로그인
งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก
4
공유:
보고서
ครั้งแรกที่ฉันเห็นเอเดรียนกับมีอา ผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ส่งข้อความบอกฝันดีกันหลังเที่ยงคืน เราทะเลาะกันหนักที่สุดเท่าที่เคยมีมา หลังจากนั้น เมื่อฉันขอให้เขารักษาระยะห่างจากเธอ เขากลับจงใจใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เพราะตั้งใจจะทำให้ฉันเลิกอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้เสียที เขาพามีอาไปเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์สำหรับบ้านในอนาคตของเรา ปล่อยให้เธอนั่งข้างเขาในรถ และตอนที่ฉันป่วยเป็นไข้ เขากลับทิ้งฉันไว้ตามลำพัง แล้วพาเธอไปยังคฤหาสน์ของครอบครัวเขาแทน ทุกครั้งที่ฉันบอกว่าสิ่งที่เขาทำทำให้ฉันเจ็บปวด เอเดรียนกลับยิ่งล้ำเส้นมากขึ้นไปอีก จนในที่สุด ฉันก็เลิกเรียกร้องอะไรจากเขาอีก เอเดรียนคิดว่าในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายชนะ ในงานขึ้นบ้านใหม่ที่เพนต์เฮาส์หลังใหม่ของเราในย่านไทรเบกา ฉันแตะนิ้วลงบนระบบล็อกประตูอัจฉริยะ ไม่พบข้อมูลลายนิ้วมือ เพื่อน ๆ ของเขาพากันหัวเราะ “เลิกพยายามเถอะแคลร์ ลายนิ้วมือของมีอาถูกบันทึกเข้าระบบตั้งหลายวันแล้ว” จากนั้นหนึ่งในนั้นก็ยิ้มกริ่ม “เอเดรียนพนันไว้ว่าเธอจะไม่โวยวาย เขาบอกว่าถ้าเธอรับเรื่องนี้ได้ ก็แปลว่าในที่สุดเธอก็พร้อมจะเป็นคุณนายโมเรตติเสียที” ทุกคนต่างรอให้ฉันระเบิดอารมณ์ออกมา ฉันจ้องไฟสีแดงตรงหน้า ก่อนจะตระหนักว่าเอเดรียนได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้วจริง ๆ เพราะตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว “ถ้างั้นก็ไม่ต้องเพิ่มลายนิ้วมือของฉัน” ฉันหันไปทางลิฟต์ “ยกเลิกงานแต่งไปด้วยเลย” ยังไงฉันก็กำลังจะไปอยู่แล้ว งานแต่งงานนี้จึงไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป
더 보기1화
บทที่ 1
최신 챕터
งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก บทที่ 10
อากาศที่ซานฟรานซิสโกงดงามมากในวันแต่งงานของเราพิธีจัดขึ้นบนระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรมที่มองเห็นอ่าว ดอกไม้สีขาวเรียงรายตลอดสองข้างทางเดิน และสายลมที่พัดมาจากผืนน้ำก็ทำให้ชายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของฉันพลิ้วไหวแม่เดินมากับฉันจนถึงทางเข้าจูเลียนยืนรออยู่ที่ปลายทางเดินอีกฝั่งแล้วตั้งแต่วินาทีที่ฉันปรากฏตัว เขาก็ไม่ละสายตาไปจากฉันเลยเมื่อฉันเดินไปถึง เขาก็จับมือฉันไว้ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นจูเลียนกล่าวคำมั่นสัญญาอย่างเรียบง่าย“แคลร์ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องคอยเดาว่าตัวเองมีความสำคัญกับผมแค่ไหน”“ถ้าคุณรู้สึกไม่มั่นใจ ก็ถามผม ถ้าผมทำให้คุณเจ็บ ก็บอกผม”นิ้วของเขากระชับมือฉันเบา ๆ“คุณจะไม่ต้องพิสูจน์อีกต่อไปว่าตัวเองคู่ควรกับความรัก ด้วยการดูว่าตัวเองจะอดทนต่อความเจ็บปวดได้มากแค่ไหน”ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งระเบียงตกอยู่ในความเงียบขอบตาของฉันร้อนผ่าวเอเดรียนใช้เวลาหลายปีโน้มน้าวตัวเองว่ามีหลายสิ่งในตัวฉันที่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงถามให้น้อยลงใส่ใจให้น้อยลงต้องการให้น้อยลงทุกครั้งที่ฉันบอกว่าบางอย่างทำให้ฉันเจ็บ เขากลับล้ำเส้นมากขึ้นไปอีกทีละนิด จนสุดท้ายฉันก็เรียนรู้ที่จะไม่ถ
งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก บทที่ 9
เวลาผ่านไปอีกหกเดือนหนึ่งสัปดาห์ก่อนถึงวันแต่งงาน ฉันอยู่ที่สตูดิโอของดีไซเนอร์เพื่อลองชุดเจ้าสาวเป็นครั้งสุดท้ายดีไซเนอร์กำลังจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวชั้นสุดท้ายให้เข้าที่ ตอนที่โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นลูก้าฉันจ้องชื่อบนหน้าจออยู่สองสามวินาทีก่อนจะกดรับสาย“แคลร์”น้ำเสียงของเขาฟังดูเคร่งเครียด“เอเดรียนรู้แล้วว่าเธอกำลังจะแต่งงาน”ฉันมองตัวเองในกระจก“อ๋อ”เห็นได้ชัดว่าลูก้าไม่คิดว่านั่นจะเป็นปฏิกิริยาเพียงอย่างเดียวของฉัน“เมื่อคืนมีคนแชร์ข่าวเรื่องเธอกับจูเลียน เอเดรียนเห็นเข้าแล้วก็สติหลุดไปเลย”ที่แท้เขาก็รู้เรื่องด้วยวิธีนี้เองครอบครัวของจูเลียนเพิ่งประกาศข่าวงานแต่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคอลัมน์ข่าวสังคมในซานฟรานซิสโกและบัญชีโซเชียลมีเดียในวงการออกแบบหลายบัญชีก็นำข่าวไปเผยแพร่ต่อลูก้าพูดต่อ“เขากลับไปที่เพนต์เฮาส์ไทรเบกาแล้วพังข้าวของในห้องนั่งเล่นไปเกือบครึ่งห้อง ของแทบทุกชิ้นที่มีอาเคยช่วยเลือกถูกทำลายหมดแล้ว”“ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงหน้าประตู”ลูก้าเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง“ตรงหน้าระบบล็อกลายนิ้วมือนั่น”ฉันไม่ได้พูดอะไร“แคลร์ เขาเอาแต่พูดว
งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก บทที่ 8
สามเดือนต่อมา ฝนตกหนักทั่วซานฟรานซิสโกงานประชุมด้านการออกแบบเพิ่งจบลง ฉันกำลังเดินออกจากโรงแรมพร้อมเพื่อนร่วมงานหลายคน ตอนที่จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ฝ่าสายฝนตรงเข้ามาหาฉันเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสกัดเขาไว้ก่อนจะมาถึงบันไดทางเข้าฉันหยุดเดินเขาคือเอเดรียนเสื้อโค้ทสีดำของเขาเปียกโชกจนชุ่ม ผมสีเข้มลู่แนบหน้าผาก เขาดูไม่เหลือเค้าดอนแห่งตระกูลโมเรตติที่ฉันเคยรู้จัก ชายผู้สุขุมเยือกเย็นและควบคุมทุกอย่างไว้ในมือเสมอ“แคลร์”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าฉันยืนนิ่งอยู่กับที่เอเดรียนจ้องมองฉันอยู่นาน ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แล้วเดินข้ามระยะที่เหลือตรงเข้ามาหาวินาทีต่อมา เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าผู้คนรอบข้างต่างเงียบกริบ“ฉันผิดไปแล้ว”สายฝนไหลอาบใบหน้าของเขา“มีอาไม่ได้ทำงานให้โมเรตติแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไรลงไป ตอนนี้ทนายกำลังจัดการเรื่องทั้งหมดอยู่”“ฉันเปลี่ยนระบบล็อกที่เพนต์เฮาส์ไทรเบกาแล้วด้วย”ดวงตาของเขาแดงก่ำตอนที่เงยหน้าขึ้นมองฉัน“แคลร์ กลับบ้านไปกับฉันเถอะ”“เธอจะดูโทรศัพท์ของฉันเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าอยากรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันจะบอกเธอทุกวันเลย”“เธอจะโท
งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก บทที่ 7
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา หัวหน้าฝ่ายการเงินของโมเรตติ พร็อพเพอร์ตีส์รีบร้อนเข้ามาในห้องทำงานของเอเดรียน“มีปัญหากับบัญชีดำเนินงานบัญชีหนึ่งครับ”เอเดรียนเงยหน้าขึ้นมอง“เท่าไหร่”“ประมาณ 54 ล้านครับ”เงินก้อนนั้นถูกกันไว้สำหรับการจ่ายเงินงวดถัดไปให้ผู้รับเหมาและซัพพลายเออร์ของโครงการโรงแรมแห่งหนึ่ง“เงินหายไปไหน”สีหน้าของชายคนนั้นเคร่งเครียดขึ้น“มีอาเป็นคนสั่งโอนเงินเมื่อคืนโดยใช้สิทธิ์ผู้ดูแลระบบของเธอครับ กว่าธนาคารจะตรวจพบความผิดปกติ เงินก็ถูกแบ่งโอนไปยังบัญชีภายนอกหลายบัญชีแล้ว”เอเดรียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเธอสายถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียงทันทีเขาส่งคนไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอแต่ข้าวของในห้องถูกขนออกไปจนหมดแล้วทั้งเสื้อผ้า เอกสาร กระเป๋าเดินทาง ทุกอย่างหายไปหมดเอเดรียนจ้องรายการเดินบัญชีบนโต๊ะ สีหน้าค่อย ๆ เย็นชาลงเขารู้มาตลอดว่ามีอาชื่นชอบชีวิตหรูหราที่มาพร้อมกับการได้ทำงานใกล้ชิดกับตระกูลโมเรตติแต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะขโมยเงินจากบริษัทธนาคารระงับการโอนเงินส่วนที่เหลือไว้ ขณะที่ทนายความของตระกูลโมเรตติติดต่อเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในที่สุดพวกเข
