All Chapters of งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก: Chapter 1 - Chapter 10

ระหว่างที่กำลังเก็บของในห้องนอน ฉันดึงสายชาร์จเก่าเส้นหนึ่งออกมาจากหลังโต๊ะข้างเตียงเมื่อหกเดือนก่อน โทรศัพท์ของเอเดรียนเคยเสียบชาร์จอยู่ตรงจุดนั้นพอดีนั่นเป็นครั้งแรกที่มีอากลายเป็นต้นเหตุให้เราทะเลาะกันอย่างจริงจังตอนนั้นเป็นเวลาหลังตีหนึ่ง เอเดรียนเข้าไปอาบน้ำ และในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็สว่างขึ้นมีอาฝันดีนะเอเดรียน พยายามนอนพักบ้างล่ะไม่กี่นาทีต่อมา เขาเดินออกจากห้องน้ำ เหลือบมองข้อความนั้น แล้วตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติราวกับไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิดฝันดีนะมีอา เธอเองก็เหมือนกันฉันมองหน้าเขา“นายกับเธอส่งข้อความหากันดึก ๆ แบบนี้เป็นประจำเหรอ”“บอกฝันดีกันตอนตีหนึ่งเนี่ยนะ”เอเดรียนเงยหน้าขึ้นมอง“มีอาเป็นผู้ช่วยของฉัน คืนนี้เราทำงานกันจนดึก”“งานก็เสร็จแล้ว ยังต้องให้เธอคอยเตือนให้นายนอนอีกเหรอ”ความอดทนบนสีหน้าของเขาค่อย ๆ เลือนหายไป“แคลร์ มันก็แค่ข้อความเดียว”“ถ้ามีผู้ชายส่งข้อความแบบนี้หาฉันตอนตีหนึ่ง นายจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”คืนนั้น เราทะเลาะกันอย่างหนักเป็นครั้งแรกเพราะเรื่องมีอาฉันขอให้เขารักษาขอบเขตความสัมพันธ์เรื่องงานกับเธอให้ชั

เอเดรียนจ้องข้อความนั้นอยู่หลายวินาทีก่อนจะโทรหาฉัน แต่สายกลับถูกโอนไปยังระบบตอบรับอัตโนมัติทันที“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่เปิดให้บริการแล้วค่ะ”เขาขมวดคิ้วแล้วลองโทรอีกครั้ง แต่ก็ได้ยินข้อความเดิม ถึงตอนนั้นทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบลูก้าลดแก้วในมือลง “เธอเปลี่ยนเบอร์เหรอ”เอเดรียนไม่ตอบ เขาโทรเป็นครั้งที่สาม และเมื่อผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม เขาก็คว้ากุญแจจากเคาน์เตอร์มีอาลุกขึ้นยืน “เอเดรียน บางทีเธออาจจะแค่กำลังโกรธ ให้เวลาเธอหน่อยเถอะ เดี๋ยวเธอก็กลับมาเอง”แต่เอเดรียนเดินตรงไปยังประตูแล้วเมื่อเอเดรียนมาถึงอะพาร์ตเมนต์เก่าของเรา ไฟทุกดวงดับสนิท เขาไขกุญแจเปิดประตู ก้าวเข้าไปด้านในแล้วเรียกชื่อฉัน แต่ไม่มีเสียงตอบรับทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น เขาก็ชะงักกล่องสี่ใบที่เขาเห็นเมื่อเช้าหายไปแล้ว เช่นเดียวกับรองเท้าของฉันที่เคยวางอยู่ข้างประตู เสื้อโค้ทในตู้เสื้อผ้า หนังสือ และแฟ้มงานที่เคยวางอยู่บนชั้น พื้นที่ฝั่งของฉันในตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า และไม่มีของใช้ส่วนตัวของฉันหลงเหลืออยู่ในห้องน้ำแม้แต่ชิ้นเดียวเมื่อเช้า เอเดรียนเห็นฉันเก็บของและคิดไปเองว่าฉันกำลังขนทุกอย่างไปไ

ซานฟรานซิสโก เวลาแปดโมงเช้าแสงยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานเข้ามาในห้องประชุม ขณะที่ฉันกดรีโมตเลื่อนไปยังสไลด์สุดท้ายของงานนำเสนอ“นี่คือภาพรวมการปรับแก้พื้นที่ส่วนกลางของโรงแรมค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้นชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงจูเลียน เฮย์สผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับนานาชาติ และเป็นคนที่ดึงตัวฉันมาจากนิวยอร์กด้วยตัวเอง“ดีมาก”สายตาของเขาหันกลับไปยังหน้าจอ“โดยเฉพาะการจัดเส้นทางสัญจรในล็อบบี้ คุณทำให้พื้นที่ดูโดดเด่นขึ้น โดยไม่กระทบต่อการใช้งานและการสัญจรจริงของผู้คน”ฉันวางรีโมตลง“ขอบคุณค่ะ”จูเลียนส่งแฟ้มเอกสารให้ผู้จัดการโครงการที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“เราจะเดินหน้าต่อโดยใช้แบบของแคลร์”ไม่มีใครตั้งคำถามกับฉันเพียงเพราะฉันเป็นพนักงานใหม่ไม่มีใครเอาผลงานของฉันไปปรับแต่งแล้วใส่ชื่อคนอื่น หรือคาดหวังให้ฉันอดหลับอดนอนเพื่อแก้ปัญหาที่สุดท้ายฉันจะไม่ได้รับเครดิตแม้แต่น้อยเมื่อการประชุมจบลง จูเลียนเรียกฉันไว้ก่อนที่ฉันจะเดินถึงประตู“สัปดาห์แรกเป็นยังไงบ้าง”“ดีกว่าที

สามเดือนต่อมา ฝนตกหนักทั่วซานฟรานซิสโกงานประชุมด้านการออกแบบเพิ่งจบลง ฉันกำลังเดินออกจากโรงแรมพร้อมเพื่อนร่วมงานหลายคน ตอนที่จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ฝ่าสายฝนตรงเข้ามาหาฉันเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสกัดเขาไว้ก่อนจะมาถึงบันไดทางเข้าฉันหยุดเดินเขาคือเอเดรียนเสื้อโค้ทสีดำของเขาเปียกโชกจนชุ่ม ผมสีเข้มลู่แนบหน้าผาก เขาดูไม่เหลือเค้าดอนแห่งตระกูลโมเรตติที่ฉันเคยรู้จัก ชายผู้สุขุมเยือกเย็นและควบคุมทุกอย่างไว้ในมือเสมอ“แคลร์”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าฉันยืนนิ่งอยู่กับที่เอเดรียนจ้องมองฉันอยู่นาน ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แล้วเดินข้ามระยะที่เหลือตรงเข้ามาหาวินาทีต่อมา เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าผู้คนรอบข้างต่างเงียบกริบ“ฉันผิดไปแล้ว”สายฝนไหลอาบใบหน้าของเขา“มีอาไม่ได้ทำงานให้โมเรตติแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไรลงไป ตอนนี้ทนายกำลังจัดการเรื่องทั้งหมดอยู่”“ฉันเปลี่ยนระบบล็อกที่เพนต์เฮาส์ไทรเบกาแล้วด้วย”ดวงตาของเขาแดงก่ำตอนที่เงยหน้าขึ้นมองฉัน“แคลร์ กลับบ้านไปกับฉันเถอะ”“เธอจะดูโทรศัพท์ของฉันเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าอยากรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันจะบอกเธอทุกวันเลย”“เธอจะโท

อากาศที่ซานฟรานซิสโกงดงามมากในวันแต่งงานของเราพิธีจัดขึ้นบนระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรมที่มองเห็นอ่าว ดอกไม้สีขาวเรียงรายตลอดสองข้างทางเดิน และสายลมที่พัดมาจากผืนน้ำก็ทำให้ชายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของฉันพลิ้วไหวแม่เดินมากับฉันจนถึงทางเข้าจูเลียนยืนรออยู่ที่ปลายทางเดินอีกฝั่งแล้วตั้งแต่วินาทีที่ฉันปรากฏตัว เขาก็ไม่ละสายตาไปจากฉันเลยเมื่อฉันเดินไปถึง เขาก็จับมือฉันไว้ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นจูเลียนกล่าวคำมั่นสัญญาอย่างเรียบง่าย“แคลร์ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องคอยเดาว่าตัวเองมีความสำคัญกับผมแค่ไหน”“ถ้าคุณรู้สึกไม่มั่นใจ ก็ถามผม ถ้าผมทำให้คุณเจ็บ ก็บอกผม”นิ้วของเขากระชับมือฉันเบา ๆ“คุณจะไม่ต้องพิสูจน์อีกต่อไปว่าตัวเองคู่ควรกับความรัก ด้วยการดูว่าตัวเองจะอดทนต่อความเจ็บปวดได้มากแค่ไหน”ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งระเบียงตกอยู่ในความเงียบขอบตาของฉันร้อนผ่าวเอเดรียนใช้เวลาหลายปีโน้มน้าวตัวเองว่ามีหลายสิ่งในตัวฉันที่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงถามให้น้อยลงใส่ใจให้น้อยลงต้องการให้น้อยลงทุกครั้งที่ฉันบอกว่าบางอย่างทำให้ฉันเจ็บ เขากลับล้ำเส้นมากขึ้นไปอีกทีละนิด จนสุดท้ายฉันก็เรียนรู้ที่จะไม่ถ