จากพริตตี้ไทยสู่สนมตัวร้ายพร้อมระบบไทยมาร์เก็ต

เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จังหวะเร้าใจดังกระหึ่มจนพื้นพรมของศูนย์นิทรรศการขนาดใหญ่สั่นสะเทือน แสงไฟสปอร์ตไลต์หลากสีสาดส่องตัดกันไปมาบนเวทีกลางบูธจัดแสดงรถยนต์หรู แฟลชจากกล้องถ่ายรูปของเหล่าช่างภาพนับร้อยสว่างวาบราวกับสายฟ้าแลบ  ตรงกลางวงล้อมนั้นคือ ‘น้ำขิง’ พริตตี้สาวระดับท็อปไฟว์ของวงการมอเตอร์โชว์เมืองไทย  รูปร่างของเธอสมบูรณ์แบบไร้ที่ติในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดที่เว้าลึกอวดสัดส่วนโค้งเว้า   ใบหน้าที่ได้รับการแต่งแต้มมาอย่างประณีตประดับด้วยรอยยิ้มการค้าที่ถูกฝึกฝนมานับหมื่นครั้ง  ดวงตากลมโตที่กรีด

อายไลเนอร์เฉี่ยวคมจิกกล้องทุกตัวอย่างมืออาชีพ

ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มพิมพ์ใจและท่าโพสที่ดึงดูดสายตาชายหนุ่มทั้งงานนั้น น้ำขิงกำลังกรีดร้องอยู่ในใจ  รองเท้าส้นเข็มความสูงห้านิ้วที่สวมใส่มาต่อเนื่องกว่าสิบชั่วโมงกำลังกัดกินฝ่าเท้าของเธอจนแทบจะไร้ความรู้สึก  กล้ามเนื้อน่องปวดเกร็งจนอยากจะทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้น ตารางงานของเธออัดแน่นยิ่งกว่ารัฐมนตรี   เจ็ดวันต่อสัปดาห์ไม่มีวันหยุดพัก อาหารที่ตกถึงท้องมีเพียงกาแฟดำและสลัดผักนับชิ้นได้  เพื่อรักษาน้ำหนักสี่สิบห้ากิโลกรัมให้คงที่  ชีวิตที่ดูเหมือนจะหรูหรา มีคอนโดราคาเหยียบสิบล้านใจกลางเมือง  มีรถสปอร์ตเปิดประทุนขับ มีกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดเอดิชันเต็มตู้  เบื้องหลังคือการหยาดเหงื่อแรงกายและการบั่นทอนสุขภาพอย่างรุนแรง

เวลาเกือบเที่ยงคืน กว่าที่น้ำขิงจะลากร่างที่ไร้เรี่ยวแรงกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหรู ทันทีที่ระบบดอร์ล็อกปลดล็อกประตู เธอโยนกระเป๋าแอร์เมสใบละเกือบครึ่งล้านทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เตะรองเท้าส้นสูงกระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างเพรียวบางทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มโดยที่ยังไม่ได้ล้างเครื่องสำอางหรือเปลี่ยนชุด เ ปลือกตาของเธอหนักอึ้งเกินกว่าจะฝืนลืมขึ้น โลกทั้งใบเงียบสงัดลงพร้อมกับสติที่ค่อยๆ ดับวูบเข้าสู่ห้วงนิทรา

แต่ทว่า... ในความมืดมิดของการหลับใหล จู่ๆ อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกซ้ายก็พุ่งโจมตีอย่างกะทันหัน มันไม่ใช่การปวดกล้ามเนื้อธรรมดา แต่เป็นความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากก้อนเนื้อเท่ากำปั้นในอกแล้วบีบขยี้จนแหลกเหลว น้ำขิงพยายามจะอ้าปากสูดอากาศหายใจ แต่กลับไม่มีออกซิเจนไหลผ่านหลอดลม  ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความมืดที่เคยสงบสุขกลับกลายเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสิ่ง เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงเพื่อเรียกรถพยาบาล แต่นิ้วมือกลับไร้ความรู้สึก

‘นี่ฉัน... กำลังจะตายเหรอ... ไม่นะ... ซีรี่ส์ที่อ่านค้างไว้ยังไม่จบเลย...’

นั่นคือความคิดสุดท้ายที่แสนจะไร้สาระของพริตตี้สาวเงินล้าน ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบลงอย่างถาวร น้ำขิงจากโลกนี้ไปด้วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากการทำงานหนักพักผ่อนน้อย ทิ้งทุกความรุ่งโรจน์ไว้เบื้องหลัง

“อึก!... แค่กๆ... ปล่อย... ปล่อยนะโว้ย!”

พรึบ! น้ำขิงเบิกตาโพลงขึ้นมาในความมืดมิด สัมผัสแรกที่รับรู้ไม่ใช่ความนุ่มสบายของเตียงคิงไซส์ที่คุ้นเคย แต่เป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่ลำคอ ราวกับมีเชือกเส้นหนากำลังรัดแน่นจนหลอดลมแทบจะแตกคามือ อากาศในปอดกำลังจะหมดลง ภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เมื่อเพ่งมองดีๆ เธอเห็นใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราคนหนึ่งที่กำลังแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

สองมือของหญิงแก่คนนั้นกำลังดึงปลายผ้าแพรสีขาวที่พันรอบคอของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย!

‘นี่มันบ้าอะไรเนี่ย! โจรขึ้นคอนโดเหรอ! แล้วยายแก่นี่เป็นใคร ทำไมใส่ชุดย้อนยุคเหมือนเล่นงิ้ว!’

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของพริตตี้สาวสู้ชีวิตทำงานทันที น้ำขิงอาจจะดูบอบบาง แต่คนที่แบกป้ายไฟ แบกสแตนดี้ และยืนบนส้นสูงมาหลายปี ย่อมมีกล้ามเนื้อขาที่ไม่ธรรมดา! เมื่อมือถูกรัดจนขยับไม่ได้ เธอจึงรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ งอเข่าขึ้นแล้วถีบเปรี้ยงเข้าที่ยอดอกของหญิงชราคนนั้นอย่างสุดแรง!

“โอ๊ยยย!” หญิงชรากรีดร้องเสียงหลง ร่างกระเด็นหงายหลังล้มตึงไปกระแทกกับโต๊ะไม้เตี้ยๆ จนข้าวของตกแตกกระจาย ผ้าแพรสีขาวหลุดออกจากมือของนางทันที

“แค่กๆๆ! แฮ่กๆ!” น้ำขิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง ไอโขลกอย่างรุนแรงพร้อมกับโกยเอาอากาศเข้าปอด มือสั่นเทายกขึ้นลูบลำคอที่ตอนนี้มีรอยแดงเป็นทางยาว เธอหันขวับไปมองหญิงชราที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

“ผะ... ผีหลอก! พระสนมฟื้นคืนชีพ!”  หญิงชราร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อเห็นว่าคนที่ตนนึกว่าขาดใจตายไปแล้วกลับลุกขึ้นมาถีบตนจนหงายหลัง นางไม่รอช้า รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วราวกับเห็นผีสาง

น้ำขิงนั่งหอบหายใจอยู่บนเตียงไม้สลักลายโบราณ เธอกะพริบตาปริบๆ มองไปรอบห้องด้วยความงุนงงขั้นสุด ที่นี่ไม่ใช่คอนโดหรูของเธอ! ผนังห้องทำจากไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจง โคมไฟกระดาษที่จุดเทียนส่องแสงสลัว เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูโบราณคร่ำคร่าราวกับหลุดเข้ามาในกองถ่ายซีรีส์จีนฟอร์มยักษ์ ยิ่งไปกว่านั้น เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อยู่... มันเป็นชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนที่ปักลวดลายดอกโบตั๋น ซับซ้อนหลายชั้นจนน่าอึดอัด

เธอก้มมองมือของตัวเอง... มือนี้ขาวผ่อง เนียนนุ่มราวกับหยกสลัก นิ้วเรียวยาวประดับด้วยปลอกเล็บทองคำฝังพลอย มันไม่ใช่มือพริตตี้ที่สวมแหวนตรงนิ้วโป้งมือและนิ้วชี้อย่างเธอแน่ๆ!

“พระสนม! พระสนมหลินเฟยเพคะ! เกิดอะไรขึ้นเพคะ!”  เสียงโวยวายดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดนางกำนัลสีเขียวอ่อนที่ถลาเข้ามาในห้อง ใบหน้าของนางอาบไปด้วยน้ำตา เมื่อเห็นรอยแดงที่คอของน้ำขิง  นางกำนัลน้อยก็ร้องไห้โฮออกมา

“รังแกกันเกินไปแล้ว  ฮือๆๆ พระสนมของบ่าว  ใครช่างกล้าทำร้ายพระองค์ถึงเพียงนี้! บ่าวสมควรตายที่ออกไปต้มยาให้พระองค์จนปล่อยให้คนร้ายลอบเข้ามา!”

น้ำขิงอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน ‘พระสนม?  หลินเฟย์  บ่าว?  นี่มันภาษาอะไรเนี่ย สำเนียงจีนโบราณแต่ฉันกลับฟังรู้เรื่องทะลุปรุโปร่ง?  แล้วยายเด็กนี่เป็นใครมาร้องไห้กอดขาฉัน!’

“ดะ... เดี๋ยว! สต็อป! หยุดร้องไห้ก่อน!” น้ำขิงโพล่งออกมาเป็นภาษาไทยปนอังกฤษ นางกำนัลน้อยชะงักค้าง เงยหน้ามองเจ้านายด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“พะ... พระสนมตรัสภาษาใดเพคะ บ่าวฟังไม่เข้าใจเลย”

น้ำขิงขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง  เธอรีบกระโดดลงจากเตียง วิ่งตรงไปยังกระจกทองเหลืองบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง ทันทีที่เห็นเงาสะท้อนในกระจก เธอก็แทบจะหยุดหายใจไปอีกรอบ!

ผู้หญิงในกระจกไม่ใช่ ‘น้ำขิง’ พริตตี้สาวหน้าหมวยอินเตอร์  แต่เป็นหญิงสาววัยราวสิบแปดสิบเก้าปีที่สวยหยดย้อยสะกดสายตา  โครงหน้าเรียวรูปไข่ คิ้วโก่งเรียวดั่งใบหลิว ดวงตาหงส์ที่เชิดขึ้นเล็กน้อยดูเย่อหยิ่งและดุดัน  จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดตามธรรมชาติ มันเป็นความสวยแบบ ‘นางร้าย’ ที่ดูดุเดือดและพร้อมจะวีนแตกใส่ทุกคนตลอดเวลา!