Todos los capítulos de บุตรสาวตัวกลมของนางร้าย: Capítulo 11 - Capítulo 18

พ่อบ้านจางเครียดมาก หากยกเลิกการแจกสมุนไพร จวนสกุลซ่งอาจถูกผู้คนด่าว่าหลอกลวง ประกาศออกไปแล้วกลับทำไม่ได้จริง ครั้นกลั้นใจแจกสมุนไพรมั่ว ๆ ยิ่งจะทำให้เกิดผลเสียตามมา หนิ่วเหยียนฟังรายงานของพ่อบ้านจางจบจึงยกมือหยาบกร้านนวดสองขมับ พยายามคิดหาวิธีแก้ไขปัญหา จริงสิ...สกุลหวางของหวางหลินทำการค้าสมุนไพร อีกฝ่ายต้องมีความรู้เรื่องนี้แน่ นางจะใช้อำนาจสั่งหวางหลินมาทำหน้าที่แทนหมอสมุนไพรที่ได้บาดเจ็บจากรถม้าคว่ำ เพียงเท่านี้ ชื่อเสียงสกุลซ่งก็จะยังคงอยู่ บริเวณเรือนท้ายจวน หลังหวางหลินกินอาหารเช้าเสร็จก็พาลูกออกมาเดินเล่นชื่นชมธรรมชาติ หากแต่หยวนเอ๋อร์มีใบหน้าโศกเศร้า จนป่านนี้ก็ยังไม่หาย นางมองบุตรสาวแล้วสงสารจับใจ “หยวนเอ๋อร์ เจ้าอยากออกไปข้างนอกหรือไม่” หวางหลินลูบศีรษะทุยพลางเอ่ยด้วยความอ่อนโยน ซ่งย่วนหยวนช้อนสายตามองท่านแม่ตนอย่างงอน ๆ นางไม่ได้อยากไปข้างนอกเสียหน่อย แต่อยากเจอท่านพ่อต่างหาก เหตุใดท่านแม่เลือกอยู่ที่นี่ ไม่พาลูกบุกไปหาซ่งอ๋องเสียเลย ตั้งแต่ข้ามมิติมา ไม่เคยพบท่านพ่อเลยสักครั้ง ขอไปเห็นหน้า

ช่วงค่ำของวัน หวางหลินกำลังจะเดินกลับเรือนท้ายจวนหลังแจกสมุนไพรให้ชาวบ้าน ทว่าปิงปิงอุ้มซ่งย่วนหยวนตรงมาหา กล่าวว่าได้ย้ายไปอยู่เรือนถงฉี่แทนเรือนท้ายจวนแล้ว คิ้วเรียงตัวสวยย่นเข้าหากัน เรือนถงฉี่ถึงแม้ว่าอยู่ห่างจากส่วนเรือนหลัก แต่ดีกว่าเรือนท้ายจวนมาก แทบไม่ต่างจากเรือนหลัก พื้นที่กว้างขวาง และยังมีห้องอุ่น ช่วยคลายความหนาวในฤดูเหมันต์ “ใครสั่งให้ย้าย” “บ่าวไพรที่มาขนของจากเรือนท้ายจวนแค่เพียงบอกว่าต้องย้ายเจ้าค่ะ ข้าถามก็บอกไม่ทราบ” “อืม ไปเถอะ” หวางหลินตอบรับคำสั้น ๆ แล้วรับซ่งย่วนหยวนมาจากปิงปิง คาดว่าซ่งอ๋องอาจเป็นคนสั่ง แต่อย่างไรเขาก็ยังทำตัวหมางเมินอยู่ดี ไม่ยอมมาหาภรรยาและลูกเพื่อทำหน้าที่บิดาและสามี พอเข้ามาในเรือนถงฉี่ หวางหลินพาลูกไปนั่งบนตั่งนิ่ม ทว่าสายตาเหลือบเห็นตั๋วเงินวางไว้บนโต๊ะตัวเตี้ย จำนวนเงินในนั้นมากทีเดียว หากแต่หญิงสาวไม่สนใจ ด้วยตั้งใจไว้แล้วว่าจะไปจากที่นี่ ดังนั้นตนจะไม่แตะต้องเงินของซ่งอ๋องสักอีแปะหวางหลินแหวกสาบเสื้อให้ลูกกินนม วันนี้นางแจกจ่ายสมุนไพรแก่ชาวบ้านทั้งวัน กว่าจะมีเ

ปิงปิงทอดถอนลมหายใจออกมาเบา ๆ ถึงเวลาที่พระชายากับซ่งอ๋องต้องแยกจากกันจริง ๆ สุดท้ายวันนี้ก็มาถึง แน่นอนว่าสาวรับใช้เช่นตนสนับสนุน คุณหนูซ่งย่วนหยวนยามมีน้ำตาเรื่องบิดาช่างน่าสงสาร หากปล่อยให้อยู่ที่นี่ต่อ มีหวังพัฒนาการเด็กทารกอาจช้ากว่าที่ควรเป็น “เจ้าค่ะ” สาวรับใช้รับคำอย่างพินอบพิเทาแล้วล่าถอยออกจากห้องเงียบเชียบ ครั้นเหลือเพียงสองแม่ลูก หวางหลินดึงเจ้าก้อนแป้งเข้ามากอด ตบตูดทารกน้อยเพื่อกล่อมนอน เด็กคนนี้รู้ความมากนัก ยอมถ่างตารอมารดา ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะกลับมานอนกอดกันเหมือนอย่างทุกคืนหรือไม่ เด็กทารกถูกมารดาตบตูดก็เคลิบเคลิ้ม มิอาจฝืนเปลือกตาไหว ในที่สุดก็นอนหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา มือสั้นป้อมกำเสื้อท่านแม่แน่น ราวกับไม่อยากให้ท่านลุกออกไปที่ใด เจ้าก้อนแป้งรู้สึกปลอดภัยเมื่อมีคนเป็นแม่นอนด้วย หวางหลินก้มใบหน้า ฝังจมูกบนหน้าผากลูกครั้งหนึ่ง สูดกลิ่นหอมน้ำนมของเด็กทารก สิ่งนี้ทำให้นางมีพลังในการก้าวเดินต่อ หนทางข้างหน้าแม้มีขวากหนาม ขอแค่มีซ่งย่วนหยวนเคียงข้างไปด้วยกันก็พอ วันต่อมา ขณะซ่งย่วนหยวนกำลังใช้ปากเล็กดูดกินน

สามวันให้หลัง หวางหลินต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงพร้อมเจ้าก้อนแป้งและสาวรับใช้คนสนิท ค่ำคืนที่ผ่านมา นางเขียนจดหมายและลงนามบนหนังสือหย่าไว้เรียบร้อย วางไว้บนโต๊ะแล้วใช้แท่นฝนหมึกวางทับเดี๋ยวซ่งอ๋องคงมาเห็นในภายหลัง...            สามคนเตรียมตัวพร้อมก็พากันเดินออกจากจวนอ๋อง พอถึงประตู หวางหลินแจ้งคนเฝ้าประตูว่าตนเองจะพาบุตรสาวไปสงบจิตใจที่อารามสั่วเจียเป็นเวลาสิบวัน เนื่องจากเด็กทารกมักนอนฝันร้ายตอนกลางคืน            คนเฝ้าประตูสำรวจใบหน้าเด็กทารกน้อย ครั้นเห็นขอบตาแดงก่ำก็เชื่อในคำพูดของพระชายาซ่งอ๋อง ปล่อยให้พวกเขาออกจากจวนไป            หวางหลินรีบอุ้มลูกขึ้นรถม้าที่จอดรอหน้าจวนทันที ปิงปิงที่ถือห่อผ้าของจำเป็นตามนายตนขึ้นไปติด ๆรถม้าเริ่มออกเดินทางไปตามถนน หนนี้คนบังคับรถม้าได้ค่าจ้างราคาสูงกว่าปกติเพราะเป็นงานเสี่ยงแม้มันเป็นงานที่เสี่ยงแต่ก็คุ้มค่า หลังส่งพระชายาซ่งอ๋องถึ