บทที่ 1

ในเมื่อใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ไม่มีที่ใดให้ข้าหวนกลับไปอีกแล้ว

เช่นนั้นข้าก็จะไม่ไปแห่งหนใดอีกแล้ว

······

หลังจากเผยเจาจากไป ข้าก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเป็นเวลานาน

ขวดยาลวงตายวางอยู่ใกล้มือข้า

ข้าจะไร้ลมหายใจไปสามชั่วยาม ครั้นโลงศพถูกนำออกจากเมืองหลวง ก็จะมีคนมาช่วยให้ข้าฟื้นคืนสติ

เขาถึงกับคิดชื่อใหม่ไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้ว

หลินถัง

หญิงม่ายของพ่อค้าชาแห่งเจียงหนาน ไร้ทั้งบิดาและมารดา จากนี้ไปก็ไม่จำเป็นต้องหวนกลับเมืองหลวงอีก

ไฉ่เวยจ้องมองหนังสือผ่านทางฉบับนั้น ดวงตาของนางบวมช้ำจากการร่ำไห้

“เหนียงเหนียง ฝ่าบาทถึงกับกำหนดไว้แล้วว่า ต่อจากนี้ท่านจะต้องใช้ชื่อใด”

ข้าพับหนังสือผ่านทางฉบับนั้นเก็บไว้

“ข้าจะได้ไม่ต้องคิดให้ยุ่งยาก มิใช่เรื่องดีหรอกหรือ?”

“แต่ท่านคือกู้อวิ๋นถังนะเจ้าคะ”

“พ้นวันพรุ่งนี้ไป ข้าก็จะมิใช่กู้อวิ๋นถังอีกแล้ว”

ผู้คนทั่วหล้าต่างรู้ดีว่า หลังจากฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน เขาก็บังคับชิงตัวข้าซึ่งเป็นภรรยาของขุนนางเข้าวัง

เพื่อข้า เขายอมเผชิญเสียงครหาจากเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก ทั้งยังละเว้นโทษให้แก่ตระกูลกู้และตระกูลเซี่ย อีกทั้งโปรดปรานข้าเสียจนเหล่าสนมทั่วทั้งวังหลังต่างพากันจับตามอง

มีเพียงเรื่องเดียวที่เขาไม่ยอมทำมาโดยตลอด

เขาไม่เคยแตะต้องข้าอย่างลึกซึ้งเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ก่อนข้าเคยคิดว่า นั่นเป็นเพราะเขาให้เกียรติข้า

บัดนี้ข้าจึงได้รู้ว่า เป็นเพราะเขาเคยให้คำมั่นว่าจะครองคู่กับหญิงในดวงใจไปชั่วชีวิตแล้ว

ข้าเป็นเพียงส่วนหนึ่งของละครฉากหนึ่งที่เขาจงใจจัดแสดงต่อหน้าผู้คนเท่านั้น

เมื่อการแสดงสิ้นสุดลง ผู้ที่อยู่บนเวทีก็ย่อมต้องลงจากเวที

ทันใดนั้น เสียงของคนในวังก็ดังมาจากด้านนอกตำหนัก

“คุณหนูซูมาถึงแล้ว”

ซูหมิงเยว่สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเดินเข้ามา โดยมีจิตรกรประจำวังติดตามอยู่ด้านหลัง

นางเงยหน้าขึ้นมองภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนัง

ในภาพวาด ข้ายืนอยู่ใต้ต้นเหมย ส่วนเผยเจากำลังก้มหน้าจัดเสื้อคลุมให้ข้าเข้าที่

ภาพวาดนี้เขาเป็นผู้สั่งให้คนวาดขึ้นเมื่อฤดูหนาวปีก่อน

ยามนั้นเมื่อได้เห็นตนเองในภาพวาด ข้าก็แอบปลาบปลื้มใจอยู่เงียบ ๆ จนล่วงไปครึ่งค่อนคืน

ซูหมิงเยว่แย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า

“ภาพวาดนี้นับว่าไม่เลว เพียงแต่คนในภาพกลับไม่ถูกต้อง”

จิตรกรรีบสั่งให้คนยกโต๊ะยาวมาตั้งทันที ก่อนจะลงมือผสมสี

ข้ามองดูพวกเขาปลดภาพวาดลงมา

“จะทำสิ่งใดหรือ?”

“ย่อมต้องแก้ไขเสียหน่อย”

ซูหมิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ป่าเหมยแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ข้ากับอาเจาให้คำมั่นรักต่อกัน”

“เขาเคยรับปากข้าไว้ว่า เมื่อข้าได้เป็นฮองเฮาแล้ว เขาจะสั่งให้คนวาดภาพเหตุการณ์ในวันนั้นเก็บไว้”

“ต่อมาข้าประสบเคราะห์ร้าย ภาพวาดนี้จึงกลายเป็นภาพของเจ้าแทน”

ที่แท้แม้แต่หิมะที่โปรยปรายในวันนั้น เสื้อคลุมตัวนั้น ตลอดจนดวงตาคู่นั้นที่ทอดมองมายังข้า ล้วนมิได้เป็นของข้าเลยตั้งแต่แรก

จิตรกรใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดลบคิ้วและดวงตาของข้าในภาพวาด

รอยหมึกซึมกระจายออก ไม่นานใบหน้าในภาพวาดก็พร่าเลือนจนมองไม่ชัด

ไฉ่เวยโกรธจนตัวสั่น

“หากแม่นางต้องการ ก็ให้คนวาดภาพขึ้นใหม่อีกสักภาพก็ได้ เหตุใดจึงต้องทำให้ภาพวาดของเหนียงเหนียงเสียหายด้วย?”

“เพราะหมิงเยว่ชอบ”

เผยเจาเดินเข้ามาจากด้านนอกตำหนัก

เขาเดินไปยืนข้างกายซูหมิงเยว่ ครั้นเห็นว่าปลายนิ้วของนางเปื้อนสี ก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้นางทันที

บนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นปักลวดลายต้นไผ่เขียวไว้

เป็นผ้าเช็ดหน้าที่ข้าใช้เวลาถึงสามคืนลงมือปักให้เขาด้วยตนเอง

ยามนั้นเขารับผ้าเช็ดหน้าไว้ ทั้งยังเอ่ยชมว่างดงาม ซึ่งนับเป็นคำชมที่หาได้ยากจากปากเขา

ข้าปลาบปลื้มใจกับคำชมนั้นอยู่เนิ่นนาน

กระทั่งวันนี้ข้าจึงได้รู้ว่า ซูหมิงเยว่ชื่นชอบต้นไผ่เขียวเป็นที่สุด

ซูหมิงเยว่เอนกายซบไหล่เขา

“แต่ดูเหมือนว่าพี่หญิงจะยังอาลัยอาวรณ์ภาพวาดนี้อยู่”

เผยเจาเหลือบมองตามสายตาของข้าไปคราหนึ่ง

“ก็เป็นเพียงภาพวาดภาพหนึ่งเท่านั้น”

“หมิงเยว่ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของฝ่ายกบฏนานถึงห้าปีเพราะข้า บัดนี้นางเพียงต้องการสิ่งของสักชิ้น เจ้าก็ยังคิดจะแย่งชิงกับนางอีกหรือ?”

ข้าหลุบสายตาลง

“หม่อมฉันมิได้คิดจะแย่งชิงกับนางเพคะ”

ดูเหมือนว่าเขาจะค่อนข้างพอใจกับคำตอบของข้า

“ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดใจ”

“แต่ตลอดสองปีมานี้ ข้าอนุญาตให้เจ้ากลับบ้านได้บ่อยครั้ง ทั้งยังให้ความช่วยเหลือและดูแลตระกูลกู้กับตระกูลเซี่ยอยู่ไม่น้อย อีกทั้งไม่เคยบังคับฝืนใจเจ้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว”

“ต่อให้เจ้าไปอยู่เจียงหนาน ข้าก็จะรับรองว่าเจ้ามีกินมีใช้อย่างสุขสบาย ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“อวิ๋นถัง คนเราต้องรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมี”

ข้ามองดูจิตรกรจรดพู่กันลงบนภาพวาดอีกครั้ง

คิ้วและดวงตาของซูหมิงเยว่ค่อย ๆ ถูกวาดทับลงบนใบหน้าของข้า

สิ่งที่เผยเจากล่าวมานั้นไม่ผิดเลย

ข้าควรรู้จักพอใจในสิ่งที่ตนมี

ตลอดสองปีมานี้ เขาเคยช่วยบังลมให้ข้า เฝ้าดูแลยามข้าล้มป่วย ทั้งยังเคยตรวจฎีกาจนเสร็จในยามค่ำคืน ก่อนจะช่วยเหน็บชายผ้าห่มให้ข้าเข้าที่ด้วยตนเอง

ต่อให้ทั้งหมดเป็นเพียงการแสดงตบตากองทัพกบฏ แต่อย่างน้อยยามนั้นข้าก็มิได้ล่วงรู้ความจริง

ข้าถึงกับเคยหวั่นไหวและมีใจให้เขาอย่างแท้จริง

ทว่ายามที่ข้าอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของเขา หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความสุข เพราะคิดว่าในที่สุดตนเองก็มีที่ให้พักพิงแล้ว เขากลับมองข้าเช่นไรกันแน่?

เกรงว่าเขาคงเพียงคิดว่า ในที่สุดหมากตัวนี้ก็เชื่อฟังเสียที

จิตรกรวางพู่กันลง

ซูหมิงเยว่ยืนอยู่ใต้ต้นเหมย โดยมีเผยเจาคอยกางร่มให้นาง

ทั้งสองช่างดูเหมาะสมกันยิ่งนัก

ราวกับว่าในภาพวาดนั้น ไม่เคยมีข้าปรากฏอยู่เลยตั้งแต่แรก