Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่บนดอยวาวีเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับสายหมอกหนาทึบและหยาดน้ำค้างที่เกาะพราวตามยอดหญ้า นรินสาสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งสรรพางค์กาย พิษไข้ลดลงไปบ้างแล้วแต่ความอ่อนเพลียยังคงเกาะกิน เสียงนกร้องรับอรุณไม่ได้ทำให้จิตใจของเธอเบิกบานขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริงอันโหดร้ายว่าตนเองยังคงถูกจองจำอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่กลางป่าลึกเสียงปลดล็อคกุญแจดังขึ้นจากด้านนอก บานประตูไม้ไผ่ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของมิดะ สาวน้อยชาวไทยภูเขาที่เดินถือห่อผ้าและตะกร้าสานใบเล็กเข้ามา ภายในตะกร้ามีถุงพลาสติกใส่อาหารเช้าส่งกลิ่นหอมกรุ่น มิดะวางของลงบนพื้นเสื่อแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้นรินสารีบขยับตัวเข้าไปหาด้วยความหิวโหย เธอรับถุงพลาสติกใบนั้นมาเปิดดู ภายในเป็นข้าวสวยเมล็ดอวบอ้วนสีเหลืองอ่อน ราดทับด้วยผัดผักหน้าตาแปลกๆ มีทั้งใบสีเขียวและรากสีขาวขุ่นที่ชาวดอยเรียกว่า 'ผักรากชู' ผัดกับน้ำมันหมูเยิ้มๆ และใส่พริกแห้งสีแดงทุบพอหยาบๆ ไม่มีเนื้อสัตว์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ทว่าในเวลานี้ สำหรับคนที่หิวโซและไม่ได้กินอาหารดีๆ มาหลายวัน เมนูธรรมดาตรงหน้ากลับดูน่ากินยิ่งกว่า

"มิดะ! มิดะ! ช่วยฉันด้วย! ผี! มีผีหลอกฉัน! ผ้าห่มที่เธอเอามาให้ฉันเมื่อคืนมันมีแต่คราบเลือด! ฮือๆๆๆ" นรินสาโผเข้ากอดเด็กสาวชาวเขา ร้องไห้ละล่ำละลักด้วยความหวาดผวา มิดะเกือบจะหลุดคำพูดภาษาไทยออกมาเพราะความตื่นตระหนกที่ถูกกอดจู่โจม เด็กสาวรีบดันตัวนรินสาออกเบาๆ แล้วเดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ชี้มือไปที่ผ้าห่มที่กองอยู่ที่พื้น เพื่อให้หญิงสาวเมืองกรุงดูให้เต็มตาเมื่อนรินสาก้มลงมอง ก็เห็นเพียงผ้านวมลายดอกไม้สีจัดจ้านผืนใหม่เอี่ยมกองอยู่... ไม่มีคราบเลือด! ไม่มีกลิ่นคาว!"ปะ... เป็นไปไม่ได้! เมื่อคืนมันเปื้อนเลือดและกลิ่นคาวคลุ้งไปหมดเลยนะ! ยังไม่พอยังมีเสียงหมาหอนโหยหวน แล้วก็เสียงเล็บขูดผนังแกร็กกรากอีก! ฉันกลัว... ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วมิดะ เธอช่วยพาฉันหนีออกไปจากที่นี่ทีเถอะนะ นะๆ ฉันขอร้อง ฮือๆๆ"มิดะทำสีหน้ากระอักกระอ่วน ยกมือขึ้นมาเกาหัวแกร็กๆ แล้วทำทีท่าส่ายหน้าไม่เข้าใจภาษาที่อีกฝ่ายพูดแต่ในขณะที่นรินสากำลังอ้อนวอนอยู่นั้น จู่ๆ มิดะก็ทำจมูกฟุดฟิด ก้มลงมองไล่ระดับไปที่ช่วงล่างของหญิงสาวเมืองกรุง ทำเอานรินสาชะงักกึก ใบหน้าหวานเจื่อนลงซีดเผือดสลับกับแดงก่ำด้วยความอับอายสุดขีด เมื

“ออกไป... อย่ามายุ่งกับฉัน นายก็ได้สิ่งที่นายต้องการ... ได้แก้แค้นไปแล้วไง! ทีนี้ก็ปล่อยฉันไปได้แล้ว ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะนะ... ฉันขอร้อง ฉันจะคิดเสียว่าเรื่องเลวร้ายทั้งหมดนี้มันไม่เคยเกิดขึ้น!” คำพูดตัดรอนและแววตาเจ็บปวดของเธอกรีดแทงหัวใจชายหนุ่มจนเจ็บหนึบ“ได้... ฉันจะปล่อยเธอไป” ปกป้องเอ่ยเสียงแผ่วเบา“แต่ไม่ใช่เวลานี้... รอจนกว่าร่างกายของเธอจะหายดี และแข็งแรงขึ้นก่อน แล้วฉันสัญญา... ฉันจะไปส่งเธอด้วยตัวของฉันเอง”“จริงๆ นะ? นายพูดแล้วต้องไม่คืนคำนะ” ท่าทางดีใจอย่างซื่อๆ ของเธอ แม้จะอยู่ในสภาพที่บอบช้ำแสนสาหัส ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่และเกลียดตัวเองมากขึ้นไปอีก หญิงสาวรับยามาจากมือเขาแล้วรีบกลืนลงคออย่างว่าง่าย หวังเพียงแค่จะได้กลับบ้าน สองวันผ่านไป... สุขภาพของนรินสาเริ่มดีขึ้นมาก พิษไข้ลดลงจนเป็นปกติ ถึงแม้ว่าร่องรอยความบอบช้ำตามร่างกายและการเคลื่อนไหวจะยังคงทำให้เธอเจ็บแปลบอยู่บ้าง แต่ก็ได้รับการดูแลเรื่องยาและสุขอนามัยที่ดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตาอาหารการกินจากที่เคยกินแค่ประทังชีวิต บัดนี้ปกป้องสั่งให้แม่ครัวทำอาหารบำรุงชั้นดีมาเสิร์ฟจนล้นตะกร้า เขาไม่ยอมให้เธอไปเก็บกาแฟหรือท

เขาไม่ตอบคำถามให้กระจ่าง แต่กลับรั้งร่างบางที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกกว้าง กดริมฝีปากจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างหนักหน่วงและเนิ่นนาน สัมผัสที่แสนอบอุ่นและอ่อนหวานนี้ แตกต่างจากค่ำคืนอันโหดร้ายราวฟ้ากับเหวบรรยากาศรอบกาย ทั้งสายลมเย็น ทะเลหมอก และความเงียบสงบ เป็นใจให้ ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นระเบิดออกมา เมื่อความอ่อนโยนเข้ามาแทนที่ความป่าเถื่อนความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าก็เริ่มทำงาน นรินสาไม่อาจต้านทานสัมผัสที่แสน ละมุนละไมนี้ได้ เธอพ่ายแพ้ต่อธรรมชาติและหัวใจของตัวเอง แม้ความเจ็บปวดในครั้งก่อนยังคงฝังใจจนทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆ“นรินสา... คุณไม่ต้องกลัวผมนะ” ปกป้องกระซิบชิดริมฝีปากบาง มือหนาประคองใบหน้าหวานให้เงยขึ้นรับสัมผัส “ผมสัญญาวันนี้... ผมจะนุ่มนวลกับคุณที่สุด” เขามอบจุมพิตที่แสนหวานล้ำและดูดดื่มลงบนกลีบปากเล็กที่เผยอรับอย่างไม่ประสีประสา รสจูบที่เต็มไปด้วยความรักและการขอโทษทำให้นรินสาเคลิบเคลิ้ม เรียวแขนเล็กเผลอตวัดขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้โดยไม่รู้ตัวปกป้องช้อนอุ้มร่างอรชรขึ้นแนบอก พาเธอเดินเข้าไปยังห้องพักส่วนตัวของรีสอร์ตที่เขาจองเอาไว้ เขาวางร่างของเธอลงบน

นรินดามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเบิกกว้าง ตะลึงงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความหล่อเหลาที่เตะตาเท่านั้น แต่เธอจำเขาได้คลับคล้ายคลับคลา... ในขณะที่ปกป้องเองก็หันไปมองผู้มาใหม่ เขากวาดสายตามองรูปร่างหน้าตาของเธอสลับกับนรินสา... นี่สินะ ‘นรินดา’ ตัวจริง! โครงหน้าและรูปร่างเหมือนกันราวกับแกะ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันเลยคือแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน สไตล์การแต่งตัวที่เน้นโชว์สัดส่วนด้วยของแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า และกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกที่ลอยนำมาก่อนตัว“สวัสดีครับ” ปกป้องลุกขึ้นยืน เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ซ่อนแววตาเยียบเย็นเอาไว้ “ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาทจอดรถขวางทางคุณ เดี๋ยวผมออกไปเลื่อนรถให้เดี๋ยวนี้เลยครับ”“โอ๊ะ! โอยย... ไม่เป็นไรค่ะๆ ไม่ต้องเลื่อนหรอกค่ะ จอดได้ตามสบายเลยนะคะ” นรินดารีบเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นหวานหยดย้อย ส่งยิ้มยั่วยวนให้ชายหนุ่มตรงหน้าทันที “ว่าแต่... คุณคือ...?”“พี่ดาคะ!” นรินสารีบเรียกพี่สาว“นี่คุณปกป้องค่ะ เป็น...”“ยัยสา!” นรินดาหันมามองน้องสาวหัวจรดเท้า ก่อนจะแสร้งทำตาโต“นี่อย่าบอกนะคะ... ว่าผู้ชายหล่อๆ รวยๆ คนนี้ เขามาส่งแกน่ะ?”“ครั