Lahat ng Kabanata ng เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง: Kabanata 41 - Kabanata 49

“ไม่มีเหตุการณ์อย่างนั้นแน่นอนครับ ผมจริงจังมาก ๆ ครับ ผมจะจัดงานแต่งงาน จดทะเบียนสมรส จดทะเบียนรับรองบุตร และผมจะรีบทำทุกอย่างให้ถูกต้องโดยเร็วที่สุดครับ” น้ำเสียงหนักแน่น และดวงตาแน่วแน่“ไม่ต้องอะไรให้มันมากนักหรอกพ่อมอน งานแต่งงงแต่งงานน่ะ ไม่ต้องจัดให้สิ้นเปลือง หนูฝนก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้ว มีแต่ตากับยาย เอาแบบนี้ก็แล้วกัน จดทะเบียนสมรสให้ถูกต้องตามกฎหมาย แล้วก็รับรองอาเธอร์ว่าเป็นลูกเสีย”“ตา” ยายสะกิดสามี“อะไร”“เอ่อ... ขอที่ทางของพ่อมอน ยกให้กับฝนสักสองสามแปลงได้ไหม ทองหยองให้ฝนได้ใส่สักห้าบาท และก็เงินในบัญชีให้กับฝนสักสามแสน” ยายเรียกค่าตัว“แหม... ยายเม้า”“อ้าว... เผื่ออนาคตไง คนเคยทิ้งกันไปตั้งหลายปี มันก็ต้องมีอะไรมารับประกันสักหน่อย”“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ผมจะให้ฝนมากกว่าที่ยายขอเสียอีก เพราะเราสองคนได้คุยกันและตกลงกันแล้วครับ” หลุยส์หันไปบีบมือของหยาดฝนอาเธอร์เดินหอบหิ้วทั้งกระเป๋าของพ่อ และองุ่นที่ใส่ตะกร้าม

“วันหลัง อาเธอร์ก็ต้องปลุกพ่อด้วย” หลุยส์ถึงกับยิ้มออกมาอย่างเขิน ๆยายเม้าตักข้าวใส่จานให้กับหลุยส์ ทุกคนจึงนั่งคุยกันไป กินข้าวด้วยกันไปอย่างสนุกสนาน โดยมีเด็กชายเป็นตัวชูโรง ในบ้านนี้ อาเธอร์กลายเป็นขวัญใจของทุกคน“ฝนรบกวนคุณให้ไปส่งลูกที่โรงเรียนด้วยได้ไหมคะ” หยาดฝนถามขึ้น“อ้าว... แล้วคุณไม่ไปด้วยกับผมหรือ”“คือฝนจะไปทำงานน่ะค่ะ”หลุยส์หน้าหุบลงทันที“ไม่ได้ เราคุยกันแล้วไงเรื่องทำงาน อีกอย่างคุณก็ยังไม่ค่อยสบายดี หยุดงานอีกสักวันจะเป็นอะไรไป” เขาพูดเอาแต่ใจ ก่อนจะพูดต่อเสียงเข้มแกมบังคับ“คุณไปส่งลูกที่โรงเรียนกับผม หลังจากนั้นถ้าจะไปลาออกจากงาน ผมจะไปส่ง แล้วอีกอย่างที่ผมจะบอกคือ ผมอยากให้ทุกคนบนโต๊ะนี้ ย้ายไปอยู่ที่สวนองุ่นกันครับ”“โอ้... ตากับยายไม่ไปนะลูก ขออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน” ตาเชิดรีบปฏิเสธ“ถ้าไม่ไปอยู่ ผมก็ขอให้ตายายไปเที่ยวครับ จะได้ดูว่าผมพาฝนกับอาเธอร์ไปอยู่แบบไหน ผมอยากให้ตายายสบายใจมากกว่านี้”“ค่อยโล่งอกหน่อย อย่ามาบังคับยายอีกคนนะ ขอยายอยู่ที่บ้านนี่แหละ ไปอยู่ไหนไม่ได้หรอกเป็นห่วงบ้าน” ยายเม้าส่ายหน้า“ถ้าแบบนี้ อนุญาตให้ผมส่งคนมาดูแลตายายนะครับ มาช่วยทำความสะอ

หยาดฝนเก็บเอาแต่ข้าวของที่จำเป็น ส่วนที่เหลือเธอก็ยังคงเก็บเอาไว้ที่ห้องของเธอในบ้านตายายชีวิตมันต้องดำเนินต่อไปข้างหน้า ตากับยายได้แต่อำนวยอวยพร แต่การปล่อยให้อาเธอร์ไปอยู่ที่อื่นทำให้ตายายพลอยเศร้า“เธอร์จะให้พ่อมารับตายายไปนอนที่โน่นทุกวันเสาร์อาทิตย์นะครับ”“ทำไมล่ะ”“ก็เธอร์คิดถึงยายจ๋า ตาจ๋า นี่ครับ”“ปากหวานนะเรา” ตาเชิดไล่จับตัวหลานชาย“เอ้า... พ่อมอนพาแม่ฝนไปเลย เธอร์จะอยู่กับตาที่นี่”“ไม่เอา เธอร์จะไปอยู่กับพ่อ” ดิ้นรนยกใหญ่กลัวจะไม่ได้ไปอยู่กับพ่อ“เห็นไหม” ตาเชิดรีบปล่อย“ตาเสียใจแล้ว”“เธอร์” ทำหน้าแบบรู้สึกผิด“ไปเถอะ ตาล้อเล่น”ยายตีเผียะไปที่แขนของตา“แกล้งหลาน เดี๋ยวยายตีเลย” ยายเม้ายกมือขึ้นจะตีคุณตาจริง ๆ ท่านทำหลบ ทุกคนพากันหัวเราะเฮฮา“ไป โชคดีนะ” ยายออกปากไล่ ขบความเศร้าใจเอาไว้เต็มที่พอหลุยส์ขับรถแล่นหายไปจนลับตา

หยาดฝนรู้งาน เธอขึ้นคลานตัวอยู่บนเตียง กลีบพูเนื้อบานเบ่ง พร้อมกับมันแผล็บ หลุยส์อดใจไม่ได้ จนต้องส่งใบหน้าลงไปคลุก หญิงสาวก็ครางซี้ด ๆ ออกมาอยู่ตลอดเวลา“อื้อ... หลุยส์ขา ทำเถอะค่ะ ไม่ไหวแล้ว”“ตอนนี้เลยนะ” ถามด้วยน้ำเสียงกระเส่า“ค่ะ”สวบ พรวด กึก... แล้วเขาก็สะบั้นเอวสอบใส่ไม่ยั้งหยาดฝนหัวสั่นหัวคลอน หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวไปตามจังหวะรักของเขาสองมือกำผ้าปูที่นอน ร่อนสะโพกรับกับการกระทั้นแรง ๆ ของหลุยส์ เด้งกับท่อนบุรุษอย่างไม่เกรงไม่กลัว ร่างเล็ก ๆ กระตุก ร่องรักเกร็ง ภายในร่องสาวเหมือนกำลังเต้นระบำ มันทั้งบีบ ทั้งตอด ขมิบสร้างความสุขให้ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก“หลุยส์ขา แรงอีกค่ะ”“โอ้... แบบนั้นแหละค่ะ อะ  อะ  อะ...”ชายหนุ่มไม่มีเบรก ถึงเวลาที่เขาจะต้องไปให้ถึงสวรรค์ หลุยส์ส่งเสียงกระเส่าบอกความกระสันเสียวออกมา กระแทกแกนเนื้อใส่กลีบอูมที่อาบด้วยน้ำหวานของเธอเองปัก ปัก ปัก"อ้าย..."“อ๊าก...” หลุยส์คำรามส่ง กระแทกแ