Lahat ng Kabanata ng ตื่นมาอีกทีกลายเป็นแมวดำขนปุยหลังสวนโอสถไปซะได้: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงระเบิดกึกก้องดั่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ยังคงกังวานอยู่ในห้วงความทรงจำ...กู้เฉิน ยอดนักปรุงโอสถผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพ จำได้แม่นยำว่าวินาทีสุดท้ายของชีวิตเขาคือตอนที่เตาหลอมยา ‘สามสวรรค์สยบอสูร’ เกิดการปั่นป่วนของมวลลมปราณขั้นรุนแรง ขณะที่เขากำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจหลอมเม็ดยาฟื้นสวรรค์เก้าเวหาอยู่นั้น เตาหลอมคู่ใจก็ทนรับอุณหภูมิไฟปราณไม่ไหวจนแตกกระจาย อัดพลังงานมหาศาลเข้าใส่ร่างของเขาจนวิญญาณดับสูญเขานึกว่าความตายคือความว่างเปล่า... ทว่าความรู้สึกแรกที่ปลุกสติของเขากลับคืนมา คือสัมผัสชื้นแฉะของหยดน้ำฝนที่ตกกระทบปลายจมูก และกลิ่นโคลนเหม็นอับของตรอกรกร้างแห่งหนึ่ง"อั่ก... ปวดหัวชะมัด"กู้เฉินพยายามจะเอ่ยปากบ่นและยื่นมือไปกุมศีรษะ แต่สิ่งที่ขยับกลับไม่ใช่ฝ่ามือมนุษย์ที่เต็มไปด้วยรอยไหม้จากการปรุงยา ทว่าคือ อุ้งเท้าสีดำนุ่มนิ่ม ที่มีขนปุยฟูฟ่อง!"เมี๊ยว?!"เสียงร้องแหลมนุ่มที่หลุดออกจากลำคอทำให้กู้เฉินชะงักกึก เขาเบิ่งตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก้มลงมองร่างของตนเองอย่างรวดเร็ว ขาสี่ข้างที่สั้นปุกลุก ขนสีดำสนิทดั่งหมึกจีนที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝน และหางยาวปุกปุยที่กำลังสะบัดไปมาด้วย

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่ยังไม่ทันจะได้สาดส่องทาท้องฟ้าจนเป็นสีทองอร่าม เสียงเอะอะตึงตังและก้าวเท้าของผู้คนนับร้อยนับพันก็ดังกระหึ่มขึ้นที่ท้าย เมืองหมอกฟ้า เสียแล้ว!ข่าวลือเรื่องเม็ดยาบำรุงปราณระดับสูงที่มีความบริสุทธิ์สิบส่วน พร้อมลวดลายเมฆาสามชั้น ซึ่งถูกหลอมขึ้นภายในร้านยาตระกูลเย่เมื่อวันก่อน ได้แพร่กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยราวกับไฟลามป่าบนทุ่งหญ้าแห้ง ยิ่งผสมผสานกับเรื่องเล่าสุดอัศจรรย์เกี่ยวกับ 'ลูกแมวดำขนปุยที่ใช้อุ้งเท้าตบเตาหลอมยา' และภาพอาจารย์โจวนักปรุงยาระดับสองแห่งหอร้อยบุปผาที่โดนตะปบจนฟันหักปากเบี้ยว ยิ่งทำให้เรื่องนี้กลายเป็นตำนานพิศวงที่ทุกคนในเมืองต้องการมาพิสูจน์ด้วยตาตนเอง!เมื่อ ลุงหลิว เดินถือไม้กวาดออกมาเตรียมจะเปิดประตูหน้าร้านยาตระกูลเย่ยามเช้า ชายวัยกลางคนก็ต้องตกตะลึงจนแทบทำไม้กวาดหลุดมือ!ภาพที่ปรากฏอยู่หน้าร้านคือฝูงชนมหาศาลที่เข้าคิวต่อแถวยาวเหยียด ตั้งแต่หน้าประตูร้าน ลัดเลาะไปตามถนนสายหลัก ทะลุตรอกซอกซอย จนไปสุดสายอยู่ที่ประตูเมืองทิศตะวันออก! ผู้คนที่มารอนั้นมีตั้งแต่นักบำเพ็ญเพียรร่อนเร่ ชายฉกรรจ์กลุ่มพรานอสูร หัวหน้าตระกูลคหบดีร่ำรวย ไปจนถึงอาวุโสของสำ

แสงแดดยามเช้าทอดตัวลงสู่เมืองหมอกฟ้า บรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับคึกคักขึ้นเป็นเท่าตัวด้วยเสียงก้าวเท้าอันหนักแน่นของกองกำลังทหารประจำเมือง!หลินหลิงเอ๋อร์ ในชุดเกราะเหล็กกล้าส่องประกาย นำขบวนทหารผู้คุ้มกันตระกูลเจ้าเมืองกว่าห้าสิบนายบุกเข้าปิดล้อม ‘หอร้อยบุปผา’ สถานประกอบการค้ายาและหอประมูลใหญ่ที่สุดแห่งเมืองหมอกฟ้าไว้ทุกทิศทาง ท่ามกลางสายตาแตกตื่นของชาวบ้านและพานิชก์ที่ผ่านไปมา"หลินหลิงเอ๋อร์! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงนำกำลังมาปิดล้อมหอร้อยบุปผาของข้า?!" หลิวเต๋อ ผู้อำนวยการหอร้อยบุปผาเดินก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโทสะ "รู้หรือไม่ว่าใครอยู่เบื้องหลังหอนี้? หากเจ้าทำอะไรบุ่มบ่าม ตระกูลเจ้าเมืองของเจ้าจะต้องพังพินาศ!""เหอะ! หลิวเต๋อ... เจ้ายังกล้าปากดีอยู่อีกหรือ?" หลินหลิงเอ๋อร์แค่นเสียงเย็นชา สะบัดมือส่งสัญญาณให้ทหารหิ้วร่างของนักฆ่าโลหิตเงาเจ็ดคนที่ถูกมัดเป็นก้อนกลมโยนลงบนพื้นหน้าร้าน! "นักฆ่าขอบเขตจู้จี้เจ็ดคนนี้ สารภาพหมดเปลือกแล้วว่าเจ้าเป็นคนจ้างพวกมันไปลอบสังหารคุณหนูตระกูลเย่และทำลายร้านยาตระกูลเย่เมื่อคืนนี้! คำสั่งจากท่านเจ้าเมือง... จับกุมหลิวเต๋อ และย

เช้าวันถัดมา... แสงแดดอุ่นๆ ยามรุ่งอรุณส่องผ่านรอยร้าวของผนังร้านยาตระกูลเย่ที่เพิ่งผ่านพ้นศึกใหญ่อาการของลุงหลิวทรงตัวขึ้นมากหลังจากได้เยยเสวี่ยหลานช่วยป้อนยาและเดินปราณรักษา แม้จะยังต้องนอนพักฟื้นอยู่บนเตียง แต่ก็รอดพ้นขีดอันตรายมาได้ ส่วนเย่เสวี่ยหลานนั้นงวดอยู่กับการดูแลลุงหลิวและคอยเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้แมวดำอ้วนด้วยความทะนุถนอม สายตาของนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและห่วงใยจนแทบไม่ยอมห่างไปไหน‘เฮ้อ... ยัยทาสมนุษย์ ข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากขนาดนั้นสักหน่อย’ กู้เฉินถอนหายใจในใจ พลางสะบัดหางไปมาขณะนอนขดตัวอยู่บนเบาะนุ่มเมื่อเห็นเย่เสวี่ยหลานยกถ้วยยาเดินออกไปดูแลลุงหลิวที่ห้องข้างๆ กู้เฉินก็ไม่รอช้า ร่างแมวดำอ้วนพลิกตัวลุกขึ้นยืนทันที แม้จะยังระบมตามร่างกายเล็กน้อย แต่จิตวิญญาณตบะของเขากลับตื่นตัวเต็มที่‘กวนซวิ่นหนีรอดไปได้พร้อมกับความแค้น ไม่ช้าก็เร็วพวกตำหนักหงส์ชาตการต้องส่งยอดฝีมือขอบเขตจู้จี้ระดับสูงกว่าเดิมมาแน่ ลำพังปราณอสูร ขอบเขตหลิงโช่ว ขั้นต้นระดับ 4 ของข้าตอนนี้ไม่พอรับมือแน่ๆ ต้องรีบยกระดับพลังตบะให้เร็วที่สุด!’กู้เฉินใช้ความคล่องแคล่วของสรีระแมว ย่องผ่านช่องประตูหลังร้า

โฮก!ภายในตำหนักสาขาย่อยของตำหนักหงส์ชาตการ กวนซวิ่นกุมอกที่กระดูกแตกละเอียด กลิ่นไอเพลิงเผาไหม้และปราณพฤกษาตกค้างยังคงทรมานสายเลือดอย่างหนัก เขาคลานคุกเข่าลงต่อหน้าชายวัยกลางคนในชุดคลุมแดงขอบทอง ผู้ดูแลใหญ่หลิวฉง ยอดฝีมือขอบเขตจู้จี้ขั้นสูง ผู้มีรัศมีปราณแผ่ออกมาข่มขวัญจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว"กวนซวิ่น! สภาพเจ้าเหตุใดจึงอนาถเช่นนี้? แค่ร้านยาตระกูลเย่ที่ไร้จู้จี้คุม เหตุใดจึงยังไม่สำเร็จ!" เสียงเย็นชาของหลิวฉงดังระฆังยามเช้า"รายงานผู้ดูแลใหญ่... ในร้านยาไม่ได้มีแค่ยัยเด็กตระกูลเย่!" กวนซวิ่นสำรอกเลือด ออกมา "กระพือปราณ... มีแมวอสูรประหลาดตัวหนึ่ง! มันใช้ปราณพฤกษารักษ์สายตรง สลายเพลิงหงส์ของข้า และกดขี่ตบะข้าจนยับเยิน! แถม... แถมในร้านย่านั่น มีกลิ่นอายสมุนไพรปราณโบราณระดับสูงลอยออกมาจริงตามข่าวลือขอรับ!"สายตาของหลิวฉงวาววับด้วยความโลภ "แมวอสูร? สมุนไพรโบราณ? ดี... ดีมาก! ในเมื่อพวกมันกล้าขัดขวางตระกูลหลิวและตำหนักหงส์ชาตการ ข้าจะนำยอดฝีมือจู้จี้ขั้นสูงไปกวาดล้างร้านยาตระกูลเย่ให้ราบเป็นหน้าตระกองเอง!"ขณะเดียวกัน ณ ร้านยาตระกูลเย่พิษเพลิงหงส์ในร่างของลุงหลิวนิ่งลงแล้วด้วยโอสถพฤกษา