All Chapters of จากพริตตี้ไทยสู่สนมตัวร้ายพร้อมระบบไทยมาร์เก็ต: Chapter 11 - Chapter 17

น้ำขิงกรี๊ดลั่นตำหนัก ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งบนพื้นหญ้าอย่างมีความสุขที่สุดในโลก“ฮ่าๆๆๆ รวยแล้ว! รวยเละเทะ! กุ้ยเฟยเอ๋ย พรุ่งนี้ข้าจะเอาเมนูต้มยำกุ้งน้ำข้นไปสูบทองจากคลังเจ้าให้หมดเลย!” ในขณะที่แม่ค้าจำเป็นกำลังฉลองความมั่งคั่ง เธอไม่รู้ตัวเลยว่า กลิ่นอาหารของเธอไม่ได้ดึงดูดแค่บรรดาสนมและบ่าวไพร่ แต่มันกำลังดึงดูดบุรุษผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน... ให้ลอบมาเยือนคำว่า ‘ตำหนักเย็น’ ในพจนานุกรมของวังหลังแคว้นต้าเซ่า มักจะถูกนิยามว่าเป็นสถานที่อันมืดมิด หนาวเหน็บ อดอยาก และเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญของสตรีที่ถูกทอดทิ้งให้รอวันตายอย่างสิ้นหวัง... แต่ทว่า นิยามเหล่านั้นได้ถูกลบเลือนและฉีกทิ้งไปจนหมดสิ้น นับตั้งแต่วิญญาณของ ‘น้ำขิง’ พริตตี้สาวตัวแม่แห่งยุคทุนนิยม เข้ามาประทับอยู่ในร่างของพระสนมหลินเฟยเวลาผ่านไปเพียงครึ่งเดือนหลังจากเหตุการณ์ประมูลส้มตำไก่ย่างสะเทือนวังหลัง บัดนี้ตำหนักเย็นที่เคยรกร้างและผุพัง ได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น ‘คลังมหาสมบัติและวิลล่าตากอากาศส่วนตัว’ ไปเสียแล้ว! ด้วยยอดแต้มสะสมในระบบไทยมาร์เก็ตที่พุ่งทะลุห้าหมื่นแต้มจากการขูดรีด... เอ๊ย! จากการค้าขายอย่างเป็นธรรมกับบรรดานา

สายลมยามวิกาลพัดผ่านลานกว้างของตำหนักเย็น ทว่าบรรยากาศกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน เมื่อปลายตะหลิวเหล็กเนื้อหนาถูกชี้ตรงไปยังร่างสูงใหญ่ในชุดพรางกายสีดำที่ยืนนิ่งอยู่บนกำแพง เซ่าเซวียนฮ่องเต้ ผู้เป็นถึงโอรสสวรรค์ กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายผู้คนทั้งแผ่นดิน เบิกพระเนตรกว้างอยู่ภายใต้ผ้าปิดหน้าสีดำ พระองค์ทรงตกตะลึงจนแทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอไม่ใช่เพราะหวาดกลัวอาวุธทำครัวในมือของสตรีเบื้องล่าง แต่เป็นเพราะความ ‘กล้าหาญปนหน้าด้าน’ ของนางต่างหาก!เกิดมายี่สิบกว่าปี ไม่เคยมีผู้ใดกล้าชี้หน้าด่าพระองค์ว่าเป็น ‘โจรหิวโซ’ ซ้ำยังทวงถามหาค่าอาหารอย่างหน้าไม่อายเช่นนี้! ทว่า เมื่อพระองค์ทอดพระเนตรพิจารณาสตรีที่อ้างตนว่าเป็น ‘เปิ่นกง’ อย่างละเอียดอีกครั้ง ความแปลกใจก็ยิ่งทวีคูณ สตรีตรงหน้าคือพระสนมหลินเฟยไม่ผิดแน่ โครงหน้าเรียวสวย ดวงตาหงส์ที่เชิดรั้น และริมฝีปากอิ่ม ล้วนเป็นของหลินเฟยแต่ทัศนคติ แววตา และเรือนร่างที่ดูปราดเปรียวแข็งแรงราวกับม้าป่าพยศนี้ แตกต่างจากสตรีผู้อ่อนแอเอาแต่ใจที่พระองค์เคยสั่งขังอย่างสิ้นเชิง นางดู... มีชีวิตชีวา และเปล่งประกายเจิดจ้าแม้จะอยู่ในตำหนักที่มืดมิดที่สุดด้วยค

กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปนับสัปดาห์ ภัยแล้งที่เริ่มก่อตัวบัดนี้ได้แผ่ขยายวงกว้างราวกับปีศาจร้ายที่สูบกลืนความชุ่มชื้นไปจากแผ่นดินต้าเซ่า ลมที่พัดผ่านพระราชวังหลวงในยามกลางวันร้อนระอุราวกับลมจากเตาเผา ใบไม้ในอุทยานหลวงที่เคยเขียวขจีเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแห้งกรอบและร่วงหล่นลงมาเกลื่อนกลาด แม้แต่สระบัวกว้างใหญ่ที่เป็นหน้าเป็นตาของวังหลัง ระดับน้ำก็ลดต่ำลงจนเห็นโคลนตมก้นสระ ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่วบริเวณทว่า!...ท่ามกลางความแห้งแล้งและร้อนระอุที่ทำให้ผู้คนทั้งวังหลังแทบจะคลุ้มคลั่ง มีเพียงสถานที่เดียวที่ยังคงความร่มรื่น สดชื่น และอุดมสมบูรณ์ราวกับเป็นสรวงสวรรค์ที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก นั่นคือ ‘ตำหนักเย็น’ ของพระสนมหลินเฟย“รดน้ำเข้าไปลูก รดให้ชุ่มฉ่ำ! อากาศร้อนๆ แบบนี้ ผักชี ต้นหอม มะนาว ของแม่จะได้โตไวๆ” น้ำขิงในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อแขนกุดที่ดัดแปลงเอง ยืนฉีดสายยางรดน้ำวิเศษจากระบบ พรมหยาดน้ำเย็นฉ่ำลงบนแปลงผักอย่างอารมณ์ดี ละอองน้ำที่กระเซ็นขึ้นมากระทบแสงแดดเกิดเป็นรุ้งกินน้ำวงเล็กๆ ผิงเอ๋อร์ที่กำลังช่วยเก็บไข่ไก่อยู่ในเล้าเงยหน้าขึ้นมามองเจ้านายด้วยรอยยิ้มตั้งแต่คืนที่ ‘ลูกค้าวีไอพีชุดดำ’