ยิ่งทำให้ผู้ชายคนนี้ดูไม่เหมือนมนุษย์ที่จับต้องได้เลยแม้แต่น้อย

นี่สินะ...นิยามของบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกรักของพระเจ้า

"คุณ"

"..."

"คุณ"

"..."

"คุณ!"

รักเอยสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเอ่ยเรียกด้วยความดังที่มากกว่าปกติ พอรู้ตัวว่าเผลอเหม่อมองจ้องเขานานเกินไป ก็รีบเบือนหน้าหันหนี กวาดสายตามองแทบจะทั่วสารทิศอย่างไม่รู้จะเอามันไปวางไว้ตรงไหน

"ถามชื่อคนอื่น แต่ไม่บอกชื่อตัวเองเหรอ"

ปรินทร์ปรายตามอง พร้อมกับพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ต่อมมารยาทคุณยังทำงานปกติอยู่ไหม?"

สาบานเลย ว่ารักเอยจะไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกเบ้าหน้าฟ้าประทานของไอ้ผู้ชายคนนี้หลอกล่ออีกแล้ว!

"เอย!" ร่างบางแอบกระแทกเสียง แต่พอเห็นหน้าดุ ๆ ของอีกฝ่าย เขาก็รีบเบาเสียงลงแทบจะทันที

"เราชื่อรักเอย...ครับ"

แถมหางเสียงให้อีกหนึ่งคำ เพื่อแสดงให้รู้ว่าต่อมมารยาทของเขายังทำงานได้ดีไม่มีขาดตกบกพร่อง

"ชื่อแปลก"

หัวคิ้วเจ้าของชื่อขมวดเข้าหากันยุ่ง ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์จะผูกมิตรด้วยดี ๆ แต่ก็โดนดุโดนว่าไม่หยุด ล่าสุดโดนหาว่าชื่อแปลกอีกต่างหาก

รักเอยจะไม่ทนแล้ว!

"แปลกแล้วมันทำไม"

"ก็เพราะดี..."

เป็นอีกครั้งที่ใบหน้าประดับรอยยิ้มของปรินทร์หยุดทุกการเคลื่อนไหวของรักเอยได้

"ชื่อเหมาะกับคุณมากเลยนะ...รักเอย"

ส่วนรักเอยในตอนนี้ อยากจะรีบแก้ข้อความที่จดลงสมุดพกเสียใหม่ ว่านอกจากจะต้องระวังถูกผู้ชายเต็นท์ข้าง ๆ ที่ความจริงแล้วเป็นเจ้าของไร่ใจภักดิ์ ใช้ความหน้าตาดีมาหลอกล่อแล้ว

ก็โปรดจงระวังอย่าเผลอใจสั่นยามที่เขายิ้มขึ้นมา ไม่ว่าตอนนั้นเขาจะกำลังด่าคุณหรือชื่นชมคุณอยู่ก็ตามที

ข้อนี้รักเอยขอเอาปากกาแดงวงไว้หนา ๆ เลย!