Semua Bab BURNING CROWN รักต้องห้าม: Bab 11 - Bab 16

เสียงเคาะประตูขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ร่างกำยำจะพูดอนุญาตให้เข้ามาได้ นาธานเปิดประตูก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน เขาก้มหัวต่ำ “ผมได้รวบรวมเอกสารการเงินย้อนหลังของเพนตราแกรมมาให้ครบแล้วครับ”“ว่ามาครับ” ร่างสูงเอ่ยพูดขึ้นให้นาธานรายงานสิ่งที่ได้รับข้อมูลมาจากการตรวจสอบถ่ายทอดข้อมูลให้เขาฟัง เอลเลียตนั่งเอนพิงอยู่ที่เก้าอี้หนังบุนิ่ม มือข้างหนึ่งถือม้วนบุหรี่ที่จุดสูบเอาไว้นาธานเอ่ยรายงาน “จากการตรวจสอบพบว่ามีบางรายการที่น่าสงสัยอยู่บ้าง โดยเฉพาะหมวดค่าเบิกจ่ายพิเศษในช่วงหลายเดือนก่อน ก่อนที่ท่านอเล็กซานเดอร์จะเสียชีวิตครับ”ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที ร่างสูงโน้มตัวไปพลิกแฟ้มด้วยมือตัวเอง นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปตามบรรทัดตัวเลขอย่างใจเย็น แต่ภายในกลับแล่นวูบด้วยสัญชาตญาณนักล่า นี่เอง…สิ่งที่ทำให้เธอซีดเผิอดเขาขยับตัวนั่งหลังตรง ก่อนจะดับบุหรี่ที่ถาดสำหรับบุหรี่ทิ้ง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นบางๆ เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นที่นาธานสังเกตเห็นมันนาธานมองการกระทำและรอยยิ้มนั้นของเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจสักนิดว่า ทำไมเขาถึงได้ยิ้มแบบนั้นออกมากัน ในเมื่อมันเป็นเรื่องของเงินที่ดูเหมือนสูญหายไปเป็

เสียงน้ำฝักบัวดังซ่าอยู่ในห้องน้ำหรูหรา เอลเลียตหายเข้าไปโดยไม่เหลียวมอง หญิงสาวที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงกิจวัตรที่ไม่ต้องให้ความสำคัญณิชาพยายามประคอบร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้น ความเจ็บแล่นแปลบไปทั่วสะโพกและต้นขา ขาเล็กสั่นจนแทบก้าวไม่ไหว แต่ก็ฝืนลากตัวเองหยิบเสื้อผ้าขึ้นกลับมาสวมใส่ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกจากห้องนอนหรูนั้นอย่างเงียบเชียบบันไดหินอ่อนทอดยาวราวกับไร้สิ้นสุด เสียงฝีเท้าของเธอก้องสะท้อนในความเงียบวังเวง เธอไม่กล้าหันกลับไป ไม่กล้าคิดถึงสายตาคมคู่เย็นนั้นอีกแล้ว หัวใจเหมือนถูกเหล็กร้อนกดทับจนแทบแตกสลาย เมื่อก้าวพ้นออกจากห้องของเขา อากาศยามดึกปลายฤดูใบไม้ผลิหนาวเย็นสะท้านแต่ความเย็นนั้นไม่เจ็บร้าวเท่ากับความอับอายที่กัดกินจากภายใน ร่างอรชรฝืนพาตัวเองเดินกลับสํ่บ้านพักกระท่อมเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปท่ามกลางความเงียบมืดของรัตติกาลประตูไม้เก่าถูกปิดลงเบาๆ ณิชาทรุดตัวลงกับเก้าอี้หายใจหอบ เหงื่อและกลิ่นกายยังติดผิวจนคลื่นไส้ เธอไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ ชำระล้างอาบน้ำร่างกายด้วยน้ำอุ่นทันที มือสั่นเทาไล่ลูบผิวเนื้อแรงๆ พยายามขัดล้าง

โถงพิธีการของพระราชวังเฟนเฮิร์ทสว่างไสวด้วยแสงระยับจากโคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะ ผ้าม่านสีแดงเข้มปักตราประจำราชวงศ์ถูกขึงตึงอยู่เต็มผนังสองข้าง ทหารในเครื่องแบบประจำกองม้าเรียงแถวตรงเป็นแนว เสียงส้นบู๊ทกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะพร้อมเพรียงจนบรรยากาศขึงขังร่างเล็กยืนอยู่ด้านหลังสุดกับกลุ่มผู้รับใช้และแขกผู้สังเกตการณ์ สายตาเธอถูกตรึงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นสู่แท่นกลางห้อง…เอลเลียต เฟนเฮิร์ท ดยุกหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าตัดทอง เสื้อทหารรัดเอวขลิบลายเชิงอันวิจิตร พาดสายสะพายประดับเหรียญตรา เงาของกระดุมโลหะสะท้อนกับแสงไฟสว่างเจิดจ้า ดวงตาคมกริบเย็นชา แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่ต้องพยายามไม่มีใครลืมได้ว่า…เขาไม่ได้เป็นนายทหารที่ผ่านสนามรบ หากแต่เข้ารับเพียงหลักสูตรเร่งรัดสามเดือน ที่จัดขึ้นเฉพาะสำหรับราชวงศ์ แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเอลเลียต ด้วยสติปัญญาเฉียบคมและความเป็นผู้นำโดยกำเนิด เขาเรียนรู้เร็วเกินกว่าครูฝึกจะทัดทานได้ หลักสูตรที่เคยเป็นบทพิสูจน์สำหรับชนชั้นสูงหลายคน กลับกลายเป็นเพียง “บททดสอบเล็กน้อย” สำหรับดยุกเฟนเฮิร์ทและวันนี้…เขาได้ก้าวขึ้นมาเป็น Colonel-in-Chief