Semua Bab ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน: Bab 1 - Bab 10

วันรุ่งขึ้น เซี่ยหลินชวนเดินทางมารับข้ากลับจวนตระกูลกู้เขายังจำได้ว่าข้ามักรู้สึกไม่สบายยามนั่งรถม้า จึงตั้งจานบ๊วยเปรี้ยวไว้บนโต๊ะเล็กให้ข้าโดยเฉพาะ“ลองชิมดูเถิด”“ยังเป็นบ๊วยจากร้านเดิมทางตอนใต้ของเมือง”ข้าหยิบบ๊วยเปรี้ยวขึ้นมาลูกหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนวันนั้นก็เป็นเขาเช่นกันที่พาข้าเข้าวังข้าไม่ยอมขึ้นรถม้า เอาแต่กำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือทว่าเขากลับแกะนิ้วมือของข้าออกทีละนิ้ว ก่อนเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า“อวิ๋นถัง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เต็มใจ”“แต่หากเจ้าเข้าวัง ตระกูลเซี่ยก็จะรอดพ้นจากโทษฐานขัดราชโองการ ส่วนตระกูลกู้ก็จะปลอดภัยเช่นกัน”“อวิ๋นถัง ถือเสียว่าทำเพื่อรักษาชีวิตผู้คนหลายสิบชีวิตของสองตระกูลเราเถิด”ก่อนจะปิดประตูรถม้า เขาเอ่ยว่า“รอจนฝ่าบาทหมดความสนใจในตัวเจ้าแล้ว ข้าจะมารับเจ้ากลับไปเอง”ข้าเชื่อเขาด้วยเหตุนี้ ตลอดปีแรกที่เข้าวัง ข้าจึงไม่ยอมแม้แต่จะมองหน้าเผยเจาตรง ๆทว่าต่อมา เผยเจากลับเลื่อนตำแหน่งและพระราชทานบรรดาศักดิ์ให้แก่คนตระกูลเซี่ย ส่วนเซี่ยหลินชวนก็กลายเป็นขุนนางดาวรุ่งในราชสำนักนับแต่นั้นมา

ฟ้ายังไม่ทันสาง ตำหนักข้างก็แขวนธงขาวไว้ทุกข์เสียแล้วไฉ่เวยช่วยข้าเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับผู้ตาย หยาดน้ำตาของนางร่วงลงบนคอเสื้อทีละหยด“เหนียงเหนียง บ่าวจะติดตามท่านไปเจียงหนานด้วยเพคะ”“ฝ่าบาทไม่ยอมเป็นแน่”“เช่นนั้นบ่าวจะไปทูลขอฝ่าบาทเองเพคะ”นางเพิ่งจะขยับลุกขึ้น ขันทีที่อยู่หน้าประตูก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ฝ่าบาททรงมีเมตตา ปลดเจ้าให้เป็นไทแล้ว”“เมื่อคุณหนูกู้ไปถึงเจียงหนานแล้ว จะต้องปิดบังชื่อแซ่และตัวตน ข้างกายจึงมิอาจมีผู้ล่วงรู้ความจริงอยู่ด้วยได้”“หากเจ้าหวังดีต่อนางอย่างแท้จริง ก็อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีกเลย”ไฉ่เวยมองข้าทั้งน้ำตานองหน้า“ยามค่ำคืนท่านก็กลัวความมืด อีกทั้งยังหลับไม่สนิทอยู่เสมอ”“หากไม่มีบ่าวแล้ว ผู้ใดจะคอยพูดคุยเป็นเพื่อนท่านเล่า?”ข้าวางหนังสือสัญญาขายตัวลงในมือนาง“เช่นนั้นก็จุดตะเกียงทิ้งไว้ยามนอนเถิด”“อย่างน้อยตะเกียงก็ยังไว้ใจได้มากกว่าคน”ยามไฉ่เวยถูกพาตัวออกไป นางเดินไปเพียงไม่กี่ก้าวก็หันกลับมามองข้าครั้งแล้วครั้งเล่า“เหนียงเหนียง อีกสามชั่วยาม ท่านต้องฟื้นขึ้นมาให้ได้นะเพคะ”ข้ามองดูนางถูกปิดประตูกันไว้ด้านนอก โดยมิได้เอ่ยรับป

เมื่อเผยเจามาถึงศาลาสิบลี้ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วเขายังไม่ทันเปลี่ยนชุดออกว่าราชการ สายคาดเอวทองคำเนื้อบริสุทธิ์ที่ใช้ในพิธีสถาปนาอันยิ่งใหญ่ยังคงคาดอยู่ที่เอวชายอาภรณ์สีแดงกวาดผ่านกระดาษเงินกระดาษทองที่เกลื่อนอยู่เต็มพื้น ดูบาดตายิ่งกว่าธงขาวไว้ทุกข์เสียอีกเซี่ยหลินชวนอุ้มข้านั่งอยู่ในศาลาเขาไม่ยอมให้ผู้ใดปิดฝาโลงอีกครั้งท่านแม่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง คอยเช็ดใบหน้าของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่านพ่อยืนอยู่ตรงจุดที่ลมพัดแรง ดูราวกับแก่ชราลงไปมากในชั่วพริบตาเผยเจาเดินมาหยุดตรงหน้าข้า ยื่นมือออกมาหมายจะสัมผัสตัวข้าเซี่ยหลินชวนเบี่ยงกายหลบ“อย่าแตะต้องนาง”มือของเผยเจาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ส่งนางมาให้ข้า”“นางมิใช่ของท่าน”“นางอยู่ในวังมาสองปี”“นั่นคือสองปีที่ท่านพรากไปจากนาง”เซี่ยหลินชวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย“นางเป็นภรรยาของข้า”เผยเจาจ้องมองเขา ก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า“หากเจ้าเห็นนางเป็นภรรยาจริง เหตุใดจึงส่งนางเข้าวังด้วยมือตนเอง?”ร่างของเซี่ยหลินชวนแข็งทื่อไปเผยเจากล่าวต่อว่า“วันนี้ก็เป็นเจ้าที่ร่วมขบวนส่งศพให้นาง”“เจ้าส่งนางไปถึงสองครั้ง”“มี

หลังฟ้าสาง ซูหมิงเยว่ก็เดินทางมาถึงศาลาสิบลี้นางถอดชุดพิธีการลายหงส์ออกแล้ว เหลือเพียงอาภรณ์เรียบง่ายชุดหนึ่งเมื่อเห็นข้า นางก็หยุดอยู่ด้านนอกศาลา ไม่ได้ก้าวเข้ามาเผยเจาเฝ้าข้ามาตลอดทั้งคืน ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย“เจ้ามาทำสิ่งใด?”“ทุกคนในวังกำลังรอท่านอยู่”ซูหมิงเยว่กล่าวเสียงเบาว่า“พิธีสถาปนาฮองเฮาเลยฤกษ์มงคลไปแล้ว”เผยเจาเงยหน้าขึ้นมอง“นางตายแล้ว”ใบหน้าของซูหมิงเยว่ซีดลงเล็กน้อย“ข้ารู้”“แต่การตายของนางไม่เกี่ยวข้องกับพิธีสถาปนา”“ไม่เกี่ยวข้องอย่างนั้นหรือ?”เผยเจามองนางราวกับเพิ่งรู้จักนางเป็นครั้งแรกซูหมิงเยว่กำแขนเสื้อแน่น“นางเป็นคนซื้อสารหนูมาเอง”“ยานั่น นางก็เป็นคนดื่มเอง”“อาเจา ข้าไม่ได้ต้องการให้นางตาย”“ข้าเพียงอยากทวงคืนสิ่งที่เดิมทีเป็นของข้า”เผยเจาเอ่ยถามเสียงต่ำ“สิ่งใดเป็นของเจ้า?”“ตำแหน่งฮองเฮา ภาพวาดในป่าเหมย รวมถึงตัวท่านด้วย”“แต่คนในภาพวาดนั้น เดิมทีก็คือข้า”“ข้าเป็นคนสั่งให้วาดภาพนางเอง”ซูหมิงเยว่ชะงักงันเผยเจามองข้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า“ฤดูหนาวปีนั้น ข้ากับนางเดินผ่านป่าเหมย นางหนาวจนตัวสั่น”

หลังพิธีศพของข้าผ่านพ้นไป เผยเจาก็ออกพระราชโองการสำนึกผิดเนื้อหาในพระราชโองการระบุไว้อย่างชัดเจนฮ่องเต้องค์ใหม่ใช้ชีวิตของคนทั้งสองตระกูลเป็นเครื่องข่มขู่ บังคับเรียกตัวภรรยาของขุนนางเข้าวัง ทั้งยังใช้ความโปรดปรานที่แสดงต่อนางเป็นเครื่องมือล่อฝ่ายกบฏให้ออกมาสตรีสกุลกู้นามอวิ๋นถังไม่เคยลุ่มหลงในลาภยศและความมั่งคั่งภายในวัง ทั้งไม่เคยทรยศต่อตระกูลสามีการตายของนางมิใช่เพื่อรักษาความสัตย์ต่อสามีและตระกูลเซี่ยแต่เป็นเพราะถูกฮ่องเต้ ตระกูลสามี และญาติพี่น้องร่วมกันบีบคั้นทีละก้าวจนไร้หนทางรอดสำเนาพระราชโองการถูกติดประกาศไปทั่วเมืองหลวงคำไว้อาลัยที่เซี่ยหลินชวนเขียนเตรียมไว้กลายเป็นเรื่องน่าขันผู้คนที่เคยยกย่องว่าเขาอดทนต่อความอัปยศเพื่อแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ บัดนี้ต่างพากันประณามว่าเขาถวายภรรยาเพื่อแลกกับลาภยศท่านพ่อถูกขุนนางฝ่ายตรวจการถวายฎีกากล่าวโทษอย่างต่อเนื่อง จนต้องลาออกจากตำแหน่งและกลับจวนการหมั้นหมายของน้องสาวก็ถูกยกเลิกเช่นกัน นางร้องไห้พลางถามท่านแม่ว่า“ตอนที่พี่หญิงยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดพวกท่านจึงต้องการให้นางตายให้ได้?”ท่านแม่ยกมือขึ้นตบหน้านางหนึ่งฉาดแ