جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ห้าปีผ่านไป ณ จังหวัดหนึ่งในทางตอนใต้ของประเทศไทย"เอ้า รับ"ตุบ ตุบ ตุบเสียงกระทบระหว่างผลทุเรียนลูกใหญ่ซึ่งถูกโยนลงมาจากที่สูงกระแทกเข้ากับกระสอบสีน้ำตาลที่รอรับจนเกิดเป็นเสียงที่ดังสนั่นลั่นสวนทุเรียนที่อยู่ห่างไกลจากบ้านผู้คน เสียงที่ดังสนั่นนั้นเป็นที่คุ้นชินของคนที่ทำงานในด้านนี้นั่นก็คือการรับตัดซื้อขายผลทุเรียนตามสวนของชาวบ้านที่ติดต่อเข้ามา และราตรีเธอก็คือหนึ่งในแม่ค้าที่เที่ยวตระเวนหารับซื้อทุเรียนจากสวยของชาวบ้านเพื่อนำไปขายต่อให้กับล้งที่รับซื้อขาย ตุบ"รับให้มันดี ๆ หน่อยสิวะ""โถ่พี่ราตรี นี่ผมก็รับดี ๆ แล้วนะ"เสียงของบ่าวตอบกลับราตรีเป็นภาษาท้องถิ่น ทำให้ร่างสวยที่ยืนอยู่บนต้นทุเรียนสูงใหญ่ต้องชะโงกหน้าออกมา ในมือของเธอถือมีดเล่มเล็กคมกริบที่ไว้ใช้สำหรับตัดทุเรียนโดยเฉพาะ"เถียงดีนักนะมึง สงสัยคงไม่อยากได้โบนัสของเดือนนี้สินะ""โถ่พี่ราตรี ผมพูดเล่น โยนลงมาเลยพี่เดี๋ยวครั้งนี้ผมจะรับให้มันดี ๆ "บ่าว ชายหนุ่มในวัยยี่สิบปีตั้งท่ามือทั้งสองข้างจับกระสอบสีน้ำตาลแน่น เงยหน้ามองลูกทุเรียนที่อยู่ในมือของราตรีที่กำลังจะถูกโยนลงมา"เอ้ารับ""ครับ"ตุบหลังของบ่าวเกร็งจนแทบจะ

สามเดือนผ่านไป"ขึ้นไปกรุงเทพแล้ว ก็หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง""หนูไปไม่กี่วันหรอกค่ะ เดี๋ยวก็ต้องรีบกลับมาทำงานกรีดยางอีก ไม่อยากหยุดหลายวัน"ราตรีตอบผู้เป็นมารดาก่อนที่เธอจะยกกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นรถกระบะแบบสี่ประตูสีดำก่อนจะปิดประตู"พักผ่อนบ้างเถอะเอ็งน่ะ ทำงานหนักเหมือนกับว่าบ้านเราเป็นหนี้ไม่รู้กี่สิบล้าน"ผู้เป็นพ่อตะโกนออกมาจากร้านขายของชำที่ตั้งอยู่แยกจากตัวบ้านติดกับถนนที่คนในหมู่บ้านใช้สัญจรกันไปมา"หาเวลาให้ความสุขกับตัวเองบ้าง หน้าทุเรียนก็ปิดมีดไปหมดแล้ว ส่วนเรื่องกรีดยางเดี๋ยวพ่อหาคนจ้างให้""แต่""ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น แกอยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วงที่แกเอาแต่ทำงานหนักไปตลอดหรือไง"สายใจหันไปมองหน้าผู้เป็นสามีที่กำลังยืนจ้องหน้าลูกสาว คำพูดของพ่อด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างแต่กลับอ่อนไหวแทรกเข้าไปถึงหัวใจของคนฟังอย่างลูกสาว"เชื่อคำพูดของพ่อเถอะนะ หาเวลาเที่ยวพักผ่อนบ้าง ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเดี๋ยวสักพักไอ้ไม้ก็คงจะมา"ราตรีไหว้วานให้ไม้มาคอยอยู่ดูแลพ่อกับแม่ของเธอให้ในช่วงที่เธอไม่อยู่ ซึ่งไม้เองก็ตอบตกลงว่าจะมาทำให้ราตรีรู้สึกเบาใจลง"ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวไปก่อนนะคะ ขากลับจะ

"ราตรี"เสียงเรียกของมินตราดังลั่นหน้าบ้านทันทีเมื่อเธอเห็นร่างสวยของเพื่อนสนิทก้าวขาลงจากรถในยามพลบค่ำ ก่อนร่างสวยของคุณแม่มือใหม่จะรีบวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนสนิทด้วยความดีใจ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำก่อนจะมีหยาดน้ำตาไหลออกมา"ร้องไห้ทำไมฮะ""ฮึก ก็คนมันดีใจนี่น่า คิดถึง""อืม คิดถึงเหมือนกัน"ท่อนแขนของราตรีโอบกอดร่างสวยของมินตราเอาไว้ด้วยความคิดถึงไม่น้อยไปกว่า ดวงตาของสาวชาวใต้แดงก่ำเพียงแต่แค่ไม่มีน้ำตาไหลเพราะเธอไม่อยากร้องไห้ให้เพื่อนสนิทเห็น"เป็นยังไงบ้าง เดินทางมาเหนื่อยไหม แล้วนี่กินอะไรมาแล้วหรือยัง""ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ ขึ้นต้นไม้ตัดทุเรียนยังเหนื่อยมากกว่านี้อีก"ราตรีพูดติดตลกแต่มินตราเธอกลับขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งจนราตรีต้องเอ่ยถามออกมา"เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น""ก็ฉันเป็นห่วงแกน่ะสิ แกเป็นผู้หญิงนะ เบา ๆ บ้างเถอะไอ้เรื่องที่ทำแล้วมันอันตราย""แกนี่พูดเหมือนพ่อกับแม่ของฉันไม่มีผิด ไม่ต้องห่วงไปหรอก ถึงจะเป็นงานที่อันตรายแต่ก็ได้เงินดีนะ""นี่""รู้น่าว่าเป็นห่วง แต่เอาเป็นว่าฉันจะพยายามเซฟตัวเองให้ได้มากที่สุดเข้าใจไหม"มินตราถอนหายใจกับความดื้อไม่ยอมฟังใครของเพื่อนสนิทคนนี้"ว่าแ

บรรยากาศภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมืองตกอยู่ในความเงียบสงัด มีแค่เพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังคลอเบา ๆ ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังยืนนิ่งมองชมวิวผ่านทางกระจกใสที่ทอดตัวเรียงยาวตลอดแนวผนัง สายตาทอดมองแสงไฟจากอาคารด้านนอกที่ส่องประกายระยิบระยับทว่าในหัวของเธอกลับมีเพียงเรื่องเดียวที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด นึกคิดถึงบทสนทนาที่สิงหาพูดกับเธอในระหว่างที่กำลังนั่งรับประทานอาหารเมื่อหลายชั่วโมงก่อน"อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ เรื่องระหว่างตรีกับภูผามันไม่สามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีกจริง ๆ เหรอ""...""ไอ้ภูผามันยังรักตรีอยู่นะ รักไม่เคยเปลี่ยน ตลอดเวลาที่ผ่านมามันไม่เคยสนใจผู้หญิงคนอื่นที่พ่อของมันพยายามหามาให้เลย"ช้อนที่อยู่ในมือของราตรีชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเคลื่อนไหวตามเดิมราวกับประโยคเมื่อครู่ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเธอ"ไอ้ภูผามันยังรอตรีอยู่เสมอ ไม่เคยคิดที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครเลย ถึงเวลาจะผ่านมาหลายปีมันก็ยังเชื่อว่าสักวันหนึ่งตรีก็จะต้องกลับมาหามัน"ราตรีนั่งฟังอยู่อย่างเงียบ ๆ เธอเพียงก้มหน้าตักอาหารเข้าปากอย่างช้า ๆ ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนแทบจะอ่านความรู้สึกขอ

'ฉันจะต้องไม่คิดถึงนาย ฉันจะต้องลืมนายไปให้ได้ภูผา'แม้จะบอกตัวเองให้ลืมเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ตอนนี้คนที่เธอบอกว่าอยากจะลืมกเขากลับมายืนอยู่ตรงหน้า และกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายจนไม่สามารถอธิบายมาเป็นคำพูดได้ทันทีเมื่อราตรีขับรถเข้ามาจอดยังบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ของเพื่อนสนิท ทันทีเมื่อเธอก้าวขาลงมาจากรถเพื่อเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ แต่เพียงก้าวขาเดินผ่านประตูเข้ามา สายตาของเธอก็เหลือบไปมองเห็นร่างสูงใหญ่ของอดีตแฟนเก่าที่ยืนอยู่ตรงตีนบันไดและกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งมาตลอดของราตรีเริ่มสั่นคลอน ริมฝีปากที่เคลือบลิปมันเม้มเข้าหาในขณะที่ฝ่ามือกระชับสายสะพายใบเดิมเอาไว้แน่นสายตาเหลือบมองใบของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอเป็นระยะพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ค่อย ๆ เริ่มตีตื้นขึ้นมาภูผา...ชายหนุ่มยืนอยู่ที่ตีนบันได เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีเรียบแขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่เธอเคยจดจำได้ทุกส่วนยังคงเป็นใบหน้าเดิมเพียงแต่ดูสุขุมและเย็นชามากขึ้นกว่าเมื่อก่อนห้าปีแล้วสินะที่เธอพยายามบอกตัวเองว่าเรื่องราวระหว่างเราสองคนมั