บุตรสาวตัวกลมของนางร้าย

เซียงรุ่ยไม่เคยทำใจได้เลยสักครั้ง ไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำว่าพ่อแม่ที่รักและทะนุถนอมเธอมาตลอดหลายปีได้จากไปแล้ว และพวกท่านจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ผ่านมาหลายเดือนก็มิอาจยอมรับความจริง สาเหตุที่บุพการีจากไปเพราะเกิดอุบัติเหตุ รถบรรทุกคันใหญ่วิ่งเข้ามาชนรถของครอบครัว ทำให้คุณพ่อคุณแม่เสียชีวิตทันที ส่วนเธอบาดเจ็บสาหัส ถูกนำส่งโรงพยาบาล แต่เมื่อฟื้นก็ทราบเรื่องพวกท่านเสีย หลังจากนั้น แทนที่เซียงรุ่ยในวัยสิบหกปีจะมีความสุขตามประสาวัยรุ่นกลับทุกข์ใจหนักหนาสาหัส ราวกับโลกทั้งใบมืดมน ไร้แสงสว่าง คุณปู่และคุณย่าพยายามทุกวิถีทางเพื่อทำให้หลานสาวเพียงคนเดียวที่มีกลับมาเป็นดังเดิม แต่จนแล้วจนรอดก็ปราศจากวี่แวว วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เซียงรุ่ยไม่ต้องไปโรงเรียน เธอจึงมีเวลาหยิบอัลบั้มรูปภาพระหว่างครอบครัวมาดู เพราะคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขเหล่านั้น หญิงสาวนั่งบนเตียงแล้ววางอัลบั้มรูปภาพไว้บนตัก ค่อย ๆ เปิดดูทีละหน้า แค่ภาพแรกก็ทำให้หยาดน้ำตารินไหลออกจากหางตา หยดลงบนภาพความทรงจำระหว่างตนเองและพ่อแม่ หัวใจเซียงรุ่ยกระต

หวางหลินออกจากภวังค์ความคิดแล้วมองบุตรสาวที่อยู่ในอ้อมกอด ดวงตากลมโตใสของทารกคล้ายคลอหยาดน้ำตาตลอดเวลา หาใช่ร้องไห้ตามประสาเด็กทั่วไป เรียวนิ้วสวยค่อย ๆ ปาดทิ้งให้ลูกเบามือ ส่งยิ้มคราหนึ่งด้วยความรักใคร่เอ็นดู “ย่วนหยวนของแม่อยากได้อะไรหรือ หิวนมหรือลูก” หวางหลินจับแก้มยุ้ยบุตรสาวพลางแหวกสาบเสื้อออก ย่วนหยวนเห็นเต้ามารดา ท้องเล็ก ๆ ก็คล้ายจะหิว ปากเด็กทารกจึงอ้าออกแล้วดูดกินอย่างหิวโหย หลงลืมเสียสนิทว่าตนเองกำลังถามหาท่านพ่อจากมารดา อ้อมอกท่านแม่อบอุ่นที่สุด ซ่งย่วนหยวนชมชอบมาก มือสั้นป้อมขยำอาภรณ์ส่วนบนมารดาขณะปากเล็กดูดนมไม่หยุด ‘ปิงปิง’ สาวรับใช้คนสนิทของหวางหลิน ตามคุณหนูมาจากจวนคหบดี มองภาพสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกหดหู่ คุณหนูของตนเป็นถึงพระชายาอ๋อง ทว่าชีวิตตกต่ำยิ่งกว่าสาวรับใช้ห้องข้าง “พระชายา... ท่านหญิงหนิ่วเหยียนช่างใจร้ายนัก ไม่ยอมให้แม่นมมาช่วยดูแลคุณหนูย่วนหยวน และท่านเพิ่งคลอด ต้องอยู่เดือนอีก อีกทั้งเรือนนี้ก็ทั้งหนาวและเล็กกว่าเรือนหลัก คนเป็นย่าอะไรใจร้าย!” ปิงปิงแผดเสียง นัยน์ตาลุกวาวประหนึ่งเปลว

หวางหลินหันมองปิงปิง สื่อสารกันด้วยแววตาแฝงความหมาย ท่านหญิงหนิ่วเหยียนไม่ชอบตน ปัจจุบันก็ยังเป็นเหมือนเดิม ตั้งแต่ท่านอ๋องเคลื่อนทัพไปทำศึก ผู้ที่มีอำนาจในจวนสูงสุดคือท่านหญิงหนิ่วเหยียน อีกฝ่ายให้มาอยู่เรือนท้ายจวนและไม่เคยใส่ใจ แทบไม่พบหน้ากัน แม้นางตั้งครรภ์เลือดเนื้อของซ่งอ๋องก็มิคิดเหลียวแล กระทั่งคลอดก็ไม่เคยมาดูซ่งย่วนหยวนสักครา บัดนี้เรียกนางเข้าพบ ต้องการสิ่งใดกันแน่ แต่เพราะตนเป็นเพียงผู้อยู่อาศัยจึงยากจะปฏิเสธ “เดี๋ยวข้าไป” หวางหลินบอกสาวรับใช้ด้านนอก นางหันไปมองหยวนเอ๋อร์ที่นอนบนเตียง ครั้นเห็นลูกขมวดคิ้ว ทำหน้าตาบูดบึ้งก็ยื่นมือไปคลายคิ้วออกพร้อมส่งยิ้มให้เด็กทารกตัวขาวอวบ “หยวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นเด็กทารก ต้องสดใส ห้ามทำหน้าเช่นนี้ อยู่กับปิงปิงนะ แม่ไปไม่นาน” ตั้งแต่คลอดลูกออกมา นางพบว่าตนเองหลงใหลรักใคร่เจ้าก้อนแป้งตรงหน้ามาก ไม่ว่าหยวนเอ๋อร์ยิ้ม หัวเราะ หรือหน้าบึ้ง ตนล้วนชมชอบหมด อยากจะนอนกอดก้อนกลม ๆ ทั้งวันโดยไม่ลุกไปที่ใด เอาเถอะ แค่ไปพบท่านหญิงหนิ่วเหยียน ไม่นานคงกลับแล้ว หวางหลินกำชับปิงปิงให้ดู

นับตั้งแต่หวางหลินคลอดบุตรสาวตัวกลมขาวอวบ ผ่านพ้นเข้าสู่สามเดือน พัฒนาการของลูกดีมากจนคนเป็นแม่ปลื้มปีติ อีกทั้งช่วงหลายวันมานี้หิมะไม่ตก พระชายาซ่งอ๋องจึงอยากพาเด็กวัยสามเดือนออกไปขอพรกับพระโพธิสัตว์ที่อารามนอกเมืองหลวงเพื่อเสริมสร้างสิริมงคลปิงปิงช่วยนายตนแต่งกายให้คุณหนูโดยสวมใส่อาภรณ์หลายชั้น ด้านนอกยังมีชุดคลุมกันลม ปิดท้ายด้วยการห่อผ้า ซ่งย่วนหยวนยามนี้จึงคล้ายคลึงก้อนกลม ๆ วางหลินมองลูกแล้วหัวเราะเอ็นดูพระชายาซ่งอ๋องแต่งกายอาภรณ์สีขาว ไร้ลวดลาย บนใบหน้าแต่งแต้มเครื่องประทินโฉมบางเบา มองบุตรสาวตนแววตาภาคภูมิใจซ่งย่วนหยวนเติบโตอย่างดี และเป็นเด็กมีเนื้อ แก้มป่องกลมเหมือนซาลาเปา แขนขาเป็นปล้อง น่ากอดน่าหอมมาก“หยวนเอ๋อร์ วันนี้แม่จะพาเจ้าไปด้านนอก” หวางหลินพูดคุยกับลูกน้ำเสียงอ่อนโยนเจ้าก้อนแป้งได้ยินท่านแม่กล่าวเช่นนั้นก็ขยับแขนขาดิ้นไปมา ดวงตากลมโตเป็นประกาย ฉีกยิ้มอวดเหงือกสีชมพู บ่งบอกถึงอาการดีใจจะไม่ให้ตนเองดีใจได้อย่างไร ตั้งแต่ข้ามมิติมาอยู่ในร่างเด็กทารก วัน ๆ มีเพียงกินแล้วนอน วิถีชีวิตประจำวันก็มีเพียงเท่านี้ เพราะท่านพ่อยังไม่กลับจากรบ ภารกิจใหญ่ที่เคยคิดไว้จึงพั

หวางหลินชะงักขาที่กำลังก้าวออกจากร้าน อีกฝ่ายคือคุณชายตระกูลมู่ นามมู่ฉี ซึ่งเป็นอดีตคนที่บุพการีตกลงให้หมั้นหมายกัน แต่เกิดเรื่องตกน้ำขึ้นเสียก่อน ตนจึงได้แต่งงานกับซ่งอ๋องแทน ไม่พบกันนาน นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายยังจำได้ อีกทั้งคุณชายมู่มิได้แต่งงานกับใคร เขายังทำใจเรื่องนางไม่ได้หรือ? “คุณชายมู่” “พระชายา ให้เกียรติไปนั่งดื่มชาสนทนากับข้าได้หรือไม่” มู่ฉีมองหวางหลินแววตาอ่อนโยน อันที่จริงเขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบตอนไปยังจวนสกุลหวาง เมื่อมั่นใจก็พูดคุยกับบุพการีอย่างตรงไปตรงมา ท่านพ่อท่านแม่ยอมตามใจ พวกท่านตกลงกับสกุลหวางเรื่องหมั้นหมายเรียบร้อย สุดท้ายสิ่งที่ฝันไว้กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะซ่งอ๋องเห็นผิวเนื้อขาวเนียนละเอียดภายใต้อาภรณ์เปียกแนบลู่ตัวของคุณหนูหวาง เพื่อไม่ให้เป็นการเสื่อมเสียชื่อเสียงของหวางหลิน บุรุษยศตำแหน่งสูงต้องแต่งงานกับหญิงงาม จนป่านนี้เขาก็ยังทำใจไม่ได้ ยิ่งเห็นว่าหวางหลินมีบุตรกับซ่งอ๋อง มิต้องแปลกใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของทั้งสองเลย หวางหลินโอบกระชับกอดบุตรสาวแน่น