Share

บทที่ 3

Author: คาเตริน่า
เช้าวันต่อมา ฉันได้ยินเสียงไขกุญแจดังขึ้น

เอเดรียนเดินเข้ามาในจังหวะเดียวกับที่ฉันปิดเทปกล่องกระดาษกล่องสุดท้ายเสร็จพอดี

มีอาเดินตามหลังเขาเข้ามา

ทั้งคู่ชะงักไปเมื่อเห็นกล่องสี่ใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ในห้องนั่งเล่น

ตอนที่เอเดรียนมาถึง สีหน้าของเขาดูเย็นชา คงเป็นเพราะเมื่อคืนฉันไม่ได้โทรหาเขา แต่ทันทีที่เห็นกล่องเหล่านั้น สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาคงคิดว่าฉันกำลังรีบร้อนเก็บของเพื่อย้ายเข้าไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์ย่านไทรเบกา

“เอาล่ะ พอได้แล้ว”

เอเดรียนเดินเข้ามาแล้วเหลือบมองกล่องเหล่านั้น

“เรื่องเมื่อวานก็จบไปแล้ว”

“เลิกทะเลาะกับฉันเรื่องมีอาได้แล้ว วันนี้ฉันจะเพิ่มลายนิ้วมือของเธอเข้าระบบ แล้วงานแต่งก็จะยังจัดตามเดิม”

มีอายืนอยู่ด้านหลังเขาแล้วเอ่ยขึ้นเบา ๆ

“แคลร์ อย่าโทษเอเดรียนเรื่องเมื่อวานเลยนะ ทุกคนก็แค่ล้อเล่นกันเท่านั้นเอง”

เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง

“ยังไงอะพาร์ตเมนต์นั่นก็เป็นบ้านของเธออยู่แล้ว ฉันแค่ช่วยเตรียมของบางอย่างให้เท่านั้นเอง”

ขณะที่พูด มือของเธอก็วางลงบนแขนของเอเดรียนอย่างเป็นธรรมชาติ

ถ้าเป็นเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันคงจ้องมือนั้นเขม็งแล้วถามว่าทำไมเธอถึงแตะตัวคู่หมั้นของฉัน

แต่ตอนนี้ ฉันเพียงแค่ยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไรหรอก”

เอเดรียนมองฉันอยู่สองสามวินาที เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับคำตอบของฉัน

เขายื่นมือมาหมายจะแตะผมของฉัน

ฉันเบี่ยงศีรษะหลบ

เอเดรียนดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจ

“แบบนี้สิค่อยดีขึ้นหน่อย”

เขาก้มดูเวลา

“เดี๋ยวฉันจะพามีอากลับไปเอาเอกสารที่ออฟฟิศ คืนนี้เราจะจัดงานขึ้นบ้านใหม่ที่บ้านหลังใหม่ ลูก้ากับคนอื่น ๆ ก็จะมาด้วย”

“ขนของเสร็จแล้วก็ตามไปที่นั่นด้วย”

จากนั้นเขาก็พูดเสริมว่า

“อย่ามาสายล่ะ”

“โอเค”

ฉันตอบรับทันที

มุมปากของเอเดรียนยกขึ้นเล็กน้อย

เขาคงเชื่อจริง ๆ ว่าคำพูดเรื่องยกเลิกงานแต่งเมื่อคืนเป็นเพียงอาการงอแงทิ้งท้ายที่ฉันยังไม่หายดีเท่านั้น

ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็จากไป

ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันก็เลือนหายไป

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาบริษัทขนย้ายที่จองไว้ล่วงหน้า

“สวัสดีค่ะ มาได้เลยนะคะ”

“มีกล่องสี่ใบค่ะ ทั้งหมดส่งไปซานฟรานซิสโก”

พนักงานขนย้ายมาถึงในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา

ฉันไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปมากนัก

มีเพียงแล็ปท็อป ฮาร์ดไดรฟ์ ภาพร่างงานออกแบบ และอุปกรณ์ทำงานที่ฉันสะสมมาตลอดหลายปี

ส่วนเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่เอเดรียนเคยให้ รวมถึงข้าวของทุกอย่างที่เป็นของเราสองคน ฉันทิ้งไว้ทั้งหมด

หลังจากกล่องทั้งสี่ใบถูกขนออกไปแล้ว ฉันก็เดินกลับมาที่โต๊ะ

ยังมีกระดาษอีเมลที่พิมพ์ออกมาวางอยู่ตรงนั้นสองฉบับ

ฉบับหนึ่งมาจากนักวางแผนงานแต่งงานของเรา

ส่วนอีกฉบับมาจากสถานที่จัดงานที่เราจองไว้

หลังจากกลับมาถึงบ้านเมื่อคืน ฉันได้ยกเลิกงานแต่งอย่างเป็นทางการไปแล้ว

ไม่นาน ข้อความยืนยันก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์

การยกเลิกของคุณได้รับการดำเนินการเรียบร้อยแล้ว

ฉันมองข้อความนั้นอยู่สองสามวินาที ก่อนจะปิดหน้าจอไป

คบกันมาตั้งห้าปี แต่สุดท้ายสิ่งที่ฉันต้องจัดการจริง ๆ กลับมีเพียงกล่องไม่กี่ใบกับเอกสารยกเลิกไม่กี่ฉบับเท่านั้น

พอถึงช่วงบ่าย อะพาร์ตเมนต์ก็ว่างเปล่า

ฉันปิดไฟ เดินตรวจทุกห้องเป็นครั้งสุดท้าย แล้วออกจากอะพาร์ตเมนต์พร้อมกระเป๋าเดินทางสีดำเพียงใบเดียว

เอเดรียนยังคงคิดว่าฉันกำลังยุ่งอยู่กับการขนของไปยังบ้านหลังใหม่ของเรา

บางทีคืนนี้เขาอาจจะนั่งอยู่ในเพนต์เฮาส์หลังนั้นกับลูก้าและคนอื่น ๆ รอให้ฉันปรากฏตัว

ฉันล็อกประตูอะพาร์ตเมนต์ที่เราเคยอยู่ด้วยกันมาตลอดห้าปี แล้วฝากกุญแจไว้กับฝ่ายจัดการอาคาร

จากนั้นฉันก็เรียกรถ

คนขับมองฉันผ่านกระจกมองหลัง

“ไปที่ไหนครับ”

ฉันเหลือบมองบัตรโดยสารขึ้นเครื่องบนหน้าจอโทรศัพท์

“สนามบินเจเอฟเคค่ะ”

รถแล่นเข้าสู่กระแสการจราจรในแมนฮัตตัน

อาคารด้านหลังค่อย ๆ เล็กลงเรื่อย ๆ

และแม้กระทั่งตอนนี้ เอเดรียนก็คงยังเชื่อว่าในที่สุดฉันก็เรียนรู้ที่จะทำตัวดีเสียที

……

แชมเปญขวดที่สองถูกเปิดแล้วในเพนต์เฮาส์ย่านไทรเบกา

ลูก้าเอนหลังพิงโซฟา หัวเราะเสียจนเครื่องดื่มในมือแทบหก

“เอเดรียน เรื่องนี้ฉันยอมรับเลยนะ ถ้าเป็นแคลร์เมื่อหกเดือนก่อน แล้วรู้ว่ามีอาเข้าออกที่นี่ได้ก่อนเธอ มีหวังได้พังประตูหลุดจากบานแน่”

เพื่อนอีกคนยกแก้วขึ้น “แต่คืนนี้เธอไม่โวยวายสักคำ”

“ดูเหมือนในที่สุดเธอก็เรียนรู้แล้วสินะ” ชายอีกคนพูดพลางหัวเราะ

เอเดรียนยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์บาร์ ค่อย ๆ หมุนแก้ววิสกี้ในมือ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่ความพึงพอใจที่ซ่อนอยู่ในนั้นกลับเห็นได้ชัดเจน

“เมื่อก่อนเธอชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่”

ลูก้ายิ้มกว้าง “งั้นเรื่องลายนิ้วมือนั่นก็ได้ผลสินะ”

เอเดรียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าไม่แสดงความประหลาดใจแม้แต่นิดเดียว

“ในที่สุดเธอก็เริ่มเรียนรู้แล้วว่าการยืนเคียงข้างฉันมันหมายความว่ายังไง ถ้าเธอรู้จักวางตัวเป็นดอนน่าที่เหมาะสมเสียที งานแต่งก็จะดำเนินต่อไปตามแผน”

ลูก้าหัวเราะพลางยกแก้วขึ้น

“ฉันบอกแล้วว่าเดี๋ยวเธอก็ยอม แคลร์อยากแต่งงานกับนายมาตั้งหลายปี ไม่มีทางที่เธอจะเดินจากไปจริง ๆ หรอก”

คนอื่น ๆ พากันหัวเราะตาม

แม้แต่มีอาก็ยังยิ้ม

ไม่มีใครในห้องสงสัยในเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเอเดรียนที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ก็สั่นขึ้น

ลูก้าหัวเราะอีกครั้ง “พูดถึงปุ๊บก็มาปั๊บเลย”

เอเดรียนก้มมองหน้าจอพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ คงคาดไว้แล้วว่าจะเป็นข้อความจากฉันที่ถามว่าเขายังโกรธอยู่ไหม หรือฉันควรเข้าไปหาตอนกี่โมง

แต่ทันทีที่อ่านข้อความนั้น แก้วในมือของเขาก็หลุดร่วงลงพื้นและแตกกระจาย

เอเดรียน เราจบกันแค่นี้นะ

นายอยากให้ฉันเลิกสนใจว่านายจะอยู่กับใคร ตอนนี้ฉันก็ไม่สนใจแล้ว

งานแต่งถูกยกเลิกแล้ว ต่อจากนี้นายจะไปอยู่กับใครก็ได้ตามที่นายต้องการ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 10

    อากาศที่ซานฟรานซิสโกงดงามมากในวันแต่งงานของเราพิธีจัดขึ้นบนระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรมที่มองเห็นอ่าว ดอกไม้สีขาวเรียงรายตลอดสองข้างทางเดิน และสายลมที่พัดมาจากผืนน้ำก็ทำให้ชายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวของฉันพลิ้วไหวแม่เดินมากับฉันจนถึงทางเข้าจูเลียนยืนรออยู่ที่ปลายทางเดินอีกฝั่งแล้วตั้งแต่วินาทีที่ฉันปรากฏตัว เขาก็ไม่ละสายตาไปจากฉันเลยเมื่อฉันเดินไปถึง เขาก็จับมือฉันไว้ ฝ่ามือของเขาอบอุ่นจูเลียนกล่าวคำมั่นสัญญาอย่างเรียบง่าย“แคลร์ ผมจะไม่มีวันปล่อยให้คุณต้องคอยเดาว่าตัวเองมีความสำคัญกับผมแค่ไหน”“ถ้าคุณรู้สึกไม่มั่นใจ ก็ถามผม ถ้าผมทำให้คุณเจ็บ ก็บอกผม”นิ้วของเขากระชับมือฉันเบา ๆ“คุณจะไม่ต้องพิสูจน์อีกต่อไปว่าตัวเองคู่ควรกับความรัก ด้วยการดูว่าตัวเองจะอดทนต่อความเจ็บปวดได้มากแค่ไหน”ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งระเบียงตกอยู่ในความเงียบขอบตาของฉันร้อนผ่าวเอเดรียนใช้เวลาหลายปีโน้มน้าวตัวเองว่ามีหลายสิ่งในตัวฉันที่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงถามให้น้อยลงใส่ใจให้น้อยลงต้องการให้น้อยลงทุกครั้งที่ฉันบอกว่าบางอย่างทำให้ฉันเจ็บ เขากลับล้ำเส้นมากขึ้นไปอีกทีละนิด จนสุดท้ายฉันก็เรียนรู้ที่จะไม่ถ

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 9

    เวลาผ่านไปอีกหกเดือนหนึ่งสัปดาห์ก่อนถึงวันแต่งงาน ฉันอยู่ที่สตูดิโอของดีไซเนอร์เพื่อลองชุดเจ้าสาวเป็นครั้งสุดท้ายดีไซเนอร์กำลังจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวชั้นสุดท้ายให้เข้าที่ ตอนที่โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นลูก้าฉันจ้องชื่อบนหน้าจออยู่สองสามวินาทีก่อนจะกดรับสาย“แคลร์”น้ำเสียงของเขาฟังดูเคร่งเครียด“เอเดรียนรู้แล้วว่าเธอกำลังจะแต่งงาน”ฉันมองตัวเองในกระจก“อ๋อ”เห็นได้ชัดว่าลูก้าไม่คิดว่านั่นจะเป็นปฏิกิริยาเพียงอย่างเดียวของฉัน“เมื่อคืนมีคนแชร์ข่าวเรื่องเธอกับจูเลียน เอเดรียนเห็นเข้าแล้วก็สติหลุดไปเลย”ที่แท้เขาก็รู้เรื่องด้วยวิธีนี้เองครอบครัวของจูเลียนเพิ่งประกาศข่าวงานแต่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อน หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งคอลัมน์ข่าวสังคมในซานฟรานซิสโกและบัญชีโซเชียลมีเดียในวงการออกแบบหลายบัญชีก็นำข่าวไปเผยแพร่ต่อลูก้าพูดต่อ“เขากลับไปที่เพนต์เฮาส์ไทรเบกาแล้วพังข้าวของในห้องนั่งเล่นไปเกือบครึ่งห้อง ของแทบทุกชิ้นที่มีอาเคยช่วยเลือกถูกทำลายหมดแล้ว”“ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงหน้าประตู”ลูก้าเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง“ตรงหน้าระบบล็อกลายนิ้วมือนั่น”ฉันไม่ได้พูดอะไร“แคลร์ เขาเอาแต่พูดว

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 8

    สามเดือนต่อมา ฝนตกหนักทั่วซานฟรานซิสโกงานประชุมด้านการออกแบบเพิ่งจบลง ฉันกำลังเดินออกจากโรงแรมพร้อมเพื่อนร่วมงานหลายคน ตอนที่จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ฝ่าสายฝนตรงเข้ามาหาฉันเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสกัดเขาไว้ก่อนจะมาถึงบันไดทางเข้าฉันหยุดเดินเขาคือเอเดรียนเสื้อโค้ทสีดำของเขาเปียกโชกจนชุ่ม ผมสีเข้มลู่แนบหน้าผาก เขาดูไม่เหลือเค้าดอนแห่งตระกูลโมเรตติที่ฉันเคยรู้จัก ชายผู้สุขุมเยือกเย็นและควบคุมทุกอย่างไว้ในมือเสมอ“แคลร์”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าฉันยืนนิ่งอยู่กับที่เอเดรียนจ้องมองฉันอยู่นาน ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แล้วเดินข้ามระยะที่เหลือตรงเข้ามาหาวินาทีต่อมา เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าผู้คนรอบข้างต่างเงียบกริบ“ฉันผิดไปแล้ว”สายฝนไหลอาบใบหน้าของเขา“มีอาไม่ได้ทำงานให้โมเรตติแล้ว ไม่ว่าเธอจะทำอะไรลงไป ตอนนี้ทนายกำลังจัดการเรื่องทั้งหมดอยู่”“ฉันเปลี่ยนระบบล็อกที่เพนต์เฮาส์ไทรเบกาแล้วด้วย”ดวงตาของเขาแดงก่ำตอนที่เงยหน้าขึ้นมองฉัน“แคลร์ กลับบ้านไปกับฉันเถอะ”“เธอจะดูโทรศัพท์ของฉันเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าอยากรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันจะบอกเธอทุกวันเลย”“เธอจะโท

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 7

    ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา หัวหน้าฝ่ายการเงินของโมเรตติ พร็อพเพอร์ตีส์รีบร้อนเข้ามาในห้องทำงานของเอเดรียน“มีปัญหากับบัญชีดำเนินงานบัญชีหนึ่งครับ”เอเดรียนเงยหน้าขึ้นมอง“เท่าไหร่”“ประมาณ 54 ล้านครับ”เงินก้อนนั้นถูกกันไว้สำหรับการจ่ายเงินงวดถัดไปให้ผู้รับเหมาและซัพพลายเออร์ของโครงการโรงแรมแห่งหนึ่ง“เงินหายไปไหน”สีหน้าของชายคนนั้นเคร่งเครียดขึ้น“มีอาเป็นคนสั่งโอนเงินเมื่อคืนโดยใช้สิทธิ์ผู้ดูแลระบบของเธอครับ กว่าธนาคารจะตรวจพบความผิดปกติ เงินก็ถูกแบ่งโอนไปยังบัญชีภายนอกหลายบัญชีแล้ว”เอเดรียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเธอสายถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความเสียงทันทีเขาส่งคนไปที่อะพาร์ตเมนต์ของเธอแต่ข้าวของในห้องถูกขนออกไปจนหมดแล้วทั้งเสื้อผ้า เอกสาร กระเป๋าเดินทาง ทุกอย่างหายไปหมดเอเดรียนจ้องรายการเดินบัญชีบนโต๊ะ สีหน้าค่อย ๆ เย็นชาลงเขารู้มาตลอดว่ามีอาชื่นชอบชีวิตหรูหราที่มาพร้อมกับการได้ทำงานใกล้ชิดกับตระกูลโมเรตติแต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะขโมยเงินจากบริษัทธนาคารระงับการโอนเงินส่วนที่เหลือไว้ ขณะที่ทนายความของตระกูลโมเรตติติดต่อเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายในที่สุดพวกเข

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 6

    ซานฟรานซิสโก เวลาแปดโมงเช้าแสงยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานเข้ามาในห้องประชุม ขณะที่ฉันกดรีโมตเลื่อนไปยังสไลด์สุดท้ายของงานนำเสนอ“นี่คือภาพรวมการปรับแก้พื้นที่ส่วนกลางของโรงแรมค่ะ”“ขอบคุณค่ะ”ทั้งห้องเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้นชายที่นั่งอยู่หัวโต๊ะปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงจูเลียน เฮย์สผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับนานาชาติ และเป็นคนที่ดึงตัวฉันมาจากนิวยอร์กด้วยตัวเอง“ดีมาก”สายตาของเขาหันกลับไปยังหน้าจอ“โดยเฉพาะการจัดเส้นทางสัญจรในล็อบบี้ คุณทำให้พื้นที่ดูโดดเด่นขึ้น โดยไม่กระทบต่อการใช้งานและการสัญจรจริงของผู้คน”ฉันวางรีโมตลง“ขอบคุณค่ะ”จูเลียนส่งแฟ้มเอกสารให้ผู้จัดการโครงการที่นั่งอยู่ข้าง ๆ“เราจะเดินหน้าต่อโดยใช้แบบของแคลร์”ไม่มีใครตั้งคำถามกับฉันเพียงเพราะฉันเป็นพนักงานใหม่ไม่มีใครเอาผลงานของฉันไปปรับแต่งแล้วใส่ชื่อคนอื่น หรือคาดหวังให้ฉันอดหลับอดนอนเพื่อแก้ปัญหาที่สุดท้ายฉันจะไม่ได้รับเครดิตแม้แต่น้อยเมื่อการประชุมจบลง จูเลียนเรียกฉันไว้ก่อนที่ฉันจะเดินถึงประตู“สัปดาห์แรกเป็นยังไงบ้าง”“ดีกว่าที

  • งานแต่งที่เขาไม่เคยคิดว่าฉันจะยกเลิก   บทที่ 5

    เอเดรียนไม่ยอมเชื่อว่านี่คือเรื่องจริงฉันรักเขามาตลอดห้าปีถ้าเขากลับบ้านช้าไปสักชั่วโมง ฉันมักจะถามเสมอว่าเขาไปไหนมา บางครั้งเมื่อเขาจงใจไม่ตอบข้อความของฉัน ฉันก็นั่งรอเขาจนดึกดื่นค่อนคืนผู้หญิงที่เคยเป็นแบบนั้น จะหายไปจากชีวิตเขาอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไงเขาสั่งให้คนของเขาตามหาทันทีว่าฉันไปไหนพวกเขาใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะยืนยันได้ว่า บ่ายวันนั้นฉันเดินทางออกจากนิวยอร์กผ่านสนามบินเจเอฟเคไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา คนของเขาก็ยืนยันว่าบ่ายวันนั้นฉันขึ้นเครื่องบินไปซานฟรานซิสโก และกล่องสี่ใบจากอะพาร์ตเมนต์ก็ถูกส่งไปที่นั่นด้วยกล่องทั้งสี่ใบถูกส่งไปที่นั่นเช่นกันฉันไม่ได้หนีไปพักใจแค่ไม่กี่วันฉันย้ายออกไปแล้วจริง ๆเขาขับรถตรงไปยังบริษัทสถาปัตยกรรมและการออกแบบที่ฉันเคยทำงานอยู่ตอนนั้นเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว เหลือคนอยู่ในสำนักงานเพียงไม่กี่คนหุ้นส่วนคนหนึ่งของบริษัทรู้จักเอเดรียน และดูประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นเขาปรากฏตัว“แคลร์อยู่ไหน”ชายคนนั้นมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง“เธอลาออกไปแล้ว”“ผมรู้ว่าเธอไปซานฟรานซิสโก”เอเดรียนจ้องหน้าเขา“ผมอยากรู้ว่าทำไม”หุ้นส่วนคนนั้นข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status