บทที่ 2

เหยียนเจ๋ออันนั่งลงข้างเตียง ชายตามองสีหน้าจริงจังของฉันแวบหนึ่ง

ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหลืออด

"เริ่นถัง ฉันทำงานมาทั้งวันเหนื่อยมากแล้วจริงๆ ไม่มีเวลามานั่งคุยเรื่องไร้สาระกับเธอหรอกนะ"

"นอนก่อนเถอะ มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้"

เหยียนเจ๋ออันล้มตัวลงนอนข้างกายฉัน หันหลังให้ฉันแล้วหลับตาลง

ภายในห้องพลันเงียบสงัดจนน่ากลัว

มีเพียงเสียงลมหายใจของเหยียนเจ๋ออันที่ค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น

คำพูดมากมายที่อยากพูดกลับถูกเก็บไว้ในใจ จุกแน่นจนเจ็บไปหมด ได้ร้องไห้ออกมาเงียบๆ

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดึงสติฉันกลับมา

เป็นข้อความยืนยันการซื้อตั๋วสำเร็จจากสายการบิน

เที่ยวบินตอนดึกดื่นของคืนพรุ่งนี้

ทิ้งเหยียนเจ๋ออันและความสัมพันธ์เจ็ดปีนี้ ไว้ที่เมืองนี้พร้อมๆ กัน

ฉันปาดน้ำตาออก แล้วซุกตัวนอนหลับไป

เช้าตรู่วันต่อมา เหยียนเจ๋ออันตื่นเช้า กำลังผูกผ้ากันเปื้อนง่วนอยู่ในครัว

พอมองเห็นฉันเดินออกมา ก็ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

"ตื่นแล้วเหรอ"

"ทำอาหารเช้าไว้ให้ ลองชิมตอนร้อนๆ ดูสิ"

ฉันเหม่อไปครู่หนึ่ง รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไรจึงยิ้มรับ

"ลำบากนายแล้ว ฉันจะกินให้ไม่เหลือเลย"

"นายทำอะ..."

คำพูดของฉันเอ่ยได้เพียงครึ่งเดียวก็ต้องหยุดชะงัก

เพราะสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ คือไข่ต้มสองฟองที่ถูกเจาะเอาไข่แดงออกไปจนโบ๋ ขอบขนมปังแห้งๆ ดำๆ กองหนึ่ง และใบผักสลัดเหี่ยวๆ ตรงขอบอีกไม่กี่ใบ

เหยียนเจ๋ออันถอดผ้ากันเปื้อนไปพลาง อธิบายไปพลาง

"ฮั่วอี๋บอกว่าอยากกินแซนด์วิชที่ฉันทำ เห็นที่บ้านมีพอดีก็เลยทำเผื่อไปหน่อย เธอชอบกินไข่แดงกับไส้ขนมปังนุ่มๆ ฉันก็เลยยกให้หมดเลย"

แล้วชี้ไปที่กองเศษขอบขนมปังพวกนั้น

"ท้องอยู่ ไม่ควรจะกินทิ้งกินขว้างนะ กินส่วนที่เหลือพวกนี้ให้หมดแล้วกัน"

พูดจบ เขาเอานมสดที่ฉันซื้อมาเสริมแคลเซียมให้ตัวเอง ใส่ลงในกระเป๋าใส่อาหารอีกสองขวด

"นมสดที่บ้านเหมือนจะใกล้หมดแล้ว เลยหยิบไปหมดเลย เธอค่อยหาซื้อเองแล้วกัน แล้วก็ จานชามพวกนี้ช่วยล้างให้หน่อยนะ"

"ต้องไปส่งฮั่วอี๋ทำงาน ไม่ทันแล้ว"

เสียงประตูเปิดปิดดังปั้ง

ฉันยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร จ้องมองของที่เหลืออยู่ในจานกองนั้น

พลางนึกสงสัยว่าหรือเมื่อวานการทำแท้งจะทิ้งอาการแทรกซ้อนไว้ รู้สึกเพียงว่าร่างกายเจ็บปวดเหลือเกิน เจ็บจนหายใจแทบไม่ทัน

ฉันเกร็งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นและทรมาน

ร้องไห้จนตาบวม ฉันถึงค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน สิ่งของในจานฉันไม่ได้กินสักคำ ถูกเททิ้งลงถังขยะทั้งหมด

ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้อง ไปเก็บข้าวของสัมภาระ

ของของฉันมีไม่มาก ความสัมพันธ์เจ็ดปีเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด ก็มีน้ำหนักเพียงแค่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบเท่านั้น

กระทั่งช่วงเที่ยง ฉันถึงค่อยรู้สึกหิว

คิดแล้วคิดอีก ก็ยังส่งข้อความหาเหยียนเจ๋ออันไปอีกครั้ง

[เที่ยงนี้พอมีเวลาว่างไหม]

[จะไปหา กินข้าวเที่ยงด้วยกันสักมื้อ มีเรื่องสำคัญมากอยากจะคุยด้วย]

เหยียนเจ๋ออันไม่ตอบกลับตามคาด

ฉันเปิดดูโมเมนต์ ทั้งๆ ที่เมื่อสามนาทีก่อน เขายังคอมเมนต์อยู่ใต้โมเมนต์ของเหลียงฮั่วอี๋อยู่เลย

ฉันกัดฟันกรอด ตัดใจก๊อปปี้ข้อความนี้ ไปถามเขาตรงๆ ในช่องคอมเมนต์

เหยียนเจ๋ออันตอบกลับในเสี้ยววินาที

[ยุ่ง ไม่มีเวลา]

ในใจฉันขื่นขม ไม่คิดจะส่งข้อความอะไรไปอีก

แต่กดโทรหาเขาแทน

"เริ่นถัง ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า..."

"เที่ยงครึ่ง ฉันจะรอนายที่ร้านอาหารตะวันตกฝั่งตรงข้ามบริษัท"

พูดจบ ฉันก็กดวางสายทันที

ไม่เปิดโอกาสให้เหยียนเจ๋ออันเปลี่ยนใจ และไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองกลับคำเช่นกัน

ฉันนั่งรออยู่ในร้านอาหารตะวันตกจนถึงบ่ายโมงสิบนาที เหยียนเจ๋ออันก็ยังไม่ปรากฏตัว นึกว่าเขาจะเบี้ยวนัด พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรอีกครั้ง

ในที่สุดเขาก็มาถึง

ฉันเพิ่งจะเตรียมเอ่ยปาก เหลียงฮั่วอี๋ก็โผล่มาจากด้านหลังของเขา

"พี่สะใภ้สวัสดีค่ะ หนูเห็นคอมเมนต์ของพี่แล้ว ก็เลยขอตามมาทานข้าวฟรีด้วยคน"

"พี่คงไม่ถือสาใช่ไหมคะ?"