MasukShare
บทที่ 3
Bab terbaru
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 10
หลังพิธีศพของข้าผ่านพ้นไป เผยเจาก็ออกพระราชโองการสำนึกผิดเนื้อหาในพระราชโองการระบุไว้อย่างชัดเจนฮ่องเต้องค์ใหม่ใช้ชีวิตของคนทั้งสองตระกูลเป็นเครื่องข่มขู่ บังคับเรียกตัวภรรยาของขุนนางเข้าวัง ทั้งยังใช้ความโปรดปรานที่แสดงต่อนางเป็นเครื่องมือล่อฝ่ายกบฏให้ออกมาสตรีสกุลกู้นามอวิ๋นถังไม่เคยลุ่มหลงในลาภยศและความมั่งคั่งภายในวัง ทั้งไม่เคยทรยศต่อตระกูลสามีการตายของนางมิใช่เพื่อรักษาความสัตย์ต่อสามีและตระกูลเซี่ยแต่เป็นเพราะถูกฮ่องเต้ ตระกูลสามี และญาติพี่น้องร่วมกันบีบคั้นทีละก้าวจนไร้หนทางรอดสำเนาพระราชโองการถูกติดประกาศไปทั่วเมืองหลวงคำไว้อาลัยที่เซี่ยหลินชวนเขียนเตรียมไว้กลายเป็นเรื่องน่าขันผู้คนที่เคยยกย่องว่าเขาอดทนต่อความอัปยศเพื่อแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่ บัดนี้ต่างพากันประณามว่าเขาถวายภรรยาเพื่อแลกกับลาภยศท่านพ่อถูกขุนนางฝ่ายตรวจการถวายฎีกากล่าวโทษอย่างต่อเนื่อง จนต้องลาออกจากตำแหน่งและกลับจวนการหมั้นหมายของน้องสาวก็ถูกยกเลิกเช่นกัน นางร้องไห้พลางถามท่านแม่ว่า“ตอนที่พี่หญิงยังมีชีวิตอยู่ เหตุใดพวกท่านจึงต้องการให้นางตายให้ได้?”ท่านแม่ยกมือขึ้นตบหน้านางหนึ่งฉาดแ
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 9
ท้ายที่สุด เผยเจาก็ฝังข้าไว้ที่ภูเขาไห่ถังนอกเมืองที่แห่งนั้นไม่ขึ้นกับตระกูลกู้ ไม่ขึ้นกับตระกูลเซี่ย และไม่ขึ้นกับราชสำนักบนป้ายหลุมศพไม่มีพระยศในฐานะพระสนม และไม่มีคำระบุว่าเป็นภรรยาแห่งสกุลเซี่ยมีเพียงอักษรสามตัวสลักไว้เท่านั้นกู้อวิ๋นถังวันฝังศพของข้า มีฝนตกปรอย ๆ ลงมาในเมืองหลวงเผยเจาต้องการจัดพิธีศพให้ข้าตามธรรมเนียมของฮองเฮา แต่เหล่าขุนนางทั่วราชสำนักต่างพากันคุกเข่าคัดค้านอยู่หน้าประตูวัง“อย่างไรเสีย กู้ซื่อก็เป็นภรรยาของขุนนาง”“นางไม่เคยได้รับการแต่งตั้ง จะใช้เครื่องประกอบพิธีตามฐานันดรฮองเฮาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”เผยเจาเพียงย้อนถามว่า“ยามที่ข้าบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางมา เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่เอ่ยถึงจารีตธรรมเนียม”ไม่มีผู้ใดตอบยามนั้นตระกูลเซี่ยกำลังเสื่อมอำนาจ ตระกูลกู้ก็เกรงว่าจะถูกพัวพันไปด้วยเหล่าขุนนางในราชสำนักเองก็ไม่ต้องการล่วงเกินฮ่องเต้องค์ใหม่เพียงเพราะสตรีคนหนึ่งทุกคนต่างพูดว่า ก็แค่สตรีคนหนึ่งเท่านั้นยามนี้ข้าตายไปแล้ว พวกเขากลับนึกถึงจารีตธรรมเนียมและกฎเกณฑ์ขึ้นมาได้สุดท้ายเผยเจาก็ไม่ได้ใช้ขบวนพิธีศพของฮองเฮามิใช่เพราะเหล่าขุนนางข
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 8
หลังฟ้าสาง ซูหมิงเยว่ก็เดินทางมาถึงศาลาสิบลี้นางถอดชุดพิธีการลายหงส์ออกแล้ว เหลือเพียงอาภรณ์เรียบง่ายชุดหนึ่งเมื่อเห็นข้า นางก็หยุดอยู่ด้านนอกศาลา ไม่ได้ก้าวเข้ามาเผยเจาเฝ้าข้ามาตลอดทั้งคืน ดวงตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย“เจ้ามาทำสิ่งใด?”“ทุกคนในวังกำลังรอท่านอยู่”ซูหมิงเยว่กล่าวเสียงเบาว่า“พิธีสถาปนาฮองเฮาเลยฤกษ์มงคลไปแล้ว”เผยเจาเงยหน้าขึ้นมอง“นางตายแล้ว”ใบหน้าของซูหมิงเยว่ซีดลงเล็กน้อย“ข้ารู้”“แต่การตายของนางไม่เกี่ยวข้องกับพิธีสถาปนา”“ไม่เกี่ยวข้องอย่างนั้นหรือ?”เผยเจามองนางราวกับเพิ่งรู้จักนางเป็นครั้งแรกซูหมิงเยว่กำแขนเสื้อแน่น“นางเป็นคนซื้อสารหนูมาเอง”“ยานั่น นางก็เป็นคนดื่มเอง”“อาเจา ข้าไม่ได้ต้องการให้นางตาย”“ข้าเพียงอยากทวงคืนสิ่งที่เดิมทีเป็นของข้า”เผยเจาเอ่ยถามเสียงต่ำ“สิ่งใดเป็นของเจ้า?”“ตำแหน่งฮองเฮา ภาพวาดในป่าเหมย รวมถึงตัวท่านด้วย”“แต่คนในภาพวาดนั้น เดิมทีก็คือข้า”“ข้าเป็นคนสั่งให้วาดภาพนางเอง”ซูหมิงเยว่ชะงักงันเผยเจามองข้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า“ฤดูหนาวปีนั้น ข้ากับนางเดินผ่านป่าเหมย นางหนาวจนตัวสั่น”
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 7
เผยเจาไม่ได้กลับวังเขาสั่งให้คนล้อมศาลาสิบลี้เอาไว้ ทั้งยังเรียกหมอหลวงทุกคนจากสำนักหมอหลวงมาภายในคืนนั้นแสงตะเกียงส่องสว่างตลอดทั้งคืนเหล่าหมอหลวงผลัดกันฝังเข็มและกรอกยาให้ข้าท่านแม่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงร่ำไห้พลางคุกเข่าลงตรงหน้าเผยเจา“ฝ่าบาท ปล่อยให้นางได้สงบเสียทีเถิดเพคะ” เผยเจาไม่แม้แต่จะเงยหน้า“นางเพียงแค่ได้รับพิษเท่านั้น”“ต้องมีวิธีถอนพิษได้สิ”หมอหลวงคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะจนหน้าผากแตกแล้ว“สารหนูเข้าสู่ร่างกายนานเกินไป อวัยวะภายในทั้งห้าล้วนได้รับความเสียหายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ต่อให้เป็นเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อาจช่วยชีวิตนางกลับมาได้แล้ว”ในที่สุดเผยเจาก็สงบลงเขานั่งอยู่ข้างกายข้า ค่อย ๆ เช็ดคราบยาที่หลงเหลืออยู่ตรงมุมปากหลังจากถูกกรอกยาเมื่อก่อนตอนที่ข้าป่วยหนัก เขาก็ดูแลข้าเช่นนี้ยามนั้นข้ามีไข้สูงจนสติเลอะเลือน จับมือเขาไว้แน่นพลางถามว่า“ท่านจะทอดทิ้งข้าหรือไม่?”เขาตอบว่าไม่มีวันข้าเชื่อเขาทว่ายามนี้ เมื่อเขาพยายามกุมมือข้า มือของข้ากลับลื่นหลุดจากฝ่ามือของเขาเผยเจาเอ่ยถามเสียงเบาว่า“ก่อนตาย นางพูดอะไรไว้บ้าง?”ไม่มีผู้ใดตอบเขาหันไปมอ
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 6
เมื่อเผยเจามาถึงศาลาสิบลี้ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้วเขายังไม่ทันเปลี่ยนชุดออกว่าราชการ สายคาดเอวทองคำเนื้อบริสุทธิ์ที่ใช้ในพิธีสถาปนาอันยิ่งใหญ่ยังคงคาดอยู่ที่เอวชายอาภรณ์สีแดงกวาดผ่านกระดาษเงินกระดาษทองที่เกลื่อนอยู่เต็มพื้น ดูบาดตายิ่งกว่าธงขาวไว้ทุกข์เสียอีกเซี่ยหลินชวนอุ้มข้านั่งอยู่ในศาลาเขาไม่ยอมให้ผู้ใดปิดฝาโลงอีกครั้งท่านแม่คุกเข่าอยู่ด้านข้าง คอยเช็ดใบหน้าของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่านพ่อยืนอยู่ตรงจุดที่ลมพัดแรง ดูราวกับแก่ชราลงไปมากในชั่วพริบตาเผยเจาเดินมาหยุดตรงหน้าข้า ยื่นมือออกมาหมายจะสัมผัสตัวข้าเซี่ยหลินชวนเบี่ยงกายหลบ“อย่าแตะต้องนาง”มือของเผยเจาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ส่งนางมาให้ข้า”“นางมิใช่ของท่าน”“นางอยู่ในวังมาสองปี”“นั่นคือสองปีที่ท่านพรากไปจากนาง”เซี่ยหลินชวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย“นางเป็นภรรยาของข้า”เผยเจาจ้องมองเขา ก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า“หากเจ้าเห็นนางเป็นภรรยาจริง เหตุใดจึงส่งนางเข้าวังด้วยมือตนเอง?”ร่างของเซี่ยหลินชวนแข็งทื่อไปเผยเจากล่าวต่อว่า“วันนี้ก็เป็นเจ้าที่ร่วมขบวนส่งศพให้นาง”“เจ้าส่งนางไปถึงสองครั้ง”“มี
ดอกไห่ถังบาน ข้าตายเพื่อทุกคน บทที่ 5
ขณะที่โลงศพถูกหามออกทางประตูซีหัว ภายในวังก็กำลังอัญเชิญหนังสือแต่งตั้งและตราประจำตำแหน่งฮองเฮาเข้ามาพอดีด้านหนึ่งมีผ้าแพรแดงปูเต็มพื้น เสียงระฆังและกลองดังประสานกันอีกด้านหนึ่งมีธงขาวไว้ทุกข์นำทาง กระดาษเงินกระดาษทองสำหรับพิธีศพปลิวว่อนเต็มท้องฟ้าขบวนทั้งสองมีกำแพงวังกั้นกลาง ต่างมุ่งหน้าไปสู่จุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่แรกเซี่ยหลินชวนขี่ม้าตามอยู่ข้างรถม้าบรรทุกโลงศพเมื่อออกพ้นเมือง เขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้าอยู่หลายครั้งใกล้ครบสามชั่วยามแล้วข้าเองก็ควรฟื้นขึ้นมาได้แล้วเช่นกันเขาสั่งให้ขบวนส่งศพหยุดอยู่นอกศาลาสิบลี้ จากนั้นจึงสั่งให้ทุกคนถอยห่างออกไปท่านพ่อเอ่ยเตือนเสียงเบาว่า“ไปให้ไกลกว่านี้อีกหน่อย”“ที่นี่อยู่ใกล้ประตูเมืองเกินไป หากมีผู้ใดเห็นนางฟื้นขึ้นมา สิ่งที่วางแผนไว้ก่อนหน้านี้คงสูญเปล่าทั้งสิ้น”เซี่ยหลินชวนไม่สนใจคำเตือนนั้นเขาทนรอต่อไปไม่ไหวอีกแล้วเขาลงมือถอนตะปูที่ตรึงฝาโลงออกด้วยตนเอง ก่อนจะผลักฝาโลงให้เปิดออกข้านอนสงบนิ่งอยู่ภายในโลง มือทั้งสองประสานกันอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดท่านแม่รีบก้มตัวลงมา“อวิ๋นถัง”“ออกพ้นเมืองหลวง
