Todos los capítulos de Mafyanın Gizli Karısı Ortadan Kayboluyor: Capítulo 11 - Capítulo 20

Avril'in gidişinin üçüncü günüydü.Donatello, Vexille ailesinin sahip olduğu bütün istihbarat kaynaklarını seferber etmişti.Kuzey Amerika'daki tüm büyük havaalanlarının, limanların ve tren istasyonlarının güvenlik kamerası kayıtları tekrar tekrar inceleniyordu.Avril'in adına kayıtlı bütün banka hesapları, kredi kartları ve telefon numaraları iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu.Hatta Avril Merouin'in nerede olduğuna dair tek bir bilgi getirene, hem yeraltı dünyasını hem de emniyet güçlerini şaşkına çeviren bir ödül vadetmişti: Cerato Rıhtımı'nın tüm mülkiyeti.Burası, Doğu Yakası'nın en önemli deniz taşımacılığı merkeziydi.Babası onu aradı.Telefonda söylediği ilk söz, "Aklını mı kaçırdın?" oldu.Donatello tek kelimeyle karşılık verdi."Evet."Ama bütün bunlara rağmen hiçbir sonuç elde edilememişti.Avril sanki yer yarılıp içine girmişti.Donatello artık ne uyuyor ne de yemek yiyordu.Her gece sabaha kadar çalışma odasında oturup duruyordu.Angelina onu birkaç kez görmeye çalışmış ama

Donatello aniden frene bastı. Araba lastiklerinden tiz bir ses çıkararak yolun kenarında durdu. Emniyet kemeri Avril'i öne doğru savurdu. Avril kaşlarını çatarak ona döndü. "Ne yapıyorsun?"Donatello artık aralarındaki o soğuk mesafeye dayanamıyordu. Avril'in ona bağırması, hatta vurması bile bundan daha katlanılır olurdu.Derin bir nefes aldı ve içindekileri açıkça söylemeye karar verdi. "Avril.""Ben boşanmak istemiyorum."Avril'in kaşları daha da çatıldı. "...Ne?"Donatello ona döndü. Bir zamanlar son derece sakin ve kontrollü olan gözleri şimdi kan çanağına dönmüştü."Bunu kabullenemiyorum.""Neyi kabullenemiyorsun? Haberin olmadan boşanmış olmamızı mı, yoksa boşanmayı benim başlatmış olmamı mı?""Beni yanlış anlamanı kabullenemiyorum. Bana tek bir şans bile vermemeni kabullenemiyorum. Seninle... ilişkimizin böylece bitmesini kabullenemiyorum.""O yüzden sana yalvarıyorum. Hiç değilse... Bana bu kadar soğuk davranma..."Avril'in yüzünde yeniden gerçek bir şaşkınlık belirdi. Donatel

Beş gün boyunca Chloe'de kaldım. Bu beş günde buzdolabındaki bütün şampanyaları bitirdik, daha önce izlemeye hiç vakit bulamadığım yirmi filmi izledik, hatta cesur davranıp saçlarımızı alışılmışın dışında renklere boyattık. Beşinci gece Maldivler'e uçak bileti aldım. Uçağım iki gün sonra sabah saat onda kalkacaktı. İki gece daha güzelce uyuyup dinlendikten sonra boşanma sonrası seyahatimin ikinci etabına başlamayı planlıyordum.Donatello benimle hiç iletişime geçmemişti. Sözünü tutuyordu ama içimde yine de belli belirsiz bir huzursuzluk vardı. Kuruntu yaptığımı söyleyerek kendimi sakinleştirdim ve bavulumu hazırlamaya devam ettim.Ertesi sabah gökyüzü henüz aydınlanmaya başlıyordu. Bavulumu sürükleyerek aşağı indiğimde sokağın sonundaki duvara yaslanmış birini gördüm.Beyaz gömleği baştan aşağı kana bulanmıştı. Bir eliyle göğsüne sıkıca bastırıyordu. Parmaklarının arasından sızan kan kaldırıma damlıyordu.Başını kaldırdı. Yüzünde kan kalmamış gibiydi. Ama beni görür görmez gözl

Ertesi gün öğleden sonra kafeye girdiğimde Angelina çoktan pencere kenarındaki bir masaya oturmuş bekliyordu. Üzerinde krem rengi örgü bir kazak vardı. Uzun saçlarını gevşekçe arkadan toplamıştı. Beni görür görmez ayağa kalktı."Avril," dedi hafifçe heyecanlı, tedirgin bir sesle.Karşısına oturup bir Americano söyledim.Bir süre sessizce oturduk. Sonunda Angelina konuşmaya başladı."Avril," dedi derin bir nefes alarak. "Bugün buraya senden bütün kalbimle özür dilediğimi söylemek için geldim."Ayağa kalkıp hafifçe önümde eğildi.Şaşırdım ve hemen oturmasını işaret ettim."Angelina, bunu yapmana gerek yok.""Var," diye ısrar etti. Gözleri kızarmaya başlamıştı. "O gün yatta Donatello'nun eşi olduğunu bilmiyordum. O kadar çok şey söyledim ki... Seni çok incitmiş olmalıyım.""Bana koruma gönderdiğini söyledim, eskiden benden hoşlandığını söyledim..."Sesi titreyerek kesildi."Söylediğim her söz sana bıçak gibi saplanmış olmalı. Üstelik o bıçağı tutan bendim.""Avril, gerçekten çok, çok özü

Bir ay sonra Donatello'nun yarası büyük ölçüde iyileşmişti. Bir zamanlar kemiği görünecek kadar derin olan yara, artık soluk bir izden ibaretti.O ay boyunca onu birkaç kez hastanede ziyaret etmiştim. Her seferinde yalnızca on dakika kalıyor, biraz sohbet ettikten sonra ayrılıyordum.Beni geri kazanmaya çalışmıyordu. Aramızdaki gerginlik de şaşırtıcı biçimde biraz azalmıştı.Artık iyileştiğine göre yarım kalan seyahatime devam etmeye hazırdım.İzlanda'ya bir uçak bileti aldım. Gitmeden bir gün önce vedalaşmak için hastaneye uğradım."Donatello," dedim yatağının başında. "Yarın gidiyorum."Yüzündeki gülümseme bir anda dondu."Nereye gidiyorsun?""İzlanda'ya. Sonra belki İskandinav ülkelerini de gezerim.""Ne kadar kalacaksın?"Omuz silktim. "Bilmiyorum. Belki gezmekten sıkılınca dönerim."Birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra başını salladı. Hatta hafifçe gülümsemeyi bile başardı."Peki.""Yolun açık olsun. İyi eğlenceler."Bu kadar sakin karşılamasına şaşırmıştım ama aynı zamanda rahatlam