BURNING CROWN รักต้องห้าม

เสียงในกระหน่ำราวกับจะกลบทุกเสียงบนโลก ฟ้าแลบแปลบปลาบสว่างลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้เก่า ก่อนตามด้วยเสียงฟ้าร้องก้องสะเทือนจนเด็กเล็กหลายคนพากันร้องไห้ วิ่งไปกอดเพื่อนบ้าง วิ่งเข้าหาผู้ดูแลบ้าง ความวุ่นวายคล้ายจะทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ทว่าในมุมห้องหนึ่งกลับมีเพียงเด็กหญิงตัวเล็กวัยหกขวบยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่าง เฝ้ามองออกไปยังถนนเปียกชื้นที่ทอดยาวออกสู่โลกภายนอกด้วยแววตาแน่วแน่ถนนสายเดิม…ถนนที่เธอเคยเฝ้าจับจ้องทุกวัน ทุกเช้า ทุกเย็น เพราะมันคือทางเดียวที่เชื่อมไปสู่ “บ้าน” และเธอเชื่ออย่างบริสุทธิ์หัวใจว่า สักวันหนึ่งร่างคุ้นเคยของแม่จะปรากฏตรงปลายถนน ก้าวเข้ามาหาเธอเหมือนที่เคยสัญญาไว้แต่ไม่เคยเลย…ไม่เคยมีเงาร่างนั้นปรากฏ ไม่ว่าจะเป็นวันที่แดดแรงจนแสบผิว หรือแม้แต่ในยามที่เธอยืนรอท่ามกลางสายฝนเช่นนี้ ก็ยังคงว่างเปล่าผู้ดูแลเข้ามาดึงตัวเธอออกจากหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่า คลุมผ้าห่มให้ บอกให้เธอหยุดรอ แต่ดวงตากลมโตยังคงไม่ยอมละสายตา…เธอเฝ้ามองถนนเส้นนั้นราวกับเป็นลมหายใจสุดท้ายที่เหลืออยู่เวลาผ่านไป…จากวันกลายเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์กลายเป็นเดือน เด็กหญิงยังคงนั่งรอ นอนรอบ ยืน

ตะวันยามเย็นทอดเงาลงบนสนามหญ้ากว้าง คฤหาสน์เฟนเฮิร์ทส่องประกายอบอุ่นด้วยแสงไฟที่เพิ่งเปิดสว่างทีละดวง ร่างบางก้าวผ่านโถงหินอ่อนด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ แววตายังคงหม่นเศร้าจากความกดดันในที่ทำงาน แม้ใบหน้าเธอจะพยายามรักษาความเรียบสงบเอาไว้เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากห้องรับแขก เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นร่างสูงของอเล็กซานเดอร์ เฟนเฮิร์ท นั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีเข้ม ดวงตาชราทว่าคมกริบยังฉายประกายเปี่ยมชีวิต ข้างกายเขามีบุรุษอีกคนที่เพิ่งกลับมาจากบริษัท…เอลเลียตชายหนุ่มในเชิ้ตสีเข้มคนเดิมที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังเป็นปีศาจในห้องทำงาน บัดนี้นั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ รอยยิ้มมุมปากที่เคยกดดันเธอ แปรเปลี่ยนเป็นแววอ่อนโยนที่ดูแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นคนเดียวกัน“วันนี้เหนื่อยหน่อยสินะ?” เอลเลียตหันมาทางเธอ เอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความอบอุ่นจนหัวใจหญิงสาวแทบหยุดเต้น “ขอบคุณมาก เลขาของผมทำงานได้ดีเสมอ”อเล็กซานเดอร์หัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ “ดีมาก…เด็กสาวคนนี้ไม่เสียแรงที่ฉันเลือกไว้ตั้งแต่แรก”ณิชาก้มศีรษะรับ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น เพราะเธอรู้ดีว่าไม่กี่ชั่วโมงก

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างสูงของคฤหาสน์ราชวังเฟนเฮิร์ท ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คขัดเงา ร่างแบบบางยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้ชั้นดีเยี่ยมเงางาม มือกำปากกากับสมุดบันทึกแน่น พลางพยายามจดตามคำสั่งที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มตรงหน้า เอลเลียต นั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังสีเข้ม ท่วงท่าหลังตรง ดวงตาคมกริบฉายแววมั่นคง ร่างสูงโปร่งอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและเสื้อกั๊กสีดำที่แนบเข้ากับสรีระได้รูปทำให้เขาดูสง่างามราวกับภาพวาด…และกดดันราวกับกำแพงหินสูงชัน “เอกสารประชุมบ่ายนี้ ฉันต้องการให้สรุปทุกหัวข้อภายในสิบหน้า…ไม่ใช่ยี่สิบ” น้ำเสียงเย็นราวกับคมดาบ เขาพูดพลางกดปากกาลงบนแฟ้มเอกสารเสียงดังแกร๊ก ณิชาเงยหน้าขึ้นทันควัน “สิบกว่าหน้าเหรอคะ? แต่รายละเอียดมันเยอะเกินกว่าจะย่อลงได้ขนาดนั้น…” ร่างสูงกำยำเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ รอยยิ้มมุมปากฉายแววเย้ยหยัน “อ้อ…นี่เธอจะเถียงฉันงั้นสิ?” ริมฝีปากเธอเม้มแน่น ความกล้าผุดขึ้นในอก เธอเกือบจะอ้าปากพูดสวนไปแล้วว่า ใช่! แต่เขาก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน เสียงทุ้มกดต่ำลงจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก “ก่อนจะพูดอะไรออกมา…คิดให้ดีก่อนว่าเธอเป็นใคร”

ตะวันคล้อยต่ำ ลมเย็นยามค่ำต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยไปทั่วเขตราชวัง หญิงสาวก้าวออกจากโถงทำงานใหญ่หลังเสร็จงานประจำวัน กล้ามเนื้อทั้งร่างเมื่อยล้า แต่สิ่งที่หนักกว่ากลับเป็นหัวใจที่เต็มไปด้วยความขุ่นมัวเธอเดินไปตามทางหินกรวดที่ทอดยาวสู่บ้านพักหลังเล็ก รองเท้าหนักเล็กๆ เตะก้อนหินเสียงกึก ออกไปข้างทางราวกับพยายามระบายความอัดอั้น“เฮอะ…ดยุกเฟนเฮิร์ทผู้ยิ่งใหญ่…สั่งงานเหมือนฉันเป็นหุ่นยนต์” เธอบ่นพึมพำ ริมฝีปากเบะน้อยๆกึก! ก้อนหินเล็กกลิ้งไปอีกก่อน“ประชุมเสร็จก็ไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณ…กลับยังหันมาทำหน้าตายใส่เหมือนฉันเป็นตัวถ่วงอีก”กึก!หญิงสาวสะบัดศีรษะแรงขึ้น ทุกถ้อยคำที่ไม่ได้พูดต่อหน้า เขาถูกระบายออกมากับหินเล็กๆ ตามทาง“แล้วเรื่องเมื่อคืนก็ยังกล้ามาล้ออีก…ใครเขาจะอยากนอนน้ำลายไหลใส่เสื้อคุณกันเล่า! คนบ้า!”เสียงสุดท้ายดังก้องในลำคอจนเธอหยุดก้าวไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำทั้งเพราะความโกรธและความอายที่ย้อนเข้ามาซ้ำซ้อน หัวใจเต้นแรงเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำผิดลมค่ำพัดแรงขึ้น ใบไม้ปลิวไสวไปทั่วทางเดิน ร่างเล็กสูดหายใจแรง ก้มหน้าเดิินต่อไปอย่างเร่งรีบ ราวกับอยากให้ถึงบ้านพักเร็วที่สุด เพื่อจะได้ป

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังใกล้เข้ามา ท่ามกลางวงสนทนา แขกผู้ใหญ่คนหนึ่ง…ชายชราร่างสูงในชุดทักซิโด้หางยาว ก้าวตรงมายังมุมที่หญิงสาวยืนอยู่ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วหนาขาวโพลนสะท้อนความเฉียบขาด“เธอคือเลขาของดยุกเฟนเฮิร์ทใช่ไหม”ณิชาสะดุ้งเล็กน้อย รีบโค้งศีรษะนอบน้อม “ค่ะ…เป็นเกียรติที่ท่านให้ความสนใจ”ชายชรายกแก้วไวน์ขึ้นพลางหัวเราะเบาๆ “กิริยามารยาทดี สมกับที่ได้อยู่ข้างท่านดยุกเฟนเฮิร์ท ได้ยินมาว่าทำงานขยันขันแข็ง และมีฝีปากคมไม่แพ้ใครจริงหรือ?”แก้มเธอร้อนผ่าวทันที “ดิฉันก็แค่…พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดค่ะ”คำตอบสั้นๆ แต่ถ่อมตน ทำให้ชายชรายิ้มกว้างขึ้น “เยี่ยมมาก เลขาที่รู้จักกาลเทศะและมีไหวพริบเช่นนี้ หาได้ยากยิ่ง”เสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจดังขึ้นรอบโต๊ะ ขุนนางอีกสองสามคนพยักหน้าตามเห็นด้วย บางคนถึงกับหันมามองเธออย่างสนใจเอลเลียตที่ยืนอยู่ข้างๆ เงียบมาตลอด จู่ๆ เขาก็ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้ง แววตาคมดูนิ่งลึก ริมฝีปากหยักขยับเพียงเล็กน้อย“อย่าชมจนเกินไปเลยท่าน…เลขาของผมยังมีข้อบกพร่องอีกมากนัก”หญิงสาวชะงัก เงยหน้ามองเขาทันที แต่สายตาคมเพียงกดลงมาแน่วแน่เหมือนเตือนเงียบๆ ว่าอย่าหวังจะอธิบายอะไ