All Chapters of ตื่นมาอีกทีกลายเป็นแมวดำขนปุยหลังสวนโอสถไปซะได้: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อพาลุงหลิวไปนอนพักผ่อนรักษาตัวในเรือนรับรองอย่างปลอดภัยแล้ว หลินชางเหอก็พาเย่เสวี่ยหลานเดินมายังตำหนักฝั่งตะวันออก เพื่อแนะนำให้รู้จักกับบุตรสาวของเขาทันทีที่ประตูห้องโถงเปิดออก ภาพของหญิงสาวในชุดกิโมโนโบราณสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆา กำลังนั่งจิบชาอย่างสงบงามก็ปรากฏแก่สายตา นามของนางคือ หลินหลิงเอ๋อร์หากฟังจากคำร่ำลือภายนอก ผู้คนทั่วทั้งเมืองต่างรู้ดีว่าหลินหลิงเอ๋อร์เป็นถึง แม่ทัพหญิง ผู้กุมกำลังทหารเกราะหนักแห่งจวนเจ้าเมือง นางเคยนำทัพสยบกองโจรและสัตว์อสูรขอบเขตจู้จี้จนชื่อเสียงกระเดื่องขวัญ เล่าลือกันว่านางดุดัน ดุดันดั่งแม่เสือ และโหดเหี้ยมดั่งพญามัจจุราช!แต่ทว่า... ภาพที่เย่เสวี่ยหลานเห็นตรงหน้านั้น กลับเป็นเพียงดุจเทพธิดาผู้สง่างาม ใบหน้าหมดจดงดงาม ผิวขาวละเอียดดั่งหยก และมีรอยยิ้มอ่อนโยนละมุนตา ไร้ซึ่งรังสีสังหารดุร้ายตามที่ผู้คนกล่าวขวัญถึงโดยสิ้นเชิง!"แม่นางเย่? เจ้าเองหรือ!" หลินหลิงเอ๋อร์วางแก้วชาลง แล้วรีบลุกขึ้นมากระตือรือร้น "ข้าจำเจ้าได้! วันก่อนข้าเคยไปอุดหนุนยาสมานแผลที่ร้านยาตระกูลเย่ของเจ้า ตัวยาสอบผ่านไร้สิ่งเจือปน แถมเจ้ายอดเยี่ยมมากจนข้าประทับใจไม่ลืม!""ท่าน...

ตูม!เสียงคลื่นปราณระเบิดก้องเบาๆ ภายในห้องพัก แสงสีฟ้าอ่อนบริสุทธิ์ทะลักออกมาจากร่างของเย่เสวี่ยหลาน ไอความร้อนละมุนของโอสถเบิกชีพจรกระจายไปทั่วทุกเส้นชีพจร บีบอัดและขยายจุดตันเถียนของนางอย่างสมบูรณ์แบบ!เมื่อนางเปิดดวงตาสุกใสขึ้นมา แรงอัดอากาศรอบกายก็ค่อยๆ สงบลง ตบะของนางพุ่งทะยานจากขอบเขตปราณแรกเริ่มขั้นที่ 3 ทะลวงผ่านรวดเดียวเข้าสู่ ขอบเขตเหลี่ยนชี่ (ขั้นต้น) ระดับที่ 5 ได้อย่างมั่นคงและประณีตไร้รอยต่อ!"ข้า... ข้าทำได้แล้ว!" เย่เสวี่ยหลานมองมือตัวเองด้วยความตื่นเต้นตื่นตะลึง ร่างกายเบาสบายและเต็มไปด้วยพลังปราณอันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน"สุดยอดไปเลยเสวี่ยหลาน!" หลินหลิงเอ๋อร์ที่กำลังอุ้มกู้เฉินอยู่ร้องอุทานเสียงดังด้วยความตื่นเต้น นางปล่อยแมวดำอ้วนลงบนพื้นแล้วรีบเข้ามากุมมือเพื่อนสาว "เจ้าใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวก็ทะลวงรวดเดียวสองระดับขั้น! อัจฉริยะชัดๆ!"กู้เฉินที่เพิ่งหลุดพ้นจากอ้อมกอดแม่ทัพหญิง สะบัดขนที่มีประกายสายฟ้าแลบแปร๊บๆ พลางเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี:'เหอะ! ยัยบื้อเอ๋ย... ยาบำรุงระดับ 2 ขั้นบริสุทธิ์ที่ชาติก่อนข้าในฐานะปรมาจารย์ดิโอสถเคยหลอมให้พวกอัจฉริยะตระกูลใหญ่ก

ราตรีล่วงเลยเข้าสู่ยามจื่อ (เที่ยงคืน) สายลมหนาวในป่าลึกพัดผ่านยอดไม้โบราณ หอบเอาความเย็นเยียบและกลิ่นไอของน้ำค้างดิบมาชวนให้ขนลุกซู่ บรรยากาศแคมป์พักแรมยามค่ำคืนเป็นไปอย่างเรียบง่ายตามวิถีของชาวยุทธ ยุคสมัยนี้ไร้ซึ่งเต็นท์ผ้าใบหรือสิ่งอำนวยความสะดวก มีเพียงขอนไม้ใหญ่ที่ช่วยบดบังลม กองไฟที่เริ่มมอดเหลือเพียงถ่านแดงส่องแสงสว่างวูบวาบ และผืนดินแข็งที่มีผ้าปูรองผืนหนาเท่านั้นเย่เสวี่ยหลาน นอนหลับใหลอยู่ข้างกองไฟ ร่างบางซุกตัวอยู่ในเสื้อคลุมขนสัตว์ผืนใหญ่ ลมหายใจเข้าออกของนางเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผิวแก้มสว่างขึ้นตามจังหวะไฟที่กะพริบ ใบหน้ายามหลับดูสงบไร้ซึ่งความตื่นตระหนกที่ต้องเผชิญมาตลอดวันทว่าข้างกายของนาง... ก้อนขนสีดำดำมืดสนิทที่ดูเหมือนแมวดำตัวอ้วนฉุ พลันเปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตาสีเหลืองอำพันคู่โตทอประกายวับวาวในความมืด กู้เฉิน ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ สบัดขนเบาๆ อย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเหลียวมองหญิงสาวจนแน่ใจว่านางเข้าสู่พะวังนิทราล้ำลึกแล้วกู้เฉินยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นแตะอากาศเบาๆ คลื่นพลังปราณอันบริสุทธิ์และแผ่วเบาขยายตัวออกเป็นเขตแดนโปร่งแสงไร้เสียง ครอบคลุมบริเวณรอบๆ ไว้เพื่อไม่ให้เสียงหรือ

ตูม! ตูม! ตูม!เสียงระเบิดของลมปราณดังสนั่นมาจากตรอกป่าด้านหน้า ห่างออกไปราวสองร้อยเมตร! คลื่นแรงอัดอากาศกระจายตัวจนยอดไม้โบราณสั่นสะเทือน ใบไม้ร่วงกราวปานสายฝน พร้อมกับเสียงร้องคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของสัตว์อสูรและเสียงปะทะกระบี่ที่สับสนอลหม่าน!"เสียงการต่อสู้?!" เย่เสวี่ยหลานชะงักเท้ากึกบนกิ่งไม้ใหญ่ นัยน์ตาสุกใสฉายแววตื่นตัวขึ้นทันทีกู้เฉินโผล่หัวอ้วนๆ ออกมาจากเป้สะพายหลัง หรี่ตาสีทองมองลอดพุ่มไม้ไปข้างหน้า สัมผัสวิญญาณอันแหลมคมของอดีตจักรพรรดิโอสถประมวลผลสภาพการณ์ได้อย่างรวดเร็ว'เหอะ... กลิ่นคาวเลือดกับปราณอสูรระดับหลิงโช่ว ขั้นต้นและขั้นกลาง ฝูงหนึ่ง กำลังล้อมตบเด็กน้อยสามสี่คนอยู่นี่หว่า' กู้เฉินคิดในใจพลางใช้อุ้งเท้าป้อมๆ เกาหูอย่างเกียจคร้าน 'เรื่องของพวกมนุษย์ชัดๆ ยัยบื้อเอ๋ย... หลบไปเงียบๆ เหอะ น่ารำคาญ'ทว่า เย่เสวี่ยหลานกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น! นางใช้วิชาตัวเบาเร่งความเร็วพุ่งตัวไปซุ่มอยู่บนยอดไม้ใกล้จุดเกิดเหตุอย่างเงียบเชียบเบื้องล่างบนลานหินกว้าง เป็นภาพของ ผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นเยาว์ 3 คน ในชุดเสื้อคลุมสำนักสีฟ้าอ่อนขอบเงิน อายุน่าจะพอๆ กับเย่เสวี่ยหลาน กำลังถูก "หมาป่าอ

แสงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลงหลังทิวเขาสลับซับซ้อน สาดส่องแสงสีกรุ้มกริ่มทอประกายแสดทองตัดกับผืนฟ้าสีคราม เขตป่าอสูรชั้นกลางเริ่มถูกปกคลุมด้วยไอหมอกหนาวเย็น ยอดไม้โบราณอายุนับร้อยปีส่งเสียงกิ่งใบเสียดสีตามแรงลมภูเขา หอบเอาความเย็นเยียบและกลิ่นไออักเสบของดินดิบมาชวนให้เสียวสันหลัง เสียงคำรามของสัตว์อสูรขอบเขตหลิงโช่วดุร้ายแว่วมาจากที่ไกลๆ เป็นสัญญาณเตือนว่ายามราตรีแห่งการล่ากำลังจะเริ่มต้นขึ้นเย่เสวี่ยหลานกวาดสายตามองหาสถานที่พักแรมที่ปลอดภัย ก่อนจะพบเข้ากับ เพิงผาหินธรรมชาติขนาดใหญ่ ที่มีส่วนยอดของหินผาเฉียงออกมาบดบังลมฟ้าอากาศ เบื้องหน้ามีลำธารสายเล็กๆ น้ำใสกระจ่างดั่งแก้วไหลผ่าน เสียงน้ำไหลซ่าช่วยกลบเสียงกลิ่นอายรอบข้างได้เป็นอย่างดี"คืนนี้เราพักแรมกันตรงนี้เถอะนะหมึกน้อย" เย่เสวี่ยหลานทรุดตัวลงปลดเป้สะพายหลังวางลงบนพื้นหินอย่างเบามือทว่า ยามที่เท้าของนางแตะลงบนผืนหินข้างลำธาร กู้เฉินในร่างแมวดำอ้วนก็โผล่หัวออกมาจากเป้ หูสีดำลู่ไปข้างหลังเล็กน้อย ดวงตาสีทองสว่างสแกนไปที่ซอกโขดหินอับชื้นใต้เพิงผาทันที จมูกปุ่มน้อยๆ ของเขากระตุกฟุดฟิด สัมผัสวิญญาณระดับจักรพรรดิโอสถสามารถจำแยกอณูพลังป