All Chapters of เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]: Chapter 1 - Chapter 10

แสงแรกแห่งรุ่งอรุณเพิ่งจะสาดส่องพ้นทิวเขาอันสลับซับซ้อน ทอประกายสีทองอ่อนจางอาบไล้ไปทั่วอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ของไร่กาแฟบนดอยช้าง สายหมอกสีขาวขุ่นยังคงลอยอ้อยอิ่ง หยอกเย้าเคล้าคลอไปกับยอดต้นกาแฟสีเขียวขจีที่ปลูกเรียงรายลดหลั่นกันไปตามไหล่เขา อากาศบนความสูงกว่าพันเมตรจากระดับน้ำทะเลในยามเช้าตรู่เช่นนี้หนาวเย็นจนกายสะท้าน ทว่าภายในคฤหาสน์ไม้สักทองหลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูลเลิศกัลยา บรรยากาศกลับดูเงียบงันและอึมครึมอย่างประหลาด ราวกับมีม่านหมอกแห่งความหดหู่ปกคลุมอยู่ลางๆ“บัวจันทร์... บัวจันทร์เอ๊ย! ขึ้นไปตามคุณเป็นเอกให้ลงมาทานข้าวทีไป สายมากแล้วเดี๋ยวจะหิวเอา อาหารเช้าวันนี้มีแต่ของโปรดคุณเขาทั้งนั้น” เสียงทรงอำนาจแต่แฝงไปด้วยความเมตตาและห่วงใยของคุณเบญจวรรณ เลิศกัลยา หญิงวัยกลางคนผู้เป็นนายหญิงแห่งไร่กาแฟยอดดอยเอ่ยสั่งสาวใช้ประจำตัว ขณะที่นางกำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารตัวยาวซึ่งจัดเตรียมเมนูเลิศรสไว้อย่างพรั่งพร้อม“ค่ะคุณผู้หญิง” สาวใช้วัยแรกรุ่นรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินขึ้นบันไดไม้สักทองที่ขัดจนขึ้นเงาวับ ตรงไปยังห้องนอนของเจ้านายหนุ่มซึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน บั

เมื่อหญิงสาวปรายตามองและสัมผัสได้ถึงความหล่อร้ายและกลิ่นอายความรวยที่โชยมา เธอก็ขยับตัวเล็กน้อยเปลี่ยนท่าทีเป็นเย้ายวน“เชิญค่ะ... พื้นที่ตรงนี้ยังว่างเสมอ” เธอกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้“ขอบคุณครับ... คุณมาดื่มที่นี่บ่อยหรือครับ? ผมไม่ค่อยคุ้นหน้าคุณเลย”“ไม่หรอกค่ะ นานๆ ทีฉันถึงจะออกมา... แล้วคุณ... เอ่อ...”“ผมเมธัสครับ... เรียกเมฆเฉยๆ ก็ได้ ผมมาที่นี่ค่อนข้างจะบ่อยครับ เพราะอยู่คนเดียวมันเหงา” ชายหนุ่มแนะนำตัว เขาคือเจ้าพ่อเว็บพนันออนไลน์รายใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้คราบนักธุรกิจหนุ่มเนื้อหอมนรินดาหัวเราะร่วนเบาๆ “ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าผู้ชายหล่อๆ ดูดีอย่างคุณเมธัส จะยังคงไม่มีใครข้างกาย”“ถ้าไม่เชื่อ... คืนนี้คุณจะลองไปพิสูจน์ด้วยตาตัวเองที่คอนโดผมไหมล่ะครับ?”เมธัสเอ่ยชวนอย่างตรงไปตรงมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม สัญชาตญาณนักล่าของเขามองออกว่าผู้หญิงตรงหน้าต้องการอะไรมีหรือที่ผู้หญิงรักความสบายและทะเยอทะยานอย่างนรินดาจะปฏิเสธคำเชิญชวนที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์เช่นนี้ “ถ้าคุณกล้าชวน... ฉันก็กล้าไปค่ะ” เธอกล่าวท้าทายพร้อมกับส่งสายตาหวานเยิ้มยั่วยวนไปให้ชายหนุ่มเพียงเท่านั้น ทั้

เมธัสกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูของหญิงสาวที่กำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนในห้องครัวสุดหรู วงแขนแกร่งสวมกอดรัดรอบเอวคอดกิ่วของนรินดาจากทางด้านหลัง พลางกดจมูกโด่งเป็นสันลงบนลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นเสื้อคลุมอาบน้ำตัวโคร่ง นรินดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ส่งยิ้มหวานหยดย้อยที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ “แหม... เมธัสพูดจริงๆ หรือคะ? ดากลัวว่าคุณจะแค่เหงาปากพูดเอาใจดาเล่นๆ พอเบื่อแล้วก็จะเฉดหัวดาทิ้งเสียมากกว่า”“จริงที่สุดครับคนสวย ระดับผมพูดคำไหนคำนั้นเสมอ” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตากรุ้มกริ่มจดจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวอย่างหลงใหล“ถ้าอย่างนั้น... ขอดากลับไปคุยกับคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะคะ พวกท่านคงจะเป็นห่วงถ้าจู่ๆ ลูกสาวคนโตจะหอบเสื้อผ้าออกจากบ้านไปดื้อๆ โดยไม่บอกกล่าว” เธอบ่ายเบี่ยงอย่างมีจริตมารยา เพื่อเรียกร้องความสนใจและยกระดับคุณค่าของตัวเอง“ได้สิครับ... อ้อ ถ้าอย่างนั้นผมฝากของเล็กๆ น้อยๆ ไปกราบสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ของคุณด้วยก็แล้วกันนะครับ บอกท่านว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากว่าที่ลูกเขย” พูดจบ เมธัสก็จับจูงมือเรียวของหญิงสาวให้เดินตามเขา

“ผมคือพี่ชายของเป็นเอก”คำประกาศิตนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางกะโหลก นรินสาตะลึงค้าง อ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอรู้จักชื่อ ‘เป็นเอก’ เป็นอย่างดี จากการบอกเล่าของพี่สาวฝาแฝดที่มักจะบ่นด้วยความรำคาญใจถึงผู้ชายคนนั้นให้เธอฟังอยู่บ่อยครั้ง เพราะพี่สาวของเธอไม่ได้รักเขาเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่หลอกเอาเงินของเขามาถลุงเล่นเพื่อสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้นและตอนนี้... พี่ชายของผู้ชายที่ถูกพี่สาวของเธอหลอกลวงจนหมดตัว... กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ด้วยแววตาที่พร้อมจะฉีกทึ้งร่างของเธอให้แหลกเป็นชิ้นๆ!ความมืดมิดของผืนป่าบนดอยวาวีช่างน่าสะพรึงกลัว เสียงแมลงกลางคืนกรีดร้องระงมแข่งกับเสียงลมพัดอู้ที่กรีดผ่านทิวไม้ รถเอสยูวีคันหรูแล่นมาจอดสนิทที่ลานดินแคบๆ หน้ากระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบสงัดก็เข้าครอบงำจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวด้วยความหวาดผวาของคนที่นั่งอยู่เบาะหลัง“ลงมา!”ปกป้องเปิดประตูด้านหลัง กระชากต้นแขนเรียวเล็กของนรินสาให้ก้าวลงมาจากรถอย่างแรง หญิงสาวที่ยังคงมึนงงจากฤทธิ์ยาสลบและอ่อนล้าจากการเดินทางไกลตลอดทั้งวัน

แล้วเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างไร... คำถามนี้ดังก้องอยู่ในหัวของนรินสา หญิงสาวชาวเมืองที่คุ้นเคยกับความสะดวกสบายมาทั้งชีวิต ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้า 'ส้วมหลุม' แบบดั้งเดิมของชาวไทยภูเขา ก ลิ่นอับชื้นและกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยแตะจมูกจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นอาการพะอืดพะอมถ้าต้องขับถ่ายตรงนี้ แล้วเธอคงได้นอนดมกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปตลอดทั้งคืนแน่ๆ แล้วไอ้แผ่นไม้ไผ่สานบางๆ ที่ใช้ปิดปากหลุมนั่น มันจะสามารถกันกลิ่น หรือกันสัตว์เลื้อยคลานมีพิษที่อาจจะคลานขึ้นมาได้จริงๆ หรือเปล่า? เธอถอยกรูดออกมาด้วยความหวาดระแวง แต่ธรรมชาติของร่างกายก็ประท้วงอย่างหนัก เธอคงจะกลั้นมันเอาไว้ได้อีกไม่นานนัก สุดท้าย... ความจำเป็นก็บีบบังคับให้ลูกคุณหนูอย่างเธอต้องกล้ำกลืนฝืนทน ทำธุระส่วนตัวท่ามกลางความหวาดกลัวและน้ำตาที่รินไหลด้านนอกกระท่อม ปกป้องยืนมองผ่านความมืดด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาเพิ่งสั่งงานมิดะเสร็จเรียบร้อย“มิดะ... คืนนี้ดูแลให้เธอพักผ่อนไปก่อนสักคืน พรุ่งนี้เช้า... พาเธอไปเก็บกาแฟที่ไร่ท้ายดอยด้วย” น้ำเสียงของชายหนุ่มราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด“แต่ว่า... เจ้านายคะ ถ้าเกิดพรุ่งนี้เธอยัง