เกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน

กู้เซียงเซียงเติบโตมาในครอบครัวเล็ก ๆ ที่อยู่ในชนบทเธอสูญเสียบิดามารดาตั้งแต่อายุยังน้อย จึงได้รับการเลี้ยงดูจาก คุณปู่กู้ เพียงคนเดียว คุณปู่ของเธอเป็นชายชราที่ใช้ชีวิตเรียบง่ายและรักการทำเกษตรมาตลอดชีวิต

เขามีที่ดินทำกินอยู่หลายร้อยไร่ซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษและได้รับการพัฒนาจนกลายเป็นสวนขนาดใหญ่ ภายในพื้นที่มีทั้งสวนผลไม้ แปลงผัก สมุนไพร และพืชเศรษฐกิจหลากหลายชนิด

ตั้งแต่เป็นเด็กกู้เซียงเซียงจึงคุ้นเคยและชื่นชอบกลิ่นดินหลังฝนตก เสียงน้ำในร่องสวนและภาพของคุณปู่ที่ออกไปตรวจแปลงเพาะปลูกผักต่าง ๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

ส่วนคุณปู่ของเธอก็ไม่เคยบังคับให้หลานสาวต้องทำการเกษตรตาม ตรงกันข้ามเขามักพูดกับเธอเสมอว่า “จงเรียนให้สูงที่สุดเท่าที่หลานต้องการหากวันหนึ่งหลานไม่อยากกลับมาทำสวนก็ไม่เป็นไร แต่จงจำไว้ว่าผืนดินผืนนี้เลี้ยงดูเรามาทั้งชีวิตก็พอ”

คำพูดธรรมดา ๆ ประโยคนั้นกลับฝังอยู่ในใจของกู้เซียงเซียงมาตลอดเธอจึงเริ่มสนใจพืชพรรณตั้งแต่ยังเด็ก ในวัยประถมเธอชอบตามคุณปู่เข้าสวนคอยจดจำว่าผักชนิดใดควรปลูกในฤดูไหน ผลไม้แต่ละสายพันธุ์ต้องการน้ำมากน้อยเพียงใดและดินแบบใดเหมาะกับพืชชนิดใด

เมื่อโตขึ้นความสนใจนั้นก็กลายเป็นความฝันกู้เซียงเซียงตั้งใจทำมันให้เป็นจริงด้วยการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์การเกษตร จากนั้นเลือกศึกษาต่อปริญญาโทด้านการวิจัยและพัฒนาพืชพรรณ

เพราะเธอมีความคิดไว้ว่าถ้าหากสามารถนำความรู้ทางวิทยาศาสตร์มาพัฒนาพืชผลของเกษตรกรได้ ก็น่าจะช่วยให้คนในหมู่บ้านมีรายได้เพิ่มขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องละทิ้งบ้านเกิดไปทำงานในเมือง

ตลอดระยะเวลาหลายปีในรั้วมหาวิทยาลัยเธอศึกษาทั้งการปรับปรุงสายพันธุ์พืช การเพิ่มผลผลิต การพัฒนาคุณภาพหลังการเก็บเกี่ยวรวมถึงการแปรรูปผลผลิตทางการเกษตร

แม้จะเรียนหนักเพียงใดทุกครั้งที่มีเวลาว่างกู้เซียงเซียงก็มักกลับบ้านไปช่วยคุณปู่ดูแลสวนสองปู่หลานจึงทดลองปลูกพืชสายพันธุ์ใหม่ ๆ ด้วยกัน

คุณปู่เป็นคนลงมือปลูกตามแผนงานส่วนกู้เซียงเซียงคอยจดบันทึก ตั้งแต่คุณภาพของดิน ปริมาณน้ำ อุณหภูมิ ไปจนถึงระยะเวลาการเก็บเกี่ยว จากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เคยวิ่งตามคุณปู่เข้าสวนในที่สุดกู้เซียงเซียงก็เติบโตขึ้นเป็นนักวิจัยสาวที่มีความรู้ด้านพืชพรรณอย่างเต็มตัว

หลังจากสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทกลับมาเธอยังได้รับรางวัล จากผลงานการวิจัยด้านการพัฒนาคุณภาพผลผลิตทางการเกษตรอีกด้วย วันที่ได้รับรางวัลกู้เซียงเซียงถือถ้วยรางวัลกลับไปหาคุณปู่ด้วยความดีใจ

เธอวางโล่รางวัลลงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ในบ้านแล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “คุณปู่หนูทำได้แล้วนะคะ”

คุณปู่มองหลานสาวก่อนยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเส้น “เก่งมากหลานปู่”

เพียงสองคำสั้น ๆ กลับทำให้กู้เซียงเซียงมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด เธอวางแผนเอาไว้แล้วว่าหลังจากเรียนจบจะกลับมาอยู่บ้านหลังนี้อย่างถาวร และนำความรู้ที่เรียนมาพัฒนาผลผลิตของคนในหมู่บ้าน

เธออยากสร้างมาตรฐานสินค้าเกษตรตั้งแต่การคัดเลือกสายพันธุ์ การเพาะปลูกในดิน การควบคุมคุณภาพ ไปจนถึงการแปรรูปและบรรจุภัณฑ์ ความฝันของเธอไม่ได้หยุดแค่การทำให้คนในหมู่บ้านขายผลผลิตได้ราคาดีขึ้น

แต่กู้เซียงเซียงนั้นอยากทำให้สินค้าของพวกเขาสามารถวางขายในตลาดทั่วประเทศ และหากมีโอกาสเธอยังอยากผลักดันให้สินค้าเหล่านั้นก้าวไปสู่ตลาดต่างประเทศอีกด้วย

ทว่าในวันที่ทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นขึ้นคุณปู่กลับจากไปอย่างสงบด้วยวัยชรา ไม่มีความเจ็บปวดไม่มีอุบัติเหตุและไม่มีคำร่ำลาอันใดให้ยืดยาว มีเพียงชายชราคนหนึ่งที่นอนหลับไปอย่างสงบหลังจากใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตเพื่อดูแลผืนดินและหลานสาวเพียงคนเดียวของเขา

การจากไปของคุณปู่ทำให้บ้านหลังใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเงียบลงในทันที กู้เซียงเซียงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เก่าแก่หน้าบ้านเป็นเวลานาน

เธอมองสวนที่ทอดยาวไปจนสุดสายตาก่อนกำมือแน่นและให้คำมั่นกับตนเองว่า “คุณปู่คะหนูจะไม่ทิ้งสวนของเราหนูจะทำให้คนในหมู่บ้านแห่งนี้มีชีวิตที่ดีขึ้น สิ่งที่คุณปู่สร้างเอาไว้หนูจะดูแลต่อเอง”

นับจากวันนั้นกู้เซียงเซียงจึงเริ่มต้นชีวิตบทใหม่เธอกลับมาดูแลพื้นที่เพาะปลูกของครอบครัว พร้อมทั้งร่วมมือกับเกษตรกรในหมู่บ้านเพื่อพัฒนาสินค้าเกษตรท้องถิ่น

เธอช่วยคัดเลือกสายพันธุ์ที่เหมาะสมปรับปรุงวิธีในการเพาะปลูก ทดลองพัฒนาผลผลิตให้มีคุณภาพสม่ำเสมอและนำผลผลิตส่วนหนึ่งมาแปรรูปเพื่อเพิ่มมูลค่า

จากผักและผลไม้ธรรมดา ๆ ที่เคยขายได้เพียงในตลาดท้องถิ่น ค่อย ๆ กลายเป็นสินค้าด้านการเกษตรที่ได้รับความสนใจจากผู้บริโภคทั่วประเทศ กู้เซียงเซียงยังช่วยชาวบ้านพัฒนามาตรฐานการผลิตและบรรจุภัณฑ์

จนในที่สุดสินค้าของหมู่บ้านก็สามารถส่งออกไปยังต่างประเทศได้ ทุกครั้งที่เห็นชื่อหมู่บ้านปรากฏอยู่บนบรรจุภัณฑ์ของสินค้ากู้เซียงเซียงอดนึกถึงคุณปู่ไม่ได้ เธอเชื่อว่าถ้าคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่คงยิ้มอย่างภาคภูมิใจแน่นอน

ชีวิตของกู้เซียงเซียงดูเหมือนจะกำลังเดินไปตามเส้นทางที่เธอวางไว้ จนกระทั่งวันหนึ่งหลังจากเข้าเมืองไปคุยงานเรื่องการส่งออกสินค้าการเกษตร เธอก็ขับรถกลับหมู่บ้านตามเส้นทางเดิมที่คุ้นเคย

แต่ชะตาฟ้าลิขิตและไม่มีใครคิดว่าบนถนนเส้นหนึ่งก่อนถึงเขตหมู่บ้าน กลับมีรถบรรทุกขนาดใหญ่เสียหลักจากการลงเขาด้วยความเร็ว ตัวกู้เซียงเซียงแม้มีใจอยากหักพวกมาลัยหลบรถคันดังกล่าวแต่ก็ไม่ทันแล้ว

“กรี้ดดดด!!” โครมม!!

จากอุบัติเหตุดังกล่าวหญิงสาวผู้มีความฝันว่าจะพัฒนาเกษตรกรรมของบ้านเกิดให้ก้าวไกล และทุกอย่างกำลังไปได้ดีซึ่งเธอคือความหวังของคนในหมู่บ้าน ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีวันได้ลืมตาขึ้นมาใช้ชีวิตในโลกเดิมอีกต่อไป

ท่ามกลางความมืดมิดและไม่รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะมีใครมาพบ และช่วยจัดการเรื่องงานศพของเธอหลังจากนี้หรือไม่กู้เซียงเซียงไม่อาจรู้ได้ เนื่องจากตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างกำลังทรมานบริเวณท้องของเธออย่างหนัก

เปลือกตาที่สงบนิ่งมาพักใหญ่เริ่มขยับและค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมา ถึงจะพร่าเลือนในคราแรกแต่พอกระพริบตาหลายครั้งถึงมองเห็นอย่างชัดเจน เพราะสิ่งที่กู้เซียงเซียงเห็นอยู่ตอนนี้คือห้องเก่า ๆ ห้องหนึ่ง

“อ่ะ! โอยยยย ทำไมฉันถึงรู้สึกปวดทั้งหัวปวดทั้งท้องแบบนี้นะเนี่ย แล้วนี่ห้องของใครเมื่อกี้ฉันถูกรถบรรทุกชนจนรถยับยู่ยี่ไปหมดไม่ใช่หรือไง”

“เอ๋...ทะ ทะ ทำไมมือของฉันมันหดเล็กลงจนเหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ล่ะ เกิดอะไรขึ้นใครกำลังเล่นตลกกับคนที่ตายแล้ว ว้ากกกก! เป็นเด็กจริง ๆ ด้วย” กู้เซียงเซียงตื่นตกใจเมื่อลืมตาก็พบว่าตนเองกลายเป็นเด็กอีกครั้ง

ขณะนั้นเองเสียประท้วงเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจึงเรียกสติของเธอกลับมาและตัดพ้อกับสิ่งที่เพิ่งพบเจออย่างจนใจ

โครกครากก!! “โอ้ยยย ถึงว่าทำไมรู้สึกปวดท้องเหมือนร่างเด็กคนนี้จะไม่ได้กินอะไรจนเป็นโรคกระเพาะแน่ หยุดร้องก่อนได้มั้ยรู้ว่าหิวแต่ฉันยังไม่รู้ว่าจะไปหาอาหารได้ที่ไหนน่ะสิ

เฮ้อ โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับกู้เซียงเซียงคนนี้ทำเหมือนละครไปได้ มาเกิดใหม่ในโลกโบราณแล้วค่อยสู้ชีวิตเพื่อความอยู่รอดของตัวเองเนี่ยนะ ส่งฉันมาเกิดใหม่ได้ทำไมไม่ส่งของกินตามมาด้วยล่ะ”

กู้เซียงเซียงล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะในหัวของเธอไม่รู้ว่าเจ้าของร่างที่เธอมาเกิดใหม่คือใคร มีฐานะอะไรและตกตายด้วยสาเหตุใดเพราะในหัวขณะนี้มีแต่เรื่องของกินที่ต้องการมาบรรเทาความหิวเท่านั้น