Todos los capítulos de วิวาห์แค้นใต้เงาเงิน: Capítulo 11 - Capítulo 20

ธีรภัทร์อุ้มร่างบอบบางของรัญชิดาออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่ทั้งคู่เพิ่งอาบน้ำร่วมกัน ความเย็นจากสายน้ำยังอบอวลติดผิวกาย ใบหน้าหวานแดงจัดราวกับผลตำลึงสุกเพราะความเขินอาย ชายหนุ่มมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอว ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็กชัดเจนทุกสัดส่วน ขณะที่รัญชิดาสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำสีขาว ผ้าแนบไปกับผิวกายเนียนละเอียด เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนอบอุ่นของเขาอย่างอ่อนโยน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก ธีรภัทร์อุ้มร่างบางของรัญชิดามาวางลงบนเตียงขนาดคิงไซส์อย่างทะนุถนอม แสงไฟสลัวอบอุ่นยิ่งขับให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความโรแมนติก ดวงตาคมทอดมองใบหน้าแดงระเรื่อของเธอด้วยความรักและอ่อนโยน เขาก้มลงจูบหน้าผากเบา ๆ ก่อนลากไล้ริมฝีปากไปยังแก้มและปลายจมูก รอยสัมผัสทุกจุดเต็มไปด้วยความหมาย รัญชิดาหลับตาลง ปล่อยใจให้ลอยไปกับความอบอุ่นนั้น ริมฝีปากของเขาทาบลงบนริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา จูบที่เริ่มต้นจากความนุ่มนวล ค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้นทีละน้อย ริมฝีปากหนาที่บดขยี้ลงมาในตอนแรกอ่อนโยนและร้อนแรงขึ้นตามลำดับ จนเธอเผลอครางออกมา มือใหญ่ตวัดกอดรัดเอวบางเข้ามาแนบชิด ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสัมผ

ธีรภัทร์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ราวกับอ่านใจเธอออก เขาฉีกซองถุงยางอนามัยออกและสวมใส่มันอย่างใจเย็น เมื่อสวมเสร็จเขาก็โน้มตัวมาหาร่างเบา เขาใช้มือทั้งสองประคองเรียวขาของรัญชิดาให้แยกออกจากกันอย่างช้า ๆ พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยเสียงทุ้มแผ่วพร่า “ไว้ใจพี่นะครับ…รัน” รัญชิดามองหน้าชายหนุ่ม เธอพยักหน้าให้เขาด้วยความไว้ใจ ธีรภัทร์ยิ้มมุมปาก รับรู้ถึงความไว้ใจในสายตาของรัญชิดา เขาจับท่อนเอ็นร้อนของเขาไปจ่อที่ช่องทางรักของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยน้ำหวานหยาดเยิ้ม ราวกับรอเขาเข้ามาเติมเต็ม ร่างสูงค่อย ๆ ดันท่อนเอ็นเข้าไปในตัวเธออย่างช้า ๆ แต่ความคับแน่นทำให้เข้าไปได้เพียงครึ่งเดียว รัญชิดาสะดุ้งด้วยความเจ็บปวด ปากสั่น ใจเต้นแรง รีบถอยหนี เเต่ธีรภัทร์จับเธอไว้เสียก่อน “พี่ภีม…รันเจ็บ เอามันออกไปค่ะ” เธอร้องเสียงสั่น ธีรภัทร์กัดฟันแน่น พยายามข่มใจเอาไว้ ในใจของเขาอยากจะเข้าไปให้สุดในคราวเดียว แต่หญิงสาวตรงหน้าทำให้เขาต้องอดทนเพื่อให้เธอพร้อมกว่านี้ เขาจูบไปที่ริมฝีปากของรัญชิดา เพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บปวดและให้เธอได้คลายความตึงเครียด มือหนาบีบเค้นทรวงอกงามอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่จะค่อย ๆ ดันท่อนเ

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความประชดประชัน เย็นชาแต่แฝงความเหน็บแนมจนบรรยากาศในบ้านใหญ่เริ่มอึมครึมขึ้นอีกครั้ง “ฉันไล่ออกไปแล้ว!” พีระพงษ์ตอบเสียงดังลั่น สีหน้าเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความโกรธ ธีรภัทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน “ไล่ทำไมล่ะครับ” พีระพงษ์ชะงักไปชั่วขณะ ก่อ

สุรพลหลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วสั่น “ลูกไม่รู้จักเขาหรอก เขาเป็นคนรวย…พ่อไปยืมเงินเสี่ยมาใช้หนี้นอกระบบน่ะลูก” “อะไรนะคะพ่อ” รัญชิดาเผลอยกเสียงขึ้นเล็กน้อย “ไหนว่าพ่อจัดการเรื่องนี้ได้แล้วไงคะ แล้วนี่พ่อไปยืมเงินของเสี่ยพีระพงษ์มาใช้หนี้นอกระบบพวกนั้นเหรอคะ นี่มันไม่ใช่การแก้ปัญหาเลยนะคะพ่อ!” สุรพลก้มห

“มะ...แม่ว่าอะไรนะคะ” เธอพึมพำ เสียงสั่นเครือ “พ่อแกกินยาไปเต็มขวดเลย!! ลงไปสิรัน! เร็วเข้า!” หัวใจของรัญชิดาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอรีบวิ่งลงบันไดทั้งที ร่างทั้งร่างสั่นเทา ขาแทบไม่มีแรงจะก้าว เมื่อวิ่งลงบันไดมา ภาพตรงหน้าทำให้เธอแทบทรุด สุรพลนอนหมดสติอยู่กลางพื้นห้องรับแขก ปากมีคราบขาวของยาไห