All Chapters of เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว: Chapter 1 - Chapter 9

กว่าจะกลับมาจากโรงพยาบาล ก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้วฉันยืนอยู่ตรงประตู ยังไม่ทันได้เปลี่ยนรองเท้า ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเหยียนเจ๋ออันดังลอดออกมาเขากำลังคุยสายกับเหลียงฮั่วอี๋อย่างออกรสออกชาติ"ผมก็คิดว่าหนังเรื่องนั้นสนุกเหมือนกัน ไว้มีโอกาสพวกเราไปดูในโรงด้วยกันอีกสักรอบสิ พล็อตเรื่องในนั้นมันสุดยอดจริงๆ โดยเฉพาะตอนท้าย..."เหยียนเจ๋ออันเงยหน้าขึ้นมาเหลือบเห็นฉันยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงประตู สีหน้าของเขากลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดทำเพียงยกมือขึ้นบดบังลำโพงโทรศัพท์ แล้วหันมามองฉันพลางเอ่ยขึ้น"ฉันกำลังคุยธุระกับฮั่วอี๋อยู่ ขอตัวเข้าห้องทำงานก่อนนะ วันนี้เหนื่อยก็เลยไม่ได้ทำข้าวเย็นไว้ให้ เธอสั่งเดลิเวอรีมากินเองแล้วกัน""เธอกำลังท้องกำลังไส้ สั่งร้านที่เป็นแฟรนไชส์หน่อย จะได้สะอาด"พอพูดจบ เหยียนเจ๋ออันก็แนบโทรศัพท์กลับเข้าที่ใบหูตามเดิม โดยไม่รอให้ฉันตอบกลับ"จริงสิ ฮั่วอี๋ ยังมีสารคดีอีกเรื่องที่สนุกมาก คุณเคยดูหรือยัง ที่ชื่อว่า..."เขาหมุนตัว เดินมุ่งตรงไปยังห้องทำงาน แถมยังปิดประตูลงฉันมองแผ่นหลังของเหยียนเจ๋ออันที่ลับหายไป แล้วค่อยลดสายตาลงมองใบรับรองการทำแท้งในมือที

ฉันไม่พูดไม่จา จ้องมองเหยียนเจ๋ออันด้วยใบหน้าเรียบตึงกำลังรอคำอธิบายจากเขาเขาถูกฉันจ้องมองจนเริ่มรำคาญใจ ยามที่กุลีกุจอเลื่อนเก้าอี้ให้เหลียงฮั่วอี๋นั่ง ก็เอ่ยกับฉันไปพลาง"ไปรับฮั่วอี๋มา ก็เลยมาช้าไปหน่อย""ขอโทษด้วยนะ"ฉันส่งเสียง "อืม" ตอบกลับไป ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ก้มลงเปิดดูเมนูอาหารเหยียนเจ๋ออันมองฉันด้วยความประหลาดใจอยู่บ้างเดิมทีคงนึกว่าฉันจะอาละวาดตึงตัง ทว่ากลับปล่อยผ่านไปง่ายๆ แบบนี้ฉันยกมือเรียกพนักงาน"เอาเซต A แล้วกันค่ะ ไวน์แดงในนั้นขอเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นนะคะ ขอบคุณค่ะ"เหลียงฮั่วอี๋ที่นั่งฝั่งตรงข้ามพลันยื่นหน้าเข้ามา ชี้เมนูอาหารพลางออดอ้อน"เซตคู่รักอันนี้น่าทานจังเลยค่ะ เสียดายที่คุณพี่สะใภ้ไม่ทานอาหารทะเลเลยสั่งไม่ได้ แต่หนูกับพี่เจ๋ออันชอบทานมาก เอาอย่างนี้ดีไหมคะ พวกเราสั่งเซตคู่รักกันดีกว่า""พี่สะใภ้คะ ได้ไหมคะ?"เหยียนเจ๋ออันขมวดคิ้วแน่นอย่างไรเสีย ครั้งก่อนพวกเราก็เคยทะเลาะกันเรื่องอาหารทะเลในเมนูงานหมั้นมาแล้ว ครั้งนี้ยังมาเป็นเซตคู่รักอะไรอีกต่อให้เขาจะสนิทสนมกับเหลียงฮั่วอี๋แค่ไหน ก็ยังรู้ว่าเรื่องนี้มันไม่เหมาะสม"ฮั่วอี๋ อย่าสั่งเซ

เที่ยวบินยามดึกเงียบสงัดฉันฝันงัวเงียถึงคำพูดสุดท้ายที่เพื่อนสนิทพูดกับฉันในวันนั้น"แกไม่ได้ยอมแพ้เพราะข้อความนี้ข้อความเดียวหรอก แต่เป็นเพราะข้อความแบบนี้มันมีนับไม่ถ้วนต่างหาก""ถังถัง ไม่ร้องแล้วนะ"วันนั้น ฉันยังคงอดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปแสงสวยๆ เก็บไว้ เพียงแต่ไม่ได้ส่งให้เหยียนเจ๋ออันเพื่อพูดเรื่องไร้สาระน่ารำคาญอีกต่อไปแค่เก็บมันไว้ในอัลบั้มรูปฉันเชื่อว่าวันหนึ่งฉันจะเจอคนที่ยินดีฟังฉันพูดเรื่องไร้สาระ และพร้อมจะพูดเรื่องไร้สาระไปพร้อมกับฉันฉันหันกลับไปมองเพื่อนสนิท ยิ้มให้อย่างปล่อยวาง"ไม่เป็นไรหรอก""ดูเหมือนฉันไม่ได้รักเหยียนเจ๋ออันขนาดนั้นแล้วล่ะ"ตอนเครื่องบินลงจอดที่กวางโจว ก็เป็นเวลาตีสี่แล้วฉันเหนื่อยจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แม้แต่แรงจะปลดล็อกหน้าจอก็ยังไม่มี จึงตรงเข้าพักโรงแรมแถวสนามบินแล้วล้มตัวนอนต่อ ร่างกายจมลงไปในฟูกหนานุ่ม หลับลึกจนงัวเงียยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดที่ลอดผ่านร่องม่านก็สาดส่องเข้ามาเวลาเกือบจะเที่ยงวันพอเสียบสายชาร์จโทรศัพท์และเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เสียงสั่นพรึ่บพรั่บก็ดังขึ้นทันทีหน้าจอกระพริบถี่รัว ตัวเลขสายไม่ได้รับเด้งไม่หยุด กว่

เหยียนเจ๋ออันถูกไล่ตะเพิดออกมาจากอาคารสำนักงานเขาอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถามเพื่อนฝูงรอบข้างโดยสัญชาตญาณ ว่ามีใครเคยเจอฉัน หรือรู้เบาะแสการไปของฉันบ้างไหมทว่ายามนิ้วมือค้างเติ่งอยู่เหนือรายชื่อผู้ติดต่อ เขากลับแข็งเกร็งไปทั้งตัวในเมืองใหญ่แห่งนี้ เขาคือที่พึ่งพิงเดียวของฉัน และเป็นคนรู้จักเพียงคนเดียวของฉันเช่นกันความเจ็บปวดและระทมใจที่เพิ่งจะรู้สึกตัวแล่นริ้วขึ้นมา จนแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวเหยียนเจ๋ออันโทรหาเจียงหม่านเจียงหม่านเป็นคนอารมณ์ร้อนทันทีที่สายต่อติด ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงในหูฟังก็ระเบิดก้องขึ้นมาราวกับภูเขาไฟ"เหยียนเจ๋ออัน แกยังเสนอหน้าโทรมาอีกเหรอ!"เหยียนเจ๋ออันรู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด พยายามจะอธิบาย"เจียงหม่าน ฉันก็แค่เป็นห่วง เธอตัวคนเดียว...""หุบปาก!"เจียงหม่านตวาดขัดจังหวะเขาเสียงแข็ง"แกเป็นห่วงเธองั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้มัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! ยุ่งอยู่กับการทำข้าวให้หญิงอื่นกิน อยู่เป็นเพื่อนหญิงอื่นดูหนัง คุยโทรศัพท์หวานชื่นกับหญิงอื่นอยู่ล่ะสิ!""เหยียนเจ๋ออัน ไอ้ผู้ชายจับปลาสองมือ นอกใจ โลเลโลเลแบบแกเนี่ย มันน่าสะอิดสะเอียนที่สุด

กระทั่งถึงฤดูร้อนต้นปีอีกรอบ เสียงจักจั่นเริ่มส่งเสียงร้องเบาๆในที่สุดฉันก็ยอมตอบรับคำขอเพิ่มเพื่อนของเหยียนเจ๋ออันแทบจะเสี้ยววินาทีต่อมาข้อความของเขาก็เด้งขึ้นมาทันที แฝงไว้ด้วยความยินดีอย่างเด่นชัด:[เริ่นถัง ในที่สุดเธอก็ยอมคุยกับฉันแล้ว... เธอยกโทษให้ฉันแล้วใช่ผู้มั้ย]ฉันจ้องมองหน้าจอ ปลายนิ้วหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พิมพ์ตัวหนังสือลงไปไม่กี่บรรทัด[เปล่า][ฉันแค่มาบอกนายว่า ฉันกำลังจะมีความรักแล้ว โปรดอย่าส่งข้อความพวกนี้มาให้ฉันอีกเลยนะ ฉันกลัวแฟนฉันจะเข้าใจผิด]ต่อจากนั้น ฉันก็ส่งรูปถ่ายไปให้สองสามรูปในรูปถ่าย ฉันสวมชุดเดรสยาวสีแอปริคอตนวล ยืนอยู่ข้างกายเซวี่ยเช่อ เขากำลังก้มหน้ามองฉัน สายตาอ่อนโยนจนเกินบรรยาย ฉันยิ้มกว้าง ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว นั่นคือความยินดีปรีดาอันสดใสจากส่วนลึกของจิตใจทางฝั่งเหยียนเจ๋ออันจมลงสู่ความเงียบสงัดอันยาวนานบ่ายวันนั้น แสงอาทิตย์อัสดงย้อมถนนจนกลายเป็นสีทองอบอุ่นฉันกับเซวี่ยเช่อยืนอยู่ใต้ตึกบริษัท กำลังเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงเพราะเรื่องไร้สาระเรื่องหนึ่ง"แตงโมมันแบ่งตัวผู้ตัวเมียจริงๆ นะ!""นายดูวงกลมเล็กๆ ตรงก้