All Chapters of เกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน: Chapter 1 - Chapter 10

กู้เซียงเซียงเติบโตมาในครอบครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ในชนบทเธอสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่อายุยังน้อย จึงได้รับการเลี้ยงดูจาก คุณปู่กู้ เพียงคนเดียว คุณปู่ของเธอเป็นชายชราที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายและรักการทำเกษตรมาตลอดชีวิตเขามีที่ดินทำกินอยู่หลายร้อยไร่ซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษและได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นสวนขนาดใหญ่ ภายในพื้นที่มีทั้งสวนผลไม้ แปลงผัก สมุนไพร และพืชเศรษฐกิจหลากหลายชนิดตั้งแต่เป็นเด็กกู้เซียงเซียงจึงคุ้นเคยและชื่นชอบกลิ่นดินหลังฝนตก เสียงน้ำในร่องสวนและภาพของคุณปู่ที่ออกไปตรวจแปลงเพาะปลูกผักต่าง ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางส่วนคุณปู่ของเธอก็ไม่เคยบังคับให้หลานสาวต้องทำการเกษตรตาม ตรงกันข้ามเขามักพูดกับเธอเสมอว่า “จงเรียนให้สูงที่สุดเท่าที่หลานต้องการหากวันหนึ่งหลานไม่อยากกลับมาทำสวนก็ไม่เป็นไร แต่จงจำไว้ว่าผืนดินผืนนี้เลี้ยงดูเรามาทั้งชีวิตก็พอ”คำพูดธรรมดา ๆ ประโยคนั้นกลับฝังอยู่ในใจของกู้เซียงเซียงมาตลอดเธอจึงเริ่มสนใจพืชพรรณตั้งแต่ยังเด็ก ในวัยประถมเธอชอบตามคุณปู่เข้าสวนคอยจดจำว่าผักชนิดใดควรปลูกในฤดูไหน ผลไม้แต่ละสายพันธุ์ต้องการน้ำมากน้อยเพียงใดและดินแบบใดเหมาะกับพืชชนิดใดเมื่อโตขึ้นความ

(หลังจากนี้ขออนุญาตเรียกชื่อตัวละครว่า : ฉู่อวี้เหยา นะคะ)ฉู่อวี้เหยาตักน้ำพุวิเศษขึ้นมาดื่มหนึ่งแก้วแค่ไม่กี่อึดใจก็รู้สึกสบายไม่ปวดท้องหรือปวดหัวอีก ตามด้วยการเดินไปเด็ดผลแอปเปิ้ลลูกโตมากินแค่หนึ่งลูกนางก็อิ่มแปล้แล้วก่อนจะออกมาด้านนอกอวี้เหยาหันไปมองสวนในระบบด้วยรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มของนางนั้นกลับหายไปทันทีเมื่อนางกำนัลที่นั่งแทะเมล็ดแตงเข้ามา พร้อมตะคอกถามอวี้เหยาอย่างไม่ยำเกรงแม้ปากจะเรียกองค์หญิงก็ตามผัวะ! “องค์หญิงหกร้องตะโกนดีใจอันใดงานที่ให้ทำเสร็จแล้วรึ”“ข้าจะร้องตะโกนแล้วเจ้าจะทำไมงานของพวกเจ้าข้าขี้เกียจทำแล้ว ใครอยากทำก็ทำเองแล้วกันไม่ใช่หน้าที่ของข้าเสียหน่อย” อวี้เหยาคนใหม่โต้เถียงนางกำนัลที่คอยดูแลตนเองแต่กลับใช้ทำงานในตำหนักมาตลอด“หนอยยย เดี๋ยวนี้หัดแข็งข้อไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้วใช่ไหมถ้าไม่ทำงานวันนี้ก็ไม่ต้องกินข้าว!”‘ข้าวบูดกับผักเน่า ๆ ของเจ้าใครจะไปอยากกิน’“ก็แล้วแต่เจ้าอยากทำอะไรก็ทำแต่ถ้าเกิดข้าตายคาตำหนักขึ้นมาละก็คิดว่าเจ้าจะพ้นโทษไปได้หรือ เกิดวันดีคืนดีเสด็จพ่อนึกอยากจะเรียกข้าไปพบใครจะไปรู้...”คราแรกเสี่ยวหลินนางกำนัลที่ดูแลองค์หญิงหกตั้งแต่นางเริ่มเดิน

ยามนี้ไม่มีใครพูดอันใดเพราะทุกคนต่างรู้คำตอบว่าการเป็นตัวประกัน ย่อมไม่มีวันมีชีวิตสุขสบายเหมือนองค์ชายองค์หญิงในแคว้นบ้านเกิดอยู่แล้ว แต่จู่ ๆ กลับมีร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวอยู่เหนือความคาดหมายของคนทุกคนไม่ว่าจะเป็นเจ้านายชั้นสูง หรือแม้แต่ทหารองครักษ์และนางกำนัลขันทีของตำหนักจิงหลาน พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กผู้หญิงตัวผอมบางคนนี้เป็นใครมาที่นี่ได้อย่างไรและเด็กหญิงคนดังกล่าวจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากองค์หญิงหก ที่ได้ระบบอี้หยวนช่วยนำทางมายังตำหนักจินหลานของฮ่องเต้โดยไม่ถูกจับตัว เพราะนางจะมาขันอาสากับการเป็นตัวประกันแทนพี่น้องต่างมารดาทุกคน“เสด็จพ่อ...” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นฮ่องเต้ฉู่มู่เฉิงพร้อมฮองเฮาและเหล่าพระสนมที่นั่งทำหน้าเคร่งเครียด ต่างหันไปทางเสียงเล็ก ๆ ของผู้มาเยือนแต่คนส่วนมากในตำหนักจินหลานไม่มีใครจำได้ว่าเด็กคนนี้คือใครจะมีเพียงแค่เจินตาอิ้งที่เคยอยู่ตำหนักเดียวกับหลี่กุ้ยเหรินผู้เป็นมารดาของอวี้เหยาที่จำนางได้ แต่เจินตาอิ้งกลับไม่พูดอันใดเพราะนางต้องการดูท่าทีของฮ่องเต้กับการมาเยือนโดยไม่ได้รับอนุญาตขององค์หญิงหก

ยามนี้ท้องเล็ก ๆ ของนางจึงร้องหาอาหารมาเติมเต็มความหิวให้หายไป ซึ่งสายตาของนางเหลือบไปเห็นหม้อใบใหญ่ที่ทหารกำลังยกมาตั้งข้างกองไฟ ก็เข้าใจทันทีว่าพวกเขากำลังจะลงมือทำอาหารมื้อเย็นจึงลงไปถามดูสักหน่อย“พวกเจ้ากำลังจะมื้อเย็นงั้นหรือ? ว่าแต่จะทำอะไรเป็นมื้อเย็นล่ะ”“กระหม่อมจะต้มโจ๊กพ่ะย่ะค่ะเพราะง่ายและใช้เวลาไม่นาน”พอได้ยินว่ามื้อเย็นของวันคือโจ๊กอวี้เหยาจึงขออยู่ดูพวกเขาทำอาหาร แต่เป็นเพราะยุคนี้เครื่องปรุงรสค่อนข้างมีจำกัดทำให้รสชาติไม่ถูกปากเท่าใดนัก พอได้ชิมอวี้เหยาถึงได้เสนอให้เพิ่มวัตถุดิบลงไปอีกนิด“เอ่อ พวกเจ้ากินแค่โจ๊กเปล่า ๆ กันงั้นหรือ?”ทหารคนหนึ่งผู้รับหน้าที่เป็นพ่อครัวตอบคำถามอวี้เหยาอย่างสุภาพ เพราะสีหน้างง ๆ ของนางเหมือนคนอยากรู้เรื่องอาหารการกิน“ใช่พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงหกไม่ทราบมาก่อนหรือว่าทหารกินง่ายมาก”“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเพิ่งรู้เพิ่งเห็นน่ะ”ขณะนั้นเองแม่ทัพใหญ่ชุยที่ดูความเรียบร้อยของกระโจมที่พักเสร็จ เห็นอวี้เหยาอยู่บริเวณทำอาหารจึงเข้าไปสอบถามด้วยคิดว่านางคงจะหิวแล้ว“องค์หญิงหกหิวแล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”“ท่านแม่ทัพใหญ่ชุยเองหรือข้ารู้สึกหิวเล็กน้อยเลยมาดูพว

ด้านอวี้เหยาภายหลังเดินทางไกลเกือบหนึ่งเดือนในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวงแคว้นต้าเซิ่ง เพียงแต่ขบวนเดินทางยามมาถึงก็เลยยามซวีมาพักใหญ่นางจึงเห็นแค่ความคึกคักยามค่ำคืนเท่านั้นเนื่องจากเป็นเวลากลางคืนการจะพาองค์หญิงตัวประกันเข้าไปพำนักยังพระราชวังด้านในคงเป็นไปไม่ได้ แม่ทัพใหญ่จึงพาอวี้เหยาไปยังตำหนักรับรองของพระราชวังด้านนอกแทนเสียงล้อรถม้าหยุดลงช้า ๆ มือเล็กแหวกม่านเดินออกมามองเบื้องหน้าซึ่งเป็นประตูตำหนักขนาดใหญ่ ที่ประดับโคมไฟจนสว่างไสวด้านเหนือประตูมีป้ายไม้สลักอักษรสามตัวว่า “เป่ยหยวนกง”แม่ทัพใหญ่ชุยรับร่างเล็ก ๆ ลงจากรถม้าก็ได้รู้ในยามนี้ว่าตัวของนางเบาเสียเหลือเกิน แต่เขาจำต้องเก็บสีหน้าท่าทางสงสัยของตนเอาไว้ก่อน“องค์หญิงหกคืนนี้ทรงพักผ่อนอยู่ที่ตำหนักเป่ยหยวนก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมารับพาไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท”“ขอบคุณท่านแม่ทัพใหญ่มากที่คอยดูแลข้าอย่างดีมาตลอดทาง”“องค์หญิงไม่จำเป็นต้องขอบคุณนั่นเป็นสิ่งที่กระหม่อมสมควรทำและเป็นหน้าที่ตามพระบัญชาของฝ่าบาทอยู่แล้ว เซี่ยเป่ยเจ้าไปตามนางกำนัลมาดูแลองค์หญิงหกด้วยล่ะ”“ขอรับท่านแม่ทัพใหญ่ เชิญองค์หญิงหกเสด็จไปที่ตำหนักพ่ะย่ะค่ะ