Alle Kapitel von เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง: Kapitel 1 – Kapitel 10

“หมอไม่รับรองนะว่าคนไข้จะหายมั้ย แต่จะดีขึ้นมาบ้างในระดับหนึ่ง หมออยากให้ญาติของคนไข้นั้นทำใจ อย่างที่รู้กัน บางทีถ้าคนไข้โชคดีอาจจะกลับมาวิ่งปร๋อก็ได้” คุณหมอที่ดูแลรักษาได้เดินจากไปแล้วหยาดฝนไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไรแล้ว ตรงหน้าห้องไอซียู เธอรู้เพียงแต่ว่า คนที่นอนอยู่ในนั้นจะต้องหาย เธอสามารถทำได้ทุกอย่าง ขอแค่คนในนั้นต้องหาย ไม่ว่าจะใช้เงินทองเท่าไร เธอก็จะหามาให้ได้ ไม่ว่าจะลำบากมากมาย เธอก็จะทำเพื่อน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอ“ฝนจ๊ะ เดี๋ยวมากวาดพื้นตรงนี้ด้วยนะ โกยเก็บเส้นผมลูกค้าคนเมื่อกี้ให้หมดเลย”“จ้ะ ได้จ้ะ” เด็กสาวที่กำลังตากผ้าคลุมผมเป็นจำนวนมาก รีบทำงานตรงหน้า เพื่อมากวาดพื้นที่เต็มไปด้วยเศษผมของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการที่ร้านนี้มากมาย อาจจะเป็นเพราะเจ้าของทำโปรโมชันดักเอาไว้ทุกทาง เก็บเงินเป็นก้อน แล้วให้ลูกค้ามาทำเป็นคราว ๆ ไปหยาดฝนถืออุปกรณ์เข้ามากวาดพื้นและทำงานไปอย่างเงียบ ๆ มีลูกค้าสาวสวยนางหนึ่งกำลังนั่งอบไอน้ำอยู่ ปากของนางก็พาทีปราศรัยสไตล์คนที่พูดคุยสนุก“นี่พี่พร ถ้าฉันเล่าอะไรให้พี่ฟังสักเรื่องหนึ่ง พี่พรอย่าไปบอกใครนะ” วาว่าลูกค้าประจำร้านเสริมสว

วาว่าหมุนร่างของหยาดฝนให้หันไปมองตัวเองอีกครั้งในกระจกบานใหญ่ที่อยู่ในห้องนั้น“เป็นอย่างไง ต่างจากเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว ใช่ไหม” ยิ้มอย่างภาคภูมิใจในผลงานการสร้างสรรค์ของตัวเอง“ค่ะ” หยาดฝนเริ่มเห็นตัวเองที่ไม่ใช่ตัวเองอยู่ในกระจกนั้นแล้ว เธอเห็นตัวเอง ก็ยังแทบจะจำไม่ได้“โอม มะโม นะโม มะโม วันนี้ อีวาว่าจะของลง ณ หน้าทอง องค์กะหรี่ องค์วันทอง องค์หลายผัว นางกากี จงมาลงที่อีนางคนนี้ ให้มันได้ ให้มันโดน ให้มันได้ ให้มันโดน ให้มันได้ ให้มันโดน เพี้ยง” วาว่าเป่าลมลงไปกลางกระหม่อมของหยาดฝนด้วยผลัวะ... เจ๊ใหญ่เปิดประตูเข้ามา“คนนี้เหรอที่แกบอก” เจ้าของสถานบริการมองหยาดฝนอย่างวิเคราะห์ ปากก็ถามวาว่าไปด้วย“ใช่จ้ะเจ๊ รับเถอะเจ๊ เด็กมันจำเป็นต้องใช้เงิน อยู่ไปเดี๋ยวก็เก่งเองแหละ”“อ่อนประสบการณ์หรือ ยังไม่เคยมีผัว ว่างั้น” ปากตรง ๆ เล่นเอาคนฟังยังสะดุ้ง“โอ้ย! มันก็ได้มาหลายอันแล้วล่ะ ดูทรงมันสิเจ๊ เด็กสาว ๆ เดี๋ยวนี้ หอ มอ ออ ยอ ยังไม่ทันแทงขน มันก็มีผัวกันแล้วจ้าเจ๊” วาว่ากลัวว่าเจ๊ใหญ่จะไม่รับเจ๊ใหญ่ยังคงเดินวนไปวนมารอบ ๆ ตัวของหยาดฝน“ชื่ออะไร”“เรนนี่” วาว่าชิงตอบ“อื้อ พอไปวัดไปวา”“บ้

หยาดฝนหันไปเห็นแก้วเบียร์ของเขาว่างเปล่า เธอก็รีบรินให้ แล้วยกแก้วยื่นให้เขาหลุยส์รับมันมาถือ จ้องมองใบหน้าที่เยาว์วัย แต่ฉาบไปด้วยสีจากเครื่องสำอาง“มีใครบอกคุณว่า คุณสวยหากว่าคุณแต่งหน้าแบบนี้”เขาถามเธอช้า ๆ เป็นภาษาอังกฤษ ทั้งที่หลุยส์พูดไทยได้ เพราะว่าคุณแม่เขาเป็นคนไทย แต่เขาเลือกที่จะพูดภาษาอังกฤษกับเธอ เขาอยากให้ทุกคนที่นี่เชื่อว่าเขาเป็นฝรั่งหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์หยาดฝนยกมือขึ้นลูบแก้มอย่างเขิน ๆ เธอเห็นตัวเองในกระจกแล้วยังว่ามันแจ๋นแปร๋นไป เขาก็ต้องเห็นแบบเดียวกัน“พี่วาว่าค่ะ” เธอตอบเป็นภาษาอังกฤษ ในชั้นเรียนวิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาเดียวที่หยาดฝนสอบได้คะแนนเต็ม เธอชอบมาก เพราะคิดว่าสักวันเธอต้องได้ใช้ และเธอก็ได้ใช้มันจริง ๆ“คนไหน”“คนที่เพิ่งออกไปจากห้องเมื่อกี้น่ะค่ะ”“อ๋อเหรอ” หลุยส์ยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม โดยที่มีร่างกายอรชรของหยาดฝนคลอเคลียอยู่ข้าง ๆ เขายิ้มอย่างพอใจ เมื่อเธอหยิบเอาถั่วป้อนให้กับเขา หลุยส์อ้าปากรับเอา ก่อนจะแกล้งงับปลายนิ้วของเธอด้วย หญิงสาวทำเขินแต่แท้ที่จริงแล้ว หยาดฝนใจเต้นโครมครามแทบจะทะลุออกมาข้างนอกอยู่แล้ว ยิ่งได้อยู่ใกล้ชิดเขา ผู้ชายคนนี้โคตรหล่อ

หยาดฝนเสียววูบ มวนท้องจนต้องแขม่ว ความรู้สึกเดิมเกิดขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนมีฝูงผีเสื้อนับพันบินว่อนเวียนอยู่ตรงนั้น“กรี๊ด...” สาวน้อยกรีดร้องอย่างไม่อาย ความรู้สึกมันเสียวสยิวเหมือนร่างกายถูกเหวี่ยงขึ้นไปบนที่สูง แล้วตกดิ่งวูบลงมาอย่างรวดเร็ว ร่างน้อย ๆ กระตุก ๆ ทิ้งหลังลงไปกับเตียง ร่องสาวเต้นระยิบ สารหล่อลื่นบางอย่างถูกขับส่งจากร่างกายหลุยส์รู้สึกชอบที่เห็นอาการของเธอแบบนั้น ปลายลิ้นร้อน ๆ ที่ตวัดรัวยังคงไม่หยุด และชายหนุ่มก็ดูดกินน้ำหวานที่หลั่งไหลพรั่งพรูจนหมดร่องสาวช่างหอม กลิ่นตัวของเธอดึงดูดใจให้หลุยส์ละห่างจากร่างของเธอไม่ได้ ความเป็นชายของเขาแข็งหยัดพองตัวใหญ่ขึ้น เขาไม่อาจทนทานต่อไป อยากเข้าไปฝังตัวอยู่ในกายของเธอมากที่สุดหลุยส์เลื่อนตัวมาประกบปาก เขากระซิบเสียงกระเส่า“เป็นของผมนะครับ” สองสายตาประสานกันเชื่อมหยาดฝนไม่ได้ตอบเขาเป็นคำพูด แต่เธอพยักหน้าน้อย ๆให้เขา ส่งสายตามองการเคลื่อนไหวของหลุยส์ที่ขยับอย่างช้าบนตัวของเธอ เขานั่งคุกเข่า ก่อนจะใช้มือจับแท่งบุรุษจดจ่อลงไปกลางร่องสาวที่ปิดสนิทสาวน้อยหยาดฝนถึงกับหลับตาของตัวเองแน่นกลั้นลมหายใจ เพียงชายหนุ่มกดแค่หัวมนลงไปเธอ

หยาดฝนเปิดประตูแล้วเดินเข้าห้องเช่าไปด้วยอาการเหนื่อยอ่อน ถอดเสื้อแจ็กเกต ของหลุยส์ออก ปิดประตูแล้วตรงไปที่ที่นอนของตัวเองที่วางราบอยู่กับพื้นความเจ็บปวดทางร่างกายที่หลุยส์ประทับเอาไว้ให้ ก้าวย่างครั้งใด ก็เหมือนการตอกย้ำ อยู่ ๆ น้ำตาของเด็กสาวคลอหน่วยขึ้นมาอีก ไม่ใช่ว่าเสียใจที่เสียตัวให้กับเขา แต่มันเหมือนการที่ตัวเธอเองย่ำยีศักดิ์ศรีและคุณค่าในตัวเองให้ลดน้อยลงไปต่างหากหยาดฝนกอดตัวเอง ลูบไล้ไปตามเนื้อแขนของตัวเอง กอดอกของตัวเองแล้วทรุดนั่งหลังพิงกำแพง น้ำตาที่เก็บกักเอาไว้ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสายหากวันนี้แม่ยังอยู่ ปัญหาต่าง ๆ คงไม่หนักหนาอย่างนี้ แต่เสียงหนึ่งในสมองก็ดังขึ้น คำพูดที่พร่ำบอกและปลอบใจตัวเอง‘ฝนแกควรจะยิ้มดีใจ ที่วันนี้เธอได้เงินไปจ่ายค่ารักษาน้องแล้ว’ หยาดฝนฮึดขึ้น สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตากริ๊ง... กริ๊ง... มือถือของเธอดังสนั่น จนเจ้าตัวตกใจหยาดฝนกลายเป็นคนขวัญอ่อนไปเลย ตั้งแต่ปลายฟ้าน้องสาวของเธอไปนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล พอก้มลงไปมองที่หน้าจอ มันก็เป็นเบอร์ของโรงพยาบาลจริง ๆ หยาดฝนมือสั่น รีบจับมือถือ แล้วกดรับ ใจนั้นไม่อยากจะรับ