เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]

แสงแรกแห่งรุ่งอรุณเพิ่งจะสาดส่องพ้นทิวเขาอันสลับซับซ้อน ทอประกายสีทองอ่อนจางอาบไล้ไปทั่วอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ของไร่กาแฟบนดอยช้าง สายหมอกสีขาวขุ่นยังคงลอยอ้อยอิ่ง หยอกเย้าเคล้าคลอไปกับยอดต้นกาแฟสีเขียวขจีที่ปลูกเรียงรายลดหลั่นกันไปตามไหล่เขา  

อากาศบนความสูงกว่าพันเมตรจากระดับน้ำทะเลในยามเช้าตรู่เช่นนี้หนาวเย็นจนกายสะท้าน ทว่าภายในคฤหาสน์ไม้สักทองหลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูลเลิศกัลยา บรรยากาศกลับดูเงียบงันและอึมครึมอย่างประหลาด ราวกับมีม่านหมอกแห่งความหดหู่ปกคลุมอยู่ลางๆ

“บัวจันทร์... บัวจันทร์เอ๊ย! ขึ้นไปตามคุณเป็นเอกให้ลงมาทานข้าวทีไป สายมากแล้วเดี๋ยวจะหิวเอา  อาหารเช้าวันนี้มีแต่ของโปรดคุณเขาทั้งนั้น”  เสียงทรงอำนาจแต่แฝงไปด้วยความเมตตาและห่วงใยของคุณเบญจวรรณ เลิศกัลยา หญิงวัยกลางคนผู้เป็นนายหญิงแห่งไร่กาแฟยอดดอยเอ่ยสั่งสาวใช้ประจำตัว  ขณะที่นางกำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารตัวยาวซึ่งจัดเตรียมเมนูเลิศรสไว้อย่างพรั่งพร้อม

“ค่ะคุณผู้หญิง”  สาวใช้วัยแรกรุ่นรับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินขึ้นบันไดไม้สักทองที่ขัดจนขึ้นเงาวับ ตรงไปยังห้องนอนของเจ้านายหนุ่มซึ่งเป็นลูกชายคนเล็กของบ้าน  บัวจันทร์เดินไปตามระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด ในใจก็แอบแปลกใจอยู่ลึกๆ เพราะปกติแล้วคุณเป็นเอกมักจะเป็นคนตื่นเช้าเสมอ แต่วันนี้กลับตะวันโด่งแล้วก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

“ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... คุณเอกคะ คุณเอก...”  บัวจันทร์เคาะประตูไม้บานใหญ่พลางส่งเสียงร้องเรียก ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัด

“คุณผู้หญิงให้มาตามไปทานมื้อเช้าค่ะ คุณเอกตื่นหรือยังคะ?”

ทั้งเคาะทั้งเรียกด้วยระดับเสียงที่ดังขึ้นเรื่อยๆ อยู่นานนับนาที  ก็ยังไม่มีสรรพเสียงใดๆ ตอบรับจากคนข้างใน สาวใช้เริ่มขมวดคิ้วด้วยความสังหรณ์ใจแปลกประหลาด ความเงียบนี้มันดูผิดปกติเกินไป เธอค่อยๆ เอื้อมมือที่เริ่มสั่นเทาไปจับด้ามจับประตูทองเหลืองสลักลาย ลองบิดดูเบาๆ ปรากฏว่าบานประตูไม่ได้ถูกล็อกเอาไว้จากด้านใน บัวจันทร์จึงค่อยๆ หมุนลูกบิดและดันบานประตูไม้แกะสลักให้เปิดเข้าไปช้าๆ

ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตาตรงหน้า กลับกลายเป็นฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตของสาวใช้ตัวเล็กๆ อย่างเธอ

“กรี๊ดดดดดดดดด!!”

เสียงกรีดร้องของบัวจันทร์ดังลั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์

ก่อนที่ร่างของเธอจะทรุดฮวบและหมดสติล้มพับลงไปกับพื้นหน้าประตูห้องทันที

เสียงร้อง ทำให้คุณเบญจวรรณที่กำลังยกแก้วน้ำรินชาอยู่เบื้องล่างถึงกับสะดุ้งสุดตัว แก้วชาในมือร่วงหล่นแตกกระจาย หัวใจคนเป็นแม่หล่นวูบดิ่งลึกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางรีบผุดลุกขึ้นและซอยเท้าวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดถึงอายุและสังขารที่ล่วงเลยวัยกลางคนไปมากแล้ว

ตามติดมาด้วยสาวใช้สองป้าหลาน คือป้านวลและจันทร์แรมที่หน้าตาตื่นตระหนกวิ่งกระหืดกระหอบตามเจ้านายขึ้นมาติดๆ  เมื่อมาถึงหน้าห้อง คุณเบญจวรรณเห็นร่างของบัวจันทร์นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่คาประตู  นางรีบก้าวข้ามร่างสาวใช้แล้วกวาดสายตามองเข้าไปยังเตียงนอนคิงไซส์กลางห้อง วินาทีนั้น... โลกทั้งใบของคนเป็นแม่ราวกับแตกสลายพังทลายลงมาตรงหน้า ดวงตาของนางเบิกโพลง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป

“ตาเอก... ลูกแม่!! มะ... ไม่จริง... ฮือออออออ!”

เสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดปิ่มว่าจะขาดใจดังลั่นห้อง นางปรี่ถลาเข้าไปยังเตียงนอนของบุตรชายอันเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ  ร่างของเป็นเอกนอนนิ่งสนิท  ใบหน้าและริมฝีปากที่เคยมีรอยยิ้มสดใสบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ซึ่งบัดนี้... มันถูกฉาบย้อมและชุ่มโชกไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนกลายเป็นวงกว้าง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยแตะจมูกจนชวนสะอิดสะเอียน

“ตาเอก! ลูกแม่! ตื่นสิลูก ตื่นมาหาแม่ ได้ยินแม่ไหมลูก!” คุณเบญจวรรณโผเข้ากอด

ร่างที่เริ่มเย็นชืดของลูกชาย น้ำตาพรั่งพรูออกมาดั่งสายเลือด นางยกท่อนแขนซ้าย

ของเป็นเอกขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ตรงข้อมือปรากฏรอยถูกเชือดด้วยของมีคมเป็นแผลลึกฉกรรจ์ เลือดสีเข้มที่ไหลทะลักออกมาจนบัดนี้แห้งเกรอะกรังติดผิวหนัง เป็นเครื่องยืนยันถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของบุตรชาย

ป้านวลรีบวิ่งเข้ามากอดประคองร่างของเจ้านายที่กำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

หญิงชราผู้จงรักภักดีเองก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่  ปล่อยให้มันไหลอาบสองแก้มด้วยความเวทนาจับใจ  ส่วนจันทร์แรมนั้นรีบเข้าไปเขย่าตัวเรียกปลุกบัวจันทร์ที่หมดสติอยู่ จนกระทั่งสาวใช้รุ่นพี่ฟื้นคืนสติขึ้นมาพร้อมกับอาการตัวสั่นงันงก ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวต่อภาพมัจจุราชที่พรากชีวิตเจ้านายหนุ่มไป

“ฮือๆๆๆ ทำไมลูกหนอลูก เกิดอะไรขึ้นกับลูกของแม่  ทำไมถึงได้คิดสั้นทำร้ายตัวเองแบบนี้ ฮือๆๆๆ นวลเอ๊ย... นวลช่วยโทรตามคุณปกป้องให้ฉันที!”  คุณเบญจวรรณร่ำไห้จนแทบจะขาดใจ ซบหน้าลงกับอกที่ไร้ลมหายใจของลูกชาย

ในเวลาเดียวกันนั้น ปกป้อง เลิศกัลยา ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ทายาทคนโตของไร่ยอดดอย กำลังเดินตรวจตราดูคนงานเก็บเกี่ยวผลผลิตเมล็ดกาแฟอยู่กลางไร่ตั้งแต่เช้าตรู่ ไร่กาแฟแห่งนี้คือชีวิตและจิตวิญญาณของเขา กาแฟสายพันธุ์อาราบิก้าที่เขาดูแลฟูมฟักถูกปลูกแบบออร์แกนิกร้อยเปอร์เซ็นต์ ให้รสชาติหอมละมุนและมีเอกลักษณ์โดดเด่น เพราะเติบโตในสภาพอากาศที่หนาวเย็นและระดับความสูงที่พอเหมาะพอดี ระหว่าง 1,000 ถึง 1,700 เมตรจากระดับน้ำทะเล

เขามีคนงานที่ซื่อสัตย์และมีความชำนาญในการดูแลต้นกาแฟอย่างหาตัวจับยาก ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ในท้องถิ่น ทั้งชาวไทยภูเขาเผ่าอาข่า ลีซอ และชาวจีนยูนนานที่อาศัยอยู่ร่วมกันมาเนิ่นนาน  เขาเดินทักทายคนงานด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เป็นเจ้านายที่ทุกคนต่างรักใคร่เทิดทูน

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังดังแทรกเสียงนกร้องยามเช้า ปกป้องล้วงมันขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์จากที่บ้าน เขาก็คลี่ยิ้มบางๆ เข้าใจว่ามารดาคงให้คนโทรมาตามไปทานมื้อเช้าเหมือนเช่นทุกวัน