تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 3
أحدث فصل
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 9
กระทั่งถึงฤดูร้อนต้นปีอีกรอบ เสียงจักจั่นเริ่มส่งเสียงร้องเบาๆในที่สุดฉันก็ยอมตอบรับคำขอเพิ่มเพื่อนของเหยียนเจ๋ออันแทบจะเสี้ยววินาทีต่อมาข้อความของเขาก็เด้งขึ้นมาทันที แฝงไว้ด้วยความยินดีอย่างเด่นชัด:[เริ่นถัง ในที่สุดเธอก็ยอมคุยกับฉันแล้ว... เธอยกโทษให้ฉันแล้วใช่ผู้มั้ย]ฉันจ้องมองหน้าจอ ปลายนิ้วหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พิมพ์ตัวหนังสือลงไปไม่กี่บรรทัด[เปล่า][ฉันแค่มาบอกนายว่า ฉันกำลังจะมีความรักแล้ว โปรดอย่าส่งข้อความพวกนี้มาให้ฉันอีกเลยนะ ฉันกลัวแฟนฉันจะเข้าใจผิด]ต่อจากนั้น ฉันก็ส่งรูปถ่ายไปให้สองสามรูปในรูปถ่าย ฉันสวมชุดเดรสยาวสีแอปริคอตนวล ยืนอยู่ข้างกายเซวี่ยเช่อ เขากำลังก้มหน้ามองฉัน สายตาอ่อนโยนจนเกินบรรยาย ฉันยิ้มกว้าง ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว นั่นคือความยินดีปรีดาอันสดใสจากส่วนลึกของจิตใจทางฝั่งเหยียนเจ๋ออันจมลงสู่ความเงียบสงัดอันยาวนานบ่ายวันนั้น แสงอาทิตย์อัสดงย้อมถนนจนกลายเป็นสีทองอบอุ่นฉันกับเซวี่ยเช่อยืนอยู่ใต้ตึกบริษัท กำลังเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงเพราะเรื่องไร้สาระเรื่องหนึ่ง"แตงโมมันแบ่งตัวผู้ตัวเมียจริงๆ นะ!""นายดูวงกลมเล็กๆ ตรงก้
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 8
ฉันจ้องมองเขา แล้วช่วยเอ่ยคำตอบนั้นออกมาแทน"ตั้งแต่วันที่เหลียงฮั่วอี๋กลับมาใช่มั้ย เหยียนเจ๋ออัน"พูดจบ ฉันก็ยกนมสดขึ้นจิบคำหนึ่งของเหลวอุ่นร้อนไหลผ่านลำคอ แต่หัวใจกลับยังคงหนาวเยือก"ความรักกับความปรารถนาที่จะแบ่งปันมันแยกกันไม่ออกหรอกนะ เรื่องที่นายไม่มีเวลาคุยกับฉัน เรื่องราวในชีวิตประจำวันยิบย่อยพวกนั้น นายคงเอาไปเล่าให้เธอฟังหมดแล้วสิ"เหยียนเจ๋ออันจ้องมองพื้นโต๊ะนิ่ง ไหล่เริ่มสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมหลังจมอยู่ในความเงียบอันยาวนานเขาถอนหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดก็ยอมรับออกมาตามตรง"เหลียงฮั่วอี๋เป็นแฟนเก่าของฉันเอง""ตอนบอกเลิกเมื่อก่อน ฉันเป็นคนเอ่ยปากก่อน ฉันรู้สึกติดค้างเธอ พอกลับมาเธอก็อยากให้ฉันช่วยดูแลหน่อย ฉัน ฉันทนไม่ไหว ก็เลยอยากคุยรื้อฟื้นความหลัง"พูดพลาง เหยียนเจ๋ออันพลันเกิดอารมณ์คลั่งขึ้นมา ยื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือฉันไว้แน่น"เริ่นถัง ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว! ฉันรู้จริงๆ ว่าทำแบบนี้มันไม่ถูก!""ฉันสัญญาเลยนะ กลับไปแล้วฉันจะขีดเส้นแบ่งกับเหลียงฮั่วอี๋ทันที! ต่อให้ต้องตัดขาดกันไปเลยก็ตาม! ฉันขอแค่เธอยกโทษให้ฉัน ให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง ฉันจะกลับไปเป็นคนเดิมเ
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 7
เหยียนเจ๋ออันถูกไล่ตะเพิดออกมาจากอาคารสำนักงานเขาอยากจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถามเพื่อนฝูงรอบข้างโดยสัญชาตญาณ ว่ามีใครเคยเจอฉัน หรือรู้เบาะแสการไปของฉันบ้างไหมทว่ายามนิ้วมือค้างเติ่งอยู่เหนือรายชื่อผู้ติดต่อ เขากลับแข็งเกร็งไปทั้งตัวในเมืองใหญ่แห่งนี้ เขาคือที่พึ่งพิงเดียวของฉัน และเป็นคนรู้จักเพียงคนเดียวของฉันเช่นกันความเจ็บปวดและระทมใจที่เพิ่งจะรู้สึกตัวแล่นริ้วขึ้นมา จนแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวเหยียนเจ๋ออันโทรหาเจียงหม่านเจียงหม่านเป็นคนอารมณ์ร้อนทันทีที่สายต่อติด ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เสียงในหูฟังก็ระเบิดก้องขึ้นมาราวกับภูเขาไฟ"เหยียนเจ๋ออัน แกยังเสนอหน้าโทรมาอีกเหรอ!"เหยียนเจ๋ออันรู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด พยายามจะอธิบาย"เจียงหม่าน ฉันก็แค่เป็นห่วง เธอตัวคนเดียว...""หุบปาก!"เจียงหม่านตวาดขัดจังหวะเขาเสียงแข็ง"แกเป็นห่วงเธองั้นเหรอ? ก่อนหน้านี้มัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหน! ยุ่งอยู่กับการทำข้าวให้หญิงอื่นกิน อยู่เป็นเพื่อนหญิงอื่นดูหนัง คุยโทรศัพท์หวานชื่นกับหญิงอื่นอยู่ล่ะสิ!""เหยียนเจ๋ออัน ไอ้ผู้ชายจับปลาสองมือ นอกใจ โลเลโลเลแบบแกเนี่ย มันน่าสะอิดสะเอียนที่สุด
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 6
ตอนออกจากโรงแรม รถของเจียงหม่านจอดอยู่ข้างทางพอเห็นฉัน เธอ ก็รีบลงจากรถและรีบก้าวเข้ามาต้อนรับทันทีฉันยิ้มให้เธออย่างเกรงใจอยู่บ้าง"ลำบากแกจริงเลยนะหม่านหม่าน""คราวก่อนทำแท้งต้องดมยาสลบ แก็บินมาอยู่เป็นเพื่อนฉันตั้งแต่วันนั้น คราวนี้ยังต้องให้แกถ่อมารับฉันไกลขนาดนี้อีก"เจียงหม่านตวัดสายตาค้อนใส่ฉันทีหนึ่งโดยไม่ฟังคำทัดทาน คว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบในมือฉันไปยัดใส่ท้ายรถ"ถ้าพูดจาแบบนี้อีกฉันจะโมโหแล้วนะ มาเกรงใจอะไรกับฉัน"แล้วเปิดประตูรถ ดันตัวฉันให้นั่งลงตรงเบาะนั่งข้างคนขับ น้ำเสียงอ่อนโยนลง"แต่ก่อนฉันก็ไม่เห็นด้วยที่แกจะยอมไปอยู่ไกลขนาดนั้นเพื่อเหยียนเจ๋ออัน เพื่อนฝูงคนรู้จักก็ไม่มีสักคน นอกเหนือจากเขาแล้ว แกก็ตัวคนเดียวอยู่ที่นั่น พอเขาทำแกร้องไห้ ฉันก็รีบบินไปช่วยแกต่อยเขาไม่ได้ทันที"รถยนต์แล่นเข้าสู่ถนน เจียงหม่านละมือข้างหนึ่งมาตบไหล่ฉันเบาๆ"ตอนนี้ดีแล้ว ได้กลับบ้านเราเสียที""ใครกล้ารังแกแกอีก ฉันจะไปถึงที่เกิดเหตุภายในสามวิ แล้วเตะมันลอยฟ้าไปเลย!"มองดูทิวทัศน์ริมทางนอกหน้าต่างค่อยๆ คุ้นตาขึ้นเรื่อยๆฉันเอนหลังพิงเบาะ หัวใจค่อยๆ สงบลงสู่พื้นอย่างมั่น
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 5
เที่ยวบินยามดึกเงียบสงัดฉันฝันงัวเงียถึงคำพูดสุดท้ายที่เพื่อนสนิทพูดกับฉันในวันนั้น"แกไม่ได้ยอมแพ้เพราะข้อความนี้ข้อความเดียวหรอก แต่เป็นเพราะข้อความแบบนี้มันมีนับไม่ถ้วนต่างหาก""ถังถัง ไม่ร้องแล้วนะ"วันนั้น ฉันยังคงอดไม่ได้ที่จะถ่ายรูปแสงสวยๆ เก็บไว้ เพียงแต่ไม่ได้ส่งให้เหยียนเจ๋ออันเพื่อพูดเรื่องไร้สาระน่ารำคาญอีกต่อไปแค่เก็บมันไว้ในอัลบั้มรูปฉันเชื่อว่าวันหนึ่งฉันจะเจอคนที่ยินดีฟังฉันพูดเรื่องไร้สาระ และพร้อมจะพูดเรื่องไร้สาระไปพร้อมกับฉันฉันหันกลับไปมองเพื่อนสนิท ยิ้มให้อย่างปล่อยวาง"ไม่เป็นไรหรอก""ดูเหมือนฉันไม่ได้รักเหยียนเจ๋ออันขนาดนั้นแล้วล่ะ"ตอนเครื่องบินลงจอดที่กวางโจว ก็เป็นเวลาตีสี่แล้วฉันเหนื่อยจนลืมตาแทบไม่ขึ้น แม้แต่แรงจะปลดล็อกหน้าจอก็ยังไม่มี จึงตรงเข้าพักโรงแรมแถวสนามบินแล้วล้มตัวนอนต่อ ร่างกายจมลงไปในฟูกหนานุ่ม หลับลึกจนงัวเงียยามลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดที่ลอดผ่านร่องม่านก็สาดส่องเข้ามาเวลาเกือบจะเที่ยงวันพอเสียบสายชาร์จโทรศัพท์และเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เสียงสั่นพรึ่บพรั่บก็ดังขึ้นทันทีหน้าจอกระพริบถี่รัว ตัวเลขสายไม่ได้รับเด้งไม่หยุด กว่
เหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว บทที่ 4
ฉันเอี้ยวตัวออกจากห้อง ยังไม่ทันยืนให้มั่น เหยียนเจ๋ออันก็พุ่งพรวดเข้ามาดุจพายุ ชนเข้าที่ไหล่ฉันอย่างจังทั้งร่างกระแทกเข้ากับผนังบ้านเข้าอย่างจัง อาการเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วหลังทว่าเขาหาได้เหลียวมองฉันสักนิด มุ่งตรงเข้าห้องนอนใหญ่ รื้อข้าวของวุ่นวายฉันยันผนังลุกขึ้นยืน"เหยียนเจ๋ออัน นายหาอะไรอยู่น่ะ?"เหยียนเจ๋ออันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เอ่ยด้วยความลนลาน"ฮั่วอี๋กำลังให้น้ำเกลืออยู่ ฉันจะไปอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล""แอร์ที่นั่นอุณหภูมิต่ำ ฉันต้องเอาผ้าห่มไปด้วย ผ้าห่มในบ้านเก็บไว้ที่ไหน"ฉันไม่ได้ตอบคำถามนี้ของเหยียนเจ๋ออันทำเพียงเอ่ยถามเขา"นายไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้จะรีบเลิกงานกลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน"เหยียนเจ๋ออันค้นเจอผ้าห่ม แล้วก็รีบร้อนเดินผ่านข้างกายฉันไป ไม่รู้ว่ากำลังรื้อค้นหาอะไรอีกน้ำเสียงพลันหงุดหงิดขุ่นเคืองขึ้นมา"เธอท้องไส้แล้วหูหนวกหรือไง""ก็บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าฮั่วอี๋กำลังให้น้ำเกลืออยู่ วันนี้ไม่มีเวลา ไว้พรุ่งนี้แล้วกัน"แต่เหยียนเจ๋ออัน พวกเราไม่มีวันหน้าอีกแล้วฉันไม่อาจกดข่มความอัดอั้นและความโกรธแค้นในใจได้อีกต่อไป หลุดเสียงเค้นถามออกไ
قد تعجبك أيضًا
รักในวันที่สาย
หนิวหนิว14.2K وجهات النظرมิอาจหวนคืน
ฝนพรำ11.8K وجهات النظرใจที่มอดไหม้
กิ่งไม้แปลวเพลิง14.3K وجهات النظرจดหมายฉบับสุดท้าย
ปอเปี๊ยะสตรอว์เบอร์รี12.6K وجهات النظرหยาดน้ำตาเบากว่าเกล็ดหิมะหรือไม่
เติ่งเฟยชูอวิ่นซือไห่1.7K وجهات النظرอย่าได้พบเจอกันอีกเลย
เฟิงหัว2.0K وجهات النظرรักผิดมานานปี ต่อให้ลึกซึ้งก็ไม่สมหวัง
จิ่วเฟิง1.3K وجهات النظرขอไม่รับคำอวยพรขึ้นบ้านใหม่จากพวกเธอ
พั่งหู่1.9K وجهات النظر
