All Chapters of ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ประตูคุกปิดลงอีกครั้ง ข้าก็พูดได้ไม่เต็มประโยคแล้วในคอได้แต่เค้นเสียงแหบพร่าออกมาเล็กน้อยผู้คุมผลักข้าลงไปกองกับเสื่อกก"ใต้เท้าเผยสั่งไว้ว่า ห้ามปฏิบัติกับคุณหนูไม่ดี"เขาทิ้งผ้าห่มลงบนพื้นผืนหนึ่ง แล้วยกข้าวต้มร้อน ๆ มาให้อีกหนึ่งชามโซ่ตรวนไม่ได้ถูกปลดออกแม้แต่จะยกมือขึ้นข้ายังทำได้ยากลำบากนี่น่ะหรือคำว่า "ห้ามปฏิบัติไม่ดี" จากปากของเผยเยี่ยนฉือขอแค่ให้ผ้าห่มผืนหนึ่ง ข้าวต้มร้อน ๆ สักคำ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นคนที่แสนดีกับข้าที่สุดแล้วข้าเพิ่งจะเอนกายพิงกำแพง ด้านนอกก็พลันมีเสียงทะเลาะวิวาทดังขึ้น"ปล่อยให้ข้าไปพบคุณหนูของข้า! นางไม่ใช่ซ่งจือยวน นางคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลิ่ว!"นั่นคือแม่นมโจวนางดูแลข้ามาตั้งแต่เด็ก และเป็นคนเก่าคนแก่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลหลิ่วในยามนี้เสียงฝีเท้าด้านนอกประตูคุกสับสนวุ่นวายไม่นาน เผยเยี่ยนฉือก็พาคนเดินเข้ามาแม่นมโจวถูกองครักษ์ขวางไว้ด้านหลังเขา ในมือของนางกอดกล่องไม้ใบหนึ่งไว้แน่นเมื่อนางเห็นโซ่ตรวนที่ข้อมือของข้า ก็แข้งขาอ่อนจนเกือบจะทรุดลงกับพื้น"คุณหนู พวกเขาบอกว่าคุณหนูถูกจับมาในฐานะนักโทษประ

ตอนที่ข้าถูกคุมตัวออกจากคุกประหาร ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่าง นอกลานประหารเนืองแน่นไปด้วยผู้คนบางคนปาเศษผักเน่าใส่รถนักโทษ บางคนด่าทอว่าซ่งจือยวนอาศัยอำนาจรองเจ้ากรมศาลต้าหลี่หนุนหลัง ชนท่านอ๋องน้อยตายแล้วยังคิดหนีเอาชีวิตรอดไข่เน่าฟองหนึ่งป้าวกระแทกเข้าที่ขมับของข้าน้ำไข่ผสมคราบเลือด ไหลย้อยลงมาตามข้างแก้มข้าไม่ได้ยกมือขึ้นเช็ดมันพวกเขาด่าได้ไม่ผิดเลยซ่งจือยวนคิดจะหนีจริง ๆเพียงแต่คนที่ต้องมารับคำด่าและรับโทษแทนนางกลับกลายเป็นข้าตรงทางเข้าลานประหาร ผู้แทนฝ่ายในตรวจทานเอกสารที่เผยเยี่ยนฉือลงนามไว้ทะเบียนบ้าน ลายนิ้วมือและป้ายนักโทษของข้าถูกวางไว้บนโต๊ะเขาเอ่ยถามข้า"นักโทษประหารซ่งจือยวน มีข้อโต้แย้งใดหรือไม่"ข้าอ้าปากขึ้น ทว่ากลับเปล่งได้เพียงเสียงลมอันแหบพร่าผู้คุมกดศีรษะของข้าไว้"เรียนใต้เท้า นางส่งเสียงโวยวายในคุก จนหลอดเสียงได้รับบาดเจ็บขอรับ"ข้าส่ายหน้าสุดชีวิต ใช้ปลายนิ้วที่ถูกโซ่ตรวนเสียจนถลอกปอกเปิกขีดเขียนคำว่า "หลิ่ว" ลงบนพื้นลายเส้นยังไม่ทันเขียนเสร็จ พระชายาของท่านอ๋องอันก็ก้าวขึ้นมาบนแท่นประหารนางสวมชุดไว้ทุกข์สีขาว ในอ้อมแขนกอดป้ายวิญญาณของ

ตอนข้าฟื้นขึ้นมา หลังคอปวดระบมราวกับจะปริออกโซ่ตรวนที่ข้อมือถูกปลดออกแล้วหมอหญิงช่วยประคองข้าลุกขึ้นนั่ง ป้อนน้ำอุ่นให้ข้าช้อนหนึ่ง"ค่อย ๆ ดื่มนะ คมดาบไม่ได้โดนตัวเจ้า แค่ฟันจมลงไปในขอนไม้เท่านั้น เจ้าคงตกใจอย่างหนัก ทั้งยังเสียเลือดมาก จึงสลบอยู่ตลอด"ข้าใช้มือลูบบริเวณลำคอตรงนั้นมีเพียงรอยแดงที่ถูกคมลมจากดาบข่วนผ่านเท่านั้นยามเสียงกลองประหารดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ผู้คุมเฒ่าก็นำหนังสือเลือดของข้าส่งขึ้นไปบนแท่นประหารผู้แทนฝ่ายในเห็นข้อความ 'หนังสือหมั้นหมายเป็นโมฆะ' ประกอบกับนึกขึ้นได้ว่าข้าเคยเขียนอักษร 'หลิ่ว' ไว้บนพื้น จึงสั่งยุติการประหารทันทีเสียงกลองดังเกินไปเพชฌฆาตยั้งมือไม่ทัน ทำได้เพียงบังคับเบี่ยงทิศทางมีดออกไปมีดฟันจมลงในหมอนไม้ ส่วนข้าก็หมดสติไปผู้แทนฝ่ายในไม่ได้ประกาศออกไปในทันทีว่าข้ายังคงมีชีวิตอยู่เขาให้ขุนนางผู้น้อยกลับไปที่จวนเผย แจ้งเพียงว่าหลิ่วหมิงเหิงถูกประหารชีวิตแล้วเขาต้องการจะดูว่า เผยเยี่ยนฉือรู้อยู่แล้วหรือไม่ว่าคนที่อยู่บนแท่นประหารคือใครผลปรากฎว่าคือเผยเยี่ยนฉือยอมรับออกมาจากปากตัวเองด้านนอกประตูมีเสียงร่ำไห้ของซ่งจือยวนดัง

ครึ่งเดือนต่อมา กรมอาญาได้เปิดการพิจารณาคดีนี้ใหม่อีกครั้งลำคอของข้ายังเจ็บระบมอยู่หากรีบพูดเร็วไป ก็ราวกับกลืนเศษกระเบื้องแตกเข้าไปกำมือหนึ่งแม่นมโจวช่วยประคองข้าให้นั่งลงที่ใต้ถุนศาล แล้ววางน้ำอุ่นไว้ข้างมือข้าซ่งจือยวนคุกเข่าอยู่อีกฝั่งหนึ่งนางถอดชุดแต่งงานของข้าออกแล้ว สวมเพียงชุดนักโทษสีขาวเทาคนงานร้านขายยาถูกพาตัวขึ้นมาเป็นคนแรก"ยาใบ้...พ่อบ้านจวนเผยเป็นคนมาซื้อขอรับ""เทียบยาฤทธิ์รุนแรงมาก ข้าน้อยยังเคยเตือนแล้วว่า ดื่มเข้าไปอาจทำลายหลอดเสียงได้"จากนั้นพ่อบ้านจวนเผยก็สารภาพ ว่าเผยเยี่ยนฉือสั่งให้เขาสลับทะเบียนบ้าน และเอาป้ายนักโทษของซ่งจือยวนมาคล้องไว้ที่ตัวข้าบ่าวชายที่มาส่งข่าวก็ให้การถึงเรื่องราวช่วงก่อนยามเหม่าด้วยซ่งจือยวนยังร้องไห้ไม่หยุด"ข้าก็แค่ไม่ยอมให้เขาพรวดพราดเข้าไปในห้องโถงพิธี ข้าไม่ได้สั่งให้เผยเยี่ยนฉือฆ่าคนเสียหน่อย!""เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงสวมชุดแต่งงานของแม่นางหลิ่ว และแอบอ้างใช้สินเดิมของนางเข้าร่วมพิธีไหว้ฟ้าดิน" ผู้พิพากษาเอ่ยถามนาง "เยี่ยนฉือเป็นคนมอบให้ข้า ข้าไม่กล้าปฏิเสธ"เผยเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นไม่ได้พบกันครึ่งเดือน เขาผ

หนึ่งเดือนต่อมา ก็มีพระราชโองการลงมาซ่งจือยวนถูกตัดสินประหารชีวิตตามคำตัดสินเดิมก่อนประหาร นางร้องไห้อ้อนวอนขอพบเผยเยี่ยนฉือ แต่เผยเยี่ยนฉือไม่ได้ไปหานางได้ยินว่านางโวยวายขอความเป็นธรรมไม่หยุดทว่าคนที่ควบม้าชนบุตรชายท่านอ๋องอันจนตายคือนาง คนที่ปิดบังข่าวสารคือนาง และคนที่สวมชุดแต่งงานของข้าเข้าพิธีคำนับฟ้าดินก็คือนางไม่มีใครมารับผิดชอบแทนนางอีกแล้วเผยเยี่ยนฉือถูกลงโทษโบยหกสิบไม้ เนรเทศไกลสามพันลี้ และห้ามเข้ารับราชการตลอดชีวิตวันที่เขาถูกเนรเทศเดินทางออกจากเมือง มีฝนตกโปรยปรายลงมา แม่นมโจวซื้อผักกลับมา เล่าว่าขบวนคุมตัวนักโทษจะเดินทางผ่านถนนทิศตะวันออกนางยืนอยู่ที่หน้าประตูครัว จ้องมองข้าอยู่ครู่หนึ่ง"คุณหนู ไม่ไปดูสักหน่อยหรือเจ้าคะ"ข้ากำลังนั่งซ่อมกล่องเครื่องแป้งที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้อยู่ริมหน้าต่างกุญแจทองแดงขึ้นสนิม ยามเปิดปิดมักจะติดขัดอยู่เสมอข้าใช้ผ้าเช็ดฝุ่นในรูแม่กุญแจออก"ข้าไม่ไป ฝนตกหนัก เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด"แม่นมโจวก้มหน้าเช็ดน้ำตา"ได้เจ้าค่ะ ไม่ไปก็ไม่ไป"ภายหลังข้าถึงได้รู้ว่า ตอนเผยเยี่ยนฉือผ่านบ้านเดิมตระกูลหลิ่ว เขาได้ชะงักหยุดไปครู่หน