ตายายจ๋า

เมื่ออาเธอร์ลงจากรถได้ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปหาตาเชิดกับยายเม้า

“ตาจ๋า ยายจ๋า” ทั้งสองทั้งกอดและก็หอมหลาน

หลุยส์เดินเข้าไป แล้วเขาก็นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าตากับยาย ทั้งสองคนยังคงทำสีหน้างง

“มันเป็นยังไงกันแน่” ตาเชิดถามด้วยความอยากรู้

หยาดฝนเดินมาใกล้ ก่อนจะทรุดตัวนั่งพับเพียบลงใกล้กับหลุยส์ตรงพื้น

 “ผมหลุยส์ มอนเครเต้ อายุสามสิบเก้าปีครับ พ่อเป็นคนฝรั่งเศส แม่เป็นคนไทย ตอนนี้ผมเองก็กลับมาตั้งรกรากอยู่ที่เมืองไทย และสวนของผมก็อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ฝนกับอาเธอร์ได้ไปเห็นตรงที่ผมอยู่แล้ว” เขาแนะนำตัวเอง

“ตาจ๋า ยายจ๋า บ้านของพ่อใหญ่มาก แล้วก็มีม้าให้เธอร์ขี่ด้วย” อาเธอร์อยากเล่าเรื่องราวที่บ้านนู้นใจจะขาด แต่พอเห็นคุณตายกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากอาเธอร์จึงเงียบเสียงไป

หลุยส์พนมมือขึ้น

“คือวันนี้ที่ผมตั้งใจจริง ๆ ผมอยากจะมาขอโทษที่พาฝนกับอาเธอร์ไปนอนที่บ้านในคืนนั้นครับ”

ทั้งสองผู้เฒ่ามองใบหน้าที่จริงจังของหลุยส์

“และอีกเรื่องที่อยากจะมาพูดกับตาและยาย และอยากจะขอบคุณมาก ๆ ที่ตากับยายรักและเอ็นดูทั้งอาเธอร์ และก็ฝน ทั้งที่ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวพันกันทางสายเลือด แล้วยังเลี้ยงทั้งสองคนมาอย่างดี ผมเห็นแล้วว่า ตายายรักลูกของผมมากแค่ไหน”

ยายเม้ากับตาเชิดถึงกับตาโต

“ที่พูดแบบนี้ หมายความว่ายังไง” ยายเม้ายกนิ้วขึ้นชี้หน้าของเขา

“ผมเป็นพ่อของอาเธอร์ครับ เป็นพ่อที่แท้จริงของอาเธอร์”

“อะไรนะ” มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก ๆ

“มันจะเป็นไปได้ยังไง”

“ฝนว่ายังไงล่ะลูก ที่พ่อมอนพูดนี่คือเรื่องจริงหรือ” ทั้งตาและยายจ้องหน้าของฝน เรื่องที่ว่าใครเป็นพ่อของอาเธอร์ ทั้งสองคนไม่เคยถามไถ่เลย

แต่ก็คิดอยู่เหมือนกันว่า พ่อของอาเธอร์นั้นต้องไม่ใช่คนไทย เพราะอาเธอร์หน้าตากระเดียดไปเหมือนชาวต่างชาติ ยิ่งจมูกที่โด่งนำหน้าเด็กคนอื่น ๆ

“นี่คือเรื่องจริงหรือฝน” ตาเชิดย้ำอีกครั้ง

“ค่ะ” หยาดฝนต้องพูดความจริงกับท่านแล้ว

“เขาคือพ่อแท้จริงของอาเธอร์ค่ะ”

“ตาเถร โถ” ยายเม้ายกเอามือทาบอก

ตาเชิดกลับถอนหายใจออกมาแบบโล่ง ๆ

“ผมขอโทษคุณตาคุณยายด้วยนะครับ ที่ตอนนั้นผมไม่ได้อยู่ดูแลฝนกับลูกเลย มันเป็นเรื่องที่นึกย้อนไปแล้ว ผมบอกได้เลย ถึงยังไงผมก็ไม่เสียใจที่เจอฝน แต่ที่ผมเสียใจคือ ผมเคยตามหาฝนมาหลายครั้ง แต่ผมไม่เคยได้ข่าวคราวของฝน เรื่องของฝนนี่แหละครับที่คาใจ จนผมเองตัดสินใจมาอยู่ที่เมืองไทยเลย”

“โลกมันกลมเนอะ”

“ผมอยากจะขอโอกาสจากตากับยาย และก็ฝน ผมขอทำวันนี้ให้ดีกว่าอดีตที่ผ่านมาได้มั้ยครับ” เขายกมือพนมค้างเอาไว้

“เรื่องขอโอกาส ต้องถามฝนสิ” ตาเชิดพยักพเยิดให้ทุกคนหันไปมองหยาดฝน เธอนั่งน้ำตาคลอ

“ฝนล่ะว่ายังไงฮึ” ตาเชิดถาม

“ยายว่าคืนดีกันเหอะ เพื่ออาเธอร์” ยายสนับสนุน

“ผมตกลงกับฝนได้แล้วครับ เราสองคนจะแต่งงานกัน” พูดจบ หลุยส์ก็เผยยิ้ม

“พ่อลูกผูกพันกันจริง ๆ ด้วยสายเลือดที่อยู่ในตัวของหลานตัวน้อยของยายแท้ ๆ ทำให้พ่อมาเจอลูก” ยายเม้าจับพวงแก้มของอาเธอร์หยิกหยอกเบา ๆ

“ยายหมดความสงสัยไปเลยว่า ทำไมอาเธอร์ถึงเข้าหาคุณอย่างเป็นมิตร เพราะว่าเป็นพ่อลูกกัน อาเธอร์ดีใจไหมลูกที่จะมีพ่อนะ”

“ดีใจครับ ยายจ๋า พ่อหลุยส์ใจดีมาก พ่อทำห้องนอนใหม่ให้เธอร์ด้วย แล้วยังให้เธอร์ขี่ม้า วันนี้ก่อนมา เธอร์ไปเก็บองุ่นมาฝากตากับยายด้วย”

เมื่อนึกขึ้นได้ อาเธอร์ก็จะวิ่งกลับไปที่รถของพ่อ

“เดี๋ยวเธอร์ นี่กุญแจรถ แล้วอย่าลืมเอากระเป๋าสีดำลงมาให้พ่อด้วยนะ”

“ครับพ่อ” อาเธอร์วิ่งแจ้นออกไปอย่างรวดเร็ว

“ตาจ๋า ยายจ๋า ฝนกราบขอบพระคุณค่ะ ที่ตากับยายเมตตาฝนกับลูกมาตลอด ชาตินี้ฝนไม่รู้จะตอบแทนตากับยายยังไงหมด” หยาดฝนก้มลงไปกราบที่แทบเท้าของตายาย

ตาเชิดกับยายเม้าถึงกับร้องไห้

“ยายรักฝนมาก ใครจะละทิ้งเด็กสาวตาดำ ๆ ที่ท้องโย้ไม่มีทางไป ยายทำไม่ลงหรอก”

“ใช่ ยิ่งตอนที่เจ้าอาเธอร์เกิดมาอีก ตามีความสุขที่สุด”

หยาดฝนก้มลงกราบทั้งสองคนอีกครั้ง พร้อมกับโผเข้ากอด

“แล้วจะเอายังไงต่อไปจากนี้ละเนี่ย”

“พ่อมอนจะเอาฝนกับอาเธอร์ไปอยู่ที่ไร่โน้นจริง ๆ หรือ”

“ครับ” รับคำด้วยใบหน้ายิ้ม

“ตายายไม่โกรธ ไม่ว่าผมนะครับ”

“เราสองคนจะไปโกรธพ่อมอนทำไม ก็ตั้งใจกันอยู่ นี่ก็ปรึกษากันอยู่ว่า อยากให้พ่อมอนจีบยายฝน ก็ไม่คิดว่า เรื่องจะกลับตาลปัตรไปหมด ดีเสียอีก อาเธอร์หลานยายจะได้มีพ่อจริง ๆกับเขาสักที เพื่อนจะได้เลิกล้อ”

“ตายกฝนกับอาเธอร์ให้ แต่พ่อมอนต้องสัญญานะ อย่าเข้ามาเพื่อเล่น ๆ นะ พ่อมอนเบื่อหน่ายก็ทิ้งขว้าง” ตาเชิดถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง