LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 10
หนึ่งเดือนต่อมา ก็มีพระราชโองการลงมาซ่งจือยวนถูกตัดสินประหารชีวิตตามคำตัดสินเดิมก่อนประหาร นางร้องไห้อ้อนวอนขอพบเผยเยี่ยนฉือ แต่เผยเยี่ยนฉือไม่ได้ไปหานางได้ยินว่านางโวยวายขอความเป็นธรรมไม่หยุดทว่าคนที่ควบม้าชนบุตรชายท่านอ๋องอันจนตายคือนาง คนที่ปิดบังข่าวสารคือนาง และคนที่สวมชุดแต่งงานของข้าเข้าพิธีคำนับฟ้าดินก็คือนางไม่มีใครมารับผิดชอบแทนนางอีกแล้วเผยเยี่ยนฉือถูกลงโทษโบยหกสิบไม้ เนรเทศไกลสามพันลี้ และห้ามเข้ารับราชการตลอดชีวิตวันที่เขาถูกเนรเทศเดินทางออกจากเมือง มีฝนตกโปรยปรายลงมา แม่นมโจวซื้อผักกลับมา เล่าว่าขบวนคุมตัวนักโทษจะเดินทางผ่านถนนทิศตะวันออกนางยืนอยู่ที่หน้าประตูครัว จ้องมองข้าอยู่ครู่หนึ่ง"คุณหนู ไม่ไปดูสักหน่อยหรือเจ้าคะ"ข้ากำลังนั่งซ่อมกล่องเครื่องแป้งที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้อยู่ริมหน้าต่างกุญแจทองแดงขึ้นสนิม ยามเปิดปิดมักจะติดขัดอยู่เสมอข้าใช้ผ้าเช็ดฝุ่นในรูแม่กุญแจออก"ข้าไม่ไป ฝนตกหนัก เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด"แม่นมโจวก้มหน้าเช็ดน้ำตา"ได้เจ้าค่ะ ไม่ไปก็ไม่ไป"ภายหลังข้าถึงได้รู้ว่า ตอนเผยเยี่ยนฉือผ่านบ้านเดิมตระกูลหลิ่ว เขาได้ชะงักหยุดไปครู่หน
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 9
หลังจากออกจากกรมอาญา ข้าก็กลับไปที่บ้านตระกูลเผยเที่ยวหนึ่งผ้าแพรสีแดงบนประตูเรือนยังปลดออกไม่หมดเมื่อลมพัดมา อักษรมงคลมังกรหงส์กึ่งหนึ่งที่แปะอยู่บนขอบประตู ก็แดงฉานบาดตายิ่งนักแม่นมโจวรังเกียจว่าจะนำความอัปมงคลมาให้ ยื่นมือไปฉีกมันออกทันที"เอาชีวิตของคุณหนูไปจัดงานมงคล ไม่กลัวว่ายามค่ำคืนจะนอนฝันร้ายบ้างหรือไร"เจ้าหน้าที่ตรวจสอบของทีละชิ้นตามบัญชีสินเดิมไข่มุกบูรพาที่ขาดหายไป ถูกค้นเจอและนำกลับมาจากกล่องเครื่องแป้งของซ่งจือยวนผ้าไหมลายเมฆาถูกตัดเป็นชุดใหม่ของนางไปแล้ว ทำได้เพียงชดใช้ตามราคากำไลหยกที่ท่านพ่อทิ้งไว้ ข้านำกลับมาสวมไว้ที่ข้อมืออีกครั้งส่วนมงกุฎหงส์ของท่านแม่ก็นำบรรจุลงกล่องไม้ตามเดิม แล้วส่งให้แม่นมโจวถือไว้ท่านแม่ของเผยเยี่ยนฉือยื่นอยู่นอกเฉลียง หลายครั้งที่อยากจะเอ่ยปากท้ายที่สุดเอ่ยเพียงว่า "หมิงเหิง เยี่ยนฉือเขารู้ตัวแล้วว่าทำผิดไป"ข้าหยุดเดิน"เขาอยู่ในคุกไม่ยอมกินไม่ยอมนอน เจ้าไปเยี่ยมเขาหน่อยเถิด" นางเอ่ยต่อพร้อมขอบตาแดงก่ำแม่นมโจวโมโหจนหัวเราะประชด"ยามที่คุณหนูของข้าอยู่ในคุกประหาร เขายังกลืนสุราประสานใจลงได้ไม่ใช่หรือ"ใบหน้าของท่าน
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 8
ครึ่งเดือนต่อมา กรมอาญาได้เปิดการพิจารณาคดีนี้ใหม่อีกครั้งลำคอของข้ายังเจ็บระบมอยู่หากรีบพูดเร็วไป ก็ราวกับกลืนเศษกระเบื้องแตกเข้าไปกำมือหนึ่งแม่นมโจวช่วยประคองข้าให้นั่งลงที่ใต้ถุนศาล แล้ววางน้ำอุ่นไว้ข้างมือข้าซ่งจือยวนคุกเข่าอยู่อีกฝั่งหนึ่งนางถอดชุดแต่งงานของข้าออกแล้ว สวมเพียงชุดนักโทษสีขาวเทาคนงานร้านขายยาถูกพาตัวขึ้นมาเป็นคนแรก"ยาใบ้...พ่อบ้านจวนเผยเป็นคนมาซื้อขอรับ""เทียบยาฤทธิ์รุนแรงมาก ข้าน้อยยังเคยเตือนแล้วว่า ดื่มเข้าไปอาจทำลายหลอดเสียงได้"จากนั้นพ่อบ้านจวนเผยก็สารภาพ ว่าเผยเยี่ยนฉือสั่งให้เขาสลับทะเบียนบ้าน และเอาป้ายนักโทษของซ่งจือยวนมาคล้องไว้ที่ตัวข้าบ่าวชายที่มาส่งข่าวก็ให้การถึงเรื่องราวช่วงก่อนยามเหม่าด้วยซ่งจือยวนยังร้องไห้ไม่หยุด"ข้าก็แค่ไม่ยอมให้เขาพรวดพราดเข้าไปในห้องโถงพิธี ข้าไม่ได้สั่งให้เผยเยี่ยนฉือฆ่าคนเสียหน่อย!""เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงสวมชุดแต่งงานของแม่นางหลิ่ว และแอบอ้างใช้สินเดิมของนางเข้าร่วมพิธีไหว้ฟ้าดิน" ผู้พิพากษาเอ่ยถามนาง "เยี่ยนฉือเป็นคนมอบให้ข้า ข้าไม่กล้าปฏิเสธ"เผยเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นไม่ได้พบกันครึ่งเดือน เขาผ
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 7
เผยเยี่ยนฉือก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าวข้ารีบถอยหลังหนีทันทีการเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไป ข้าจึงชนถ้วยยาข้างมือของหมอหญิงคว่ำลงเศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนเต็มพื้นเขาหยุดชะงัก "อย่ากลัวไปเลย ข้าจะไม่แตะต้องตัวเจ้า"ประโยคนี้พูดออกมาจากปากของเขา มันช่างน่าขบขันสิ้นดีข้าก้มหน้าลง จ้องมองรอยรัดสีแดงเข้มบนข้อมือของตัวเองเขาก็เห็นรอยนั้นเช่นกัน"หมิงเหิง ข้าคิดว่าข้าจะถ่วงเวลาพวกนั้นไว้ได้ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้เจ้าต้องตาย"ข้าอ้าปาก ทำได้เพียงเค้นเสียงแหบแห้งออกมาเล็กน้อย"เสียง...กลอง..."เขาตะลึงงันไปข้าชี้ไปยังลานประหาร แล้วเอ่ยซ้ำอีกครั้ง"เสียง...กลอง..."ยามที่เขาประทับตรา เขาได้ยินมันเต็มสองหูแท้ ๆเผยเยี่ยนฉือไหล่ตกลงอย่างช้า ๆ"ได้ยินแล้ว... แต่ข้าคิดว่า ขอเพียงข้าไปถึง พวกเขาก็จะไม่กล้าแตะต้องเจ้า"ข้าจ้องมองเขาใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าข้าจะตายเขาแค่คิดว่าตัวเองจะมาทันเวลาเหมือนกับช่วงเวลาเจ็ดปีที่ผ่านมา ที่เขามักจะคิดว่าข้ายังคงรอคอยเขาอยู่เสมอผู้แทนฝ่ายในไม่ได้ปล่อยให้เขาพูดต่อ"คุมตัวออกไป"องครักษ์จับไหล่ของเผยเยี่ยนฉือไว้ยามเขาถูกคุมตัวออกจากห้อ
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 6
ตอนข้าฟื้นขึ้นมา หลังคอปวดระบมราวกับจะปริออกโซ่ตรวนที่ข้อมือถูกปลดออกแล้วหมอหญิงช่วยประคองข้าลุกขึ้นนั่ง ป้อนน้ำอุ่นให้ข้าช้อนหนึ่ง"ค่อย ๆ ดื่มนะ คมดาบไม่ได้โดนตัวเจ้า แค่ฟันจมลงไปในขอนไม้เท่านั้น เจ้าคงตกใจอย่างหนัก ทั้งยังเสียเลือดมาก จึงสลบอยู่ตลอด"ข้าใช้มือลูบบริเวณลำคอตรงนั้นมีเพียงรอยแดงที่ถูกคมลมจากดาบข่วนผ่านเท่านั้นยามเสียงกลองประหารดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ผู้คุมเฒ่าก็นำหนังสือเลือดของข้าส่งขึ้นไปบนแท่นประหารผู้แทนฝ่ายในเห็นข้อความ 'หนังสือหมั้นหมายเป็นโมฆะ' ประกอบกับนึกขึ้นได้ว่าข้าเคยเขียนอักษร 'หลิ่ว' ไว้บนพื้น จึงสั่งยุติการประหารทันทีเสียงกลองดังเกินไปเพชฌฆาตยั้งมือไม่ทัน ทำได้เพียงบังคับเบี่ยงทิศทางมีดออกไปมีดฟันจมลงในหมอนไม้ ส่วนข้าก็หมดสติไปผู้แทนฝ่ายในไม่ได้ประกาศออกไปในทันทีว่าข้ายังคงมีชีวิตอยู่เขาให้ขุนนางผู้น้อยกลับไปที่จวนเผย แจ้งเพียงว่าหลิ่วหมิงเหิงถูกประหารชีวิตแล้วเขาต้องการจะดูว่า เผยเยี่ยนฉือรู้อยู่แล้วหรือไม่ว่าคนที่อยู่บนแท่นประหารคือใครผลปรากฎว่าคือเผยเยี่ยนฉือยอมรับออกมาจากปากตัวเองด้านนอกประตูมีเสียงร่ำไห้ของซ่งจือยวนดัง
ขุนเขาอีกยาวไกล ไม่รอผู้ใดหวนคืน บทที่ 5
เผยเยี่ยนฉือจ้องมองขุนนางผู้น้อย แล้วเค้นเสียงออกจากซอกฟันขุนนางผู้น้อยหมอบอยู่กับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น"คุณหนูหลิ่วขอรับ ผู้แทนฝ่ายในสั่งให้ข้าน้อยกลับมารายงาน บอกว่าก่อนรับโทษนางได้ทิ้งคำสั่งเสียไว้ ว่าร่างไร้วิญญาณจะไม่เข้าสู่สุสานบรรพชนตระกูลเผย"เผยเยี่ยนฉือคว้าคอเสื้อเขา"เป็นไปไม่ได้ ข้าสั่งพวกเจ้าแล้วว่าให้ถ่วงเวลาไว้จนกว่าข้าจะไปถึง ใครสั่งให้เพชฌฆาตลงดาบ!"ขุนนางผู้น้อยถูกรั้งคอเสื้อจนหายใจไม่ออก"เป็นพระราชโองการขอรับ ไม่มีใครกล้าล่วงเวลา ใต้เท้าเผย เอกสารตรวจสอบฉบับนั้น ประทับตราทางการของท่านเองนะขอรับ"มือของเผยเยี่ยนฉือพลันชะงัก ภายในโถงพิธีแต่งงานเงียบสงัดจนน่าตกใจเลือดฝาดบนใบหน้าของซ่งจือยวนซีดจางลงทีละนิดนางเดินเข้าไปดึงรั้งเขาไว้"เยี่ยนฉือ พี่หญิงอาจจะแค่ได้รับบาดเจ็บก็ได้ เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ท่านส่งคนไปถามให้แน่ชัดก่อน"เผยเยี่ยนฉือสบัดนางออกอย่างแรง"ไสหัวไป"ซ่งจือยวนเซถลาไปชนเข้ากับมุมโต๊ะเขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ย่ำฝ่าเศษกระเบื้องแตกทั่วพื้นออกนอกโถงพิธีแต่งงานไปยามที่เร่งมาถึงลานประหาร ฝูงชนได้สลายตัวไปหมดแล้วรอยเลือ
