บททั้งหมดของ เถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง: บทที่ 11 - บทที่ 20

แต่เมื่อมาถึงที่หน้าร้าน ก็มีป้ายเขียนเป็นภาษาไทยว่า ‘ปิดไม่มีกำหนด มีธุระ’ เขาถามคนที่อยู่แถวนั้นว่ามันเขียนว่าอะไร ก็ได้รับคำตอบที่ทำให้เขาใจหาย‘ปิดแบบไม่มีกำหนด แล้วจะเปิดเมื่อไหร่ แล้วเขาจะได้เจอกับเรนนี่อีกไหม’หลุยส์มีกำหนดต้องไปดูที่ดินของสามีเก่าของคุณแม่ และเขาต้องรีบเดินทางกลับฝรั่งเศสในอีกไม่ถึงสัปดาห์ ทุกอย่างดูรีบเร่งไปหมด และเขาคงไม่มีโอกาสได้เจอกับเรนนี่อีกแล้วชายหนุ่มหัวใจห่อเหี่ยว รู้สึกหมดหวัง‘แต่ไม่เป็นไร ผมจะเก็บเธอเอาไว้ในหัวใจตลอดไป’ห้าปีผ่านไป“ยายจ๋า ยายอาเธอร์เก่งไหม” เด็กน้อยกำลังโชว์ถีบจักรยานสองล้อครั้งแรกให้ยายดู แถมยกแข้งยกขาชี้ไปข้างหน้า รถจักรยานบีเอ็มเอกซ์คันจิ๋ววิ่งลิ่วลงเนินอย่างรวดเร็วช่างน่ากลัว“เก่งลูก เก่งมาก หลานยายเก่งที่สุด” ยายเม้ายืนยิ้มมองดูหลานรักเล่นอย่างสนุกสนานแต่แล้ว “ระวัง... เธอร์” ตะโกนบอกหลานชายเสียงหลงโครม... เคว้ง... ฟุบ... ร่างเล็ก ๆ ปลิวละลิ่ว จักรยานไปทาง คนไปทาง ร่างของเด็กชายอาเธอร์หล่นตุบ “ว้าย ลูก... อาเธอร์” ยายเม้ารีบวิ่งเข้าไปหาหลานด้วยความตกใจ“อึก... โอ้ะ... โอ้ย... ฮือ... ” เด็กน้อยร้องเสียงหลง และปล่อยโฮ ร่า

“พ่อเขาไปไหนเสียล่ะครับ” แต่พอเขาสบตากับยายเม้า ชายหนุ่มก็ต้องปิดปาก เพราะยายขยิบตาเหมือนเป็นสัญญาณไม่ให้เขาพูดต่อ หลุยส์จึงเงียบ ๆ ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้เขาก้มไปมองหน้าเด็กชาย รู้สึกสงสารจับหัวใจ ยังมีเด็กที่กำพร้า พ่อไปทาง แม่ไปทางอีกหรือทำให้หลุยส์หวนคิดไปถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่สร้างความทรงจำเอาไว้ให้กับเขาไม่เคยลืม อาชีพที่เธอทำนั้น อาจจะทำให้เธอท้องไม่มีพ่อ และเกิดปัญหาต่าง ๆ ตามมา ในใจของหลุยส์ยังคิดและคะนึงหา และภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่า เขาอยากจะเจอเธออีกสักครั้ง เขาอยากจะรู้ว่าชีวิตของเธอดำเนินไปเช่นไร และเธอมีอะไรให้เขาช่วยเหลือหรือไม่ หลุยส์ได้แต่หวัง“ตาจ๋า” พอลงรถได้ อาเธอร์วิ่งเข้าไปหาตาที่มารออยู่หน้าบ้านแล้ว“ไปไหนกันมายายหลาน ตามาถึงก็ไม่เห็นใครสักคน เห็นแต่จักรยานล้มอยู่ตรงโน้น เลยไปลากมาแล้ว แล้วนั่นหน้าตาไปโดนอะไรมา” ถามหลาน แต่ส่งสายตาดุไปให้ยาย“ก็มันซน” ยายตอบอ้อมแอ้ม“หึ... ถ้าแม่มันกลับมารู้ว่า เจ็บเพราะจักรยานละก็ มีหวัง”“ตาครับ ตา ตาอย่าบอกแม่นะครับว่า เธอร์เจ็บเพราะจักรยาน ไม่อย่างนั้น เธอร์ไม่ได้เล่นอีกแน่ ๆ”“เจ็บแบบนี้ ยังจะขี่อีกหรือ” สายตาเต็มไปด้ว

ยายเม้าเดินออกมาจากห้องน้ำ“หาข้าวหาปลากินก่อนไป อ้อ... ฝนอย่าดุด่าลูกเชียวนา” พูดเหมือนกับที่คุณตาพูดเมื่อกี้นี้เลย“รู้แล้วค่ะยาย ไม่ด่า ไม่ว่าสักคำ”“แน่นะ” ยายชี้นิ้วหยาดฝนยิ้มระบายออกมาเต็มใบหน้า “จ้ะยาย ฝนสัญญาแล้วค่ะ ยายไปนอนเถอะค่ะ หรือว่าจะให้ฝนนวดให้ก่อนคะ”ยายเม้าส่ายหน้า“ไม่นวดก่อน เพิ่งนวดไปเมื่อวานนี้เอง เอ่อ... ฝนคอยดูลูกด้วยนา หากว่าอาเธอร์ตัวร้อน ให้รีบไปปลุกตากับยายนะ จะได้ตื่นขึ้นมาดู อ๋อ... แล้วยานะ อยู่ในตะกร้าวางเอาไว้ที่หน้าทีวี อย่าลืมอ่านล่ะ อีกอย่างถ้าอาเธอร์อ้วก ต้องพากันไปส่งโรง’บาล รู้ไหม” สีหน้า แววตา และคำพูดของยายเม้า ก็คือห่วงใยไอ้ตัวเล็ก“จ้า” หยาดฝนได้แต่รับปากยายเม้ายกมือขึ้นมาปิดปากหาวหวอด ๆ ทุกวันนางจะได้เอนหลังในตอนบ่าย ๆ แต่วันนี้ดันมีอุบัติเหตุกับอาเธอร์เสียก่อน จึงไม่ได้นอนสักงีบ“อ้อ... คืนนี้ถ้าอาเธอร์ตัวร้อน ฝนไม่ไหว ก็เรียกยายนะหาว... ง่วงตาจะปิดแล้ว” ปากบ่นงึมงำ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอนหยาดฝนรีบเปิดฝาชีดูอาหารที่มีอยู่ ก่อนจะไปตักข้าวใส่จานมากิน เธอต้องรีบกิน รีบเก็บล้าง เพื่อจะกลับไปดูเจ้าตัวเล็กหลังจากหยาดฝนอาบน้ำเสร็จ เธอก็เข้าห

“ของอาเธอร์นะครับ มีทั้งของเล่น เสื้อผ้า และก็ขนม”“อุ้ย! ไม่น่าลำบากเลย เกรงใจจริง ๆ” ยายเม้ารีบเอ่ย“อ่า... เอ่อ พ่อหนุ่ม มอน มอน... มอนอะไรนะ นั่งก่อนพ่อมอน” พูดชื่อของหลุยส์ไปก็หัวเราะไป“คนอะไรแปลก ชื่อ มอน” ตาก็พลอยขำ หัวเราะผสมโรงไปกับยายด้วย“มอนเครเต้ครับ”“เฮ้อ... ชื่อยากแท้หนอ ขออนุญาตเรียกมอนเฉย ๆ ได้ไหม” ยายเม้าแสร้งพ่นลมหายใจออกมา“ก็แล้วแต่สะดวกครับ” หลุยส์นั่งลงสายตาของเขาก็สอดส่ายมองหาเด็กน้อย ปกติหลุยส์ก็ไม่ค่อยชอบเด็ก เพราะเด็ก ๆ ชอบส่งเสียงดัง และน่ารำคาญ แต่กับน้องอาเธอร์ เขาไม่เหมือนเด็กทั่วไป น่ารัก และน่าหยอกเย้าอาเธอร์มีแรงดึงดูดให้หลุยส์เข้าหาโดยเด็กชายโดยไม่รู้ตัว อีกอย่างหลุยส์รู้สึกเหมือนรู้จักและผูกพันกับเด็กคนนี้มาแสนนาน และที่สำคัญอาเธอร์มีหน้าตาคล้ายเขาตอนเด็กมาก ๆ หลุยส์ได้กลับไปดูรูปเก่าของตัวเขาเองในตอนเด็ก แทบไม่อยากจะเชื่อว่า อาเธอร์แทบจะแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกับเขา หลุยส์เลยตัดสินใจที่จะกลับมาหาและมาเยี่ยมอาเธอร์อีกครั้ง“ดื่มน้ำก่อนสิพ่อหนุ่ม” ตาเชิดถือขันน้ำใบย่อมจากในบ้าน ยกมาให้เขา“ขอบคุณครับ” เขายกมือไหว้ขอบคุณ“มารยาทดีจังใครสอนพ่อหนุ่ม

หลุยส์อยู่จนกระทั่งคุณยายพาอาเธอร์เข้าไปอาบน้ำ เขาจึงขอตัวกลับ ความสุขเหมือนมีดอกไม้บานอยู่ในหัวใจของหลุยส์ การที่เขาได้รู้จักเด็กคนนี้ ทำให้เขาหวนไปคิดถึงเรนนี่อีกครั้ง และทำให้เขาคิดว่า เขาควรจะหาผู้หญิงสักคนมาแต่งงาน แล้วมีลูกด้วยกันเสียงหัวเราะของอาเธอร์ และคำสัญญาของลูกผู้ชายที่ให้ไว้ก่อนกลับว่า หลุยส์จะไม่ลืมที่บอกว่า จะพาอาเธอร์ไปฝรั่งเศส หลุยส์ได้ยิ้มและหัวเราะ ตอนที่เขาจอดรถติดไฟแดง เขาได้เอารูปที่เขาได้ถ่ายคู่กับอาเธอร์ส่งไปให้แม่ของเขาที่ฝรั่งเศสคุณพลอยตื่นเต้นมาก รีบวิดีโอคอลมาหาลูกชายในทันที(“ลูกใครน่ะหลุยส์”)“ลูกของใครเหรอครับแม่ ทำไม แม่ถามอย่างนี้”(“แม่คิดว่าเป็นลูกของหลุยส์นะสิ”) คุณแม่ยิ้มกว้าง(“แกแอบแต่งงาน แล้วไม่บอกแม่ใช่ไหม เซอร์ไพรส์”) ผู้เป็นแม่ทำท่าทำทาง หลุยส์หัวเราะเสียงดังและส่ายหน้าระรัว“ไม่ใช่ครับแม่”(“อ้าว... แล้วลูกใคร ทำไมหน้าเหมือนแกนัก”)“เหมือนมากไหมแม่”(“เหมือนมากนะสิ อ๋อ... แม่รู