Todos os capítulos de เสน่หาแฟนเก่า: Capítulo 11 - Capítulo 20

"คุณภูผาพูดกับเธอแบบนั้นจริง ๆ เหรอ""อืม"ราตรีขานตอบรับในลำคอเบา ๆ ในระหว่างที่เธอกำลังขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้า สายตายังคงจอดจ้องมองถนนตรงหน้าแม้ว่าตอนนี้เธอแทบจะไม่มีสมาธิในการขับรถเลยก็ตาม"แต่ก็น่าเห็นใจทั้งแกทั้งคุณภูผานะ รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ นี่ถ้าพ่อของเขาคิดถึงความรู้สึกของลูกเป็นหลักป่านี้แกกับเขาคงมีความสุขกันไปนานละ""อย่าไปพูดถึงเรื่องที่มันผ่านมาแล้วเลย มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะรื้อฟื้นขึ้นมาอีก"เพราะเธอเข้าใจในความรู้สึกของพ่อของชายหนุ่มดี ที่อยากจะเห็นลูกชายได้ไปมีอนาคตไกลที่ดี ดีกว่าคนที่ไม่มีอะไรดีอย่างเธอเลย"เธอรู้ไหม เมื่อคืนตอนตีหนึ่งคุณภูผาโทรให้คุณสิงหาไปรับที่สนามบิน ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอมาหาฉันที่กรุงเทพ""หึ ก็ใครซะอีกล่ะ"สองเพื่อนสาวมองสบตาอย่างรู้ความว่าใครคือคนที่นำข่าวไปบอกภูผาจนเขาต้องบินจากต่างประเทศกลับมาราตรีถอนหายใจ แม้จะพยายามไม่คิดอะไรมากแต่คำพูดเมื่อครู่และแววตาของเขายังอยู่ในความคิดของเธอ เช่นเดียวกับแววตาของชายวัยกลางคนเมื่อหลายปีก่อน ที่ยังคงฝังลึกอยู่ในความรู้สึกของเธอไม่เลือนหาย"จะบอกได้หรือยังว่าเธอพาฉันมาทำอะไรที่นี่

ครืด ซ่าเสียงคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ปลุกให้คนที่นอนหลับใหลมาหลายชั่วโมงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เปลือกตาบางกะพริบถี่ก่อนจะเปิดขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แสงแดดยามเช้าที่ลอดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนทำให้เธอมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน 'เวียนหัวจัง'อาการเวียนศีรษะที่แทรกเข้ามาทำให้เธอต้องปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง ก่อนราตรีพยายามเปิดเปลือกตาเมื่ออาการเวียนศีรษะเริ่มทุเลาลง ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความแปลกประหลาดเพราะฝ้าเพดานเหนือศีรษะไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคย'ที่นี่ที่ไหน'ราตรีกะพริบตามองอยู่หลายครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนที่นอนสีขาวหนานุ่ม เธอกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณโดยรอบด้วยความแปลกใจ พลันสายตาของเธอเหลือบไปเห็นชายหนุ่มคุ้นหน้าที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงข้างกาย'ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่นี่'ราตรีพยายามนึกย้อนกลับไป มีกลุ่มชายชุดดำกลุ่มใหญ่ลงมาจากรถตู้พุ่งตรงเข้ามาหาในระหว่างที่เธอกันมินตรากำลังจะก้าวขาขึ้นรถกลับบ้าน และหลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้สวยตาของเธอหันไปมองชายหนุ่มที่ยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงข้างกาย ก่อนเธอจะยื่นมือไปแตะสัมผัสเขย่าร่างปล

"หลังจากที่ฉันออกมาจากชีวิตนายมาได้ไม่นาน ฉันก็มารู้ว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง"ภูผาประคองร่างของราตรีเดินกลับเข้ามานั่งบนเตียงนอนภายในห้องนอน ดวงตาทั้งสองข้างของเธอยังคงแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ ร่างสูงใหญ่ของภูผานั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ฟังในสิ่งที่คนรักเล่าออกมาอย่างตั้งใจ"ตอนนั้นฉันดีใจมากเลยนะ ถึงตอนนั้นฉันจะไม่มีนายแต่อย่างน้อยฉันก็ยังมีลูกที่เกิดจากความรักของเราสองคน"ราตรีก้มหน้า ฝืนส่งยิ้มบาง ๆ ให้ชายหนุ่ม ภูผาบีบกุมมือทั้งสองข้างของคนรักเอาไว้แน่นอย่างต้องการให้กำลังใจ"แต่ความดีใจของฉันมันก็อยู่ได้ไม่นาน""ทำไม""ตอนที่ฉันไปฝากครรภ์ หมอตรวจพบว่าฉันตั้งครรภ์นอกมดลูกจึงไม่สามารถเก็บลูกของเราเอาไว้ได้ เพราะมันจะส่งผลอันตรายต่อตัวฉัน"น้ำตาแห่งความเสียใจเมื่อนึกถึงเรื่องในตอนนั้นค่อย ๆ ไหลออกมา ในขณะที่น้ำตาของลูกผู้ชายอย่างภูผาก็ได้ไหลออกมาไม่ต่างกัน"ขอโทษนะที่ฉันรักษาลูกของเราสองคนเอาไว้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรักษาเขาไว้ แต่..."พรึ่บชายหนุ่มโผเข้ากอดร่างของหญิงสาว น้ำตาแห่งความเสียใจของทั้งสองไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ แต่ทว่าภูผาเองก็เข้าใจดีว่าทำไมราตรีไม่สามารถที่จะให้กำเนิดลูกขอ

ลมหายใจหอบถี่ถูกปล่อยออกมาผ่านทางริมฝีปากของราตรี ทันทีเมื่อแก่นกายของชายหนุ่มกดแทรกเข้ามาในช่องทางรักของเธอนั้นจนสุดโคนความยาวใหญ่ มือเรียวทั้งสองข้างจับท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มเอาไว้ เธอพยายามผ่อนคลายร่างกายของตัวเองแม้ว่าตรงจุดเชื่อมต่อมันจะยังคับแน่นมากอยู่ก็ตาม"ตอดดีเป็นบ้า กว่าผาจะเข้าไปได้หมด"ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาสายตามองแก่นกายของตัวเองที่แทรกเข้าไปในช่องทางรักของหญิงสาวจนสุดความยาว เขาเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำให้หยุดไหล สายตาคมมองเรือนกายเย้ายวนของหญิงสาวที่มีหยดน้ำเกาะอยู่พลางกลืนน้ำลายหอบหายใจถี่ "ไหวไหม เจ็บหรือเปล่า""อือ ไหว ไม่เจ็บแต่มันแน่นไปหมด"ราตรีตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่ว สายตาซุกซนกวาดมองร่างกายสูงใหญ่ของอีกฝ่าย บริเวณหน้าท้องมีลอนงามหกลูกเรียงรายเป็นลอนสวย ร่างกายบึกบึนของคนที่ชอบออกกำลังกายทำให้ใบหน้าของราตรีแดงซ่านขึ้นมาภูผาไล่สายตามองตามสายตาของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มตรงมุมปากออกมา เขาปล่อยท่อนขาวางเท้าของเธอที่เกี่ยวไว้ลงยืนกับพื้น ราตรีที่รู้ดีรีบเอนแผ่นหลังส่วนด้านบนพิงกับกำแพง แอ่นท่อนล่างด้านหน้าเข้าหาชายหนุ่มที่เริ่มจะขยับเอวสอบกระแทกเข้าหาเป็นจังหวะ ฝ่า

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็มที่ภูผาและราตรีได้ใช้ชีวิตอยู่บนเกาะส่วนตัวของสิงหา นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเมื่อทั้งสองได้กลับมาเริ่มความสัมพันธ์รักครั้งใหม่อีกครั้งหลังจากที่ทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกัน แม้ตลอดเวลาห้าปีที่ทั้งคู่ไม่ได้เจอกัน แต่เวลาเหล่านั้นก็ไม่อาจที่จะลบเลือนความรักออกจากหัวใจของทั้งสองคนได้คลื่น ซ่าร่างสวยในชุดว่ายน้ำสีดำดูเซ็กซี่เดินเลียบชายหาด ฟังเสียงคลื่นซัดเข้าหาชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า สายลมเย็นหอบพัดผ่านเอากลิ่นอายของความเค็มจากน้ำทะเลพัดเข้าหาปะทะผิวกาย สายตาของราตรีจ้องมองดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า แสงสีนวลทองที่อยู่ตรงหน้าตัดกับผิวน้ำทะเลสีครามมันช่างดูสวยงามทำให้เธอหลุดเผยรอยยิ้มออกมา ร่างสูงใหญ่ของภูผาที่พึ่งตื่นจากนอน ตอนนี้บนร่างกายของเขาสวมแค่เพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวแผ่นอกเปลือยเดินตรงดิ่งมาหาหญิงสาวที่กำลังยืนจ้องมองวิวทะเลตรงหน้า พร้อมอ้าแขนทั้งสองข้างที่กอดรัดร่างสวยในชุดว่ายน้ำมาจากทางด้านหลัง คำถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่นนั้นมันกลับทำให้หัวใจของราตรีกระเพื่อมไหวขึ้นมาพรึ่บ"ตื่นก่อนแล้วทำไมไม่ปลุกผาล่ะ""ตรีเห็นว่าผากำลังนอนหลับส