Mafyanın Gizli Karısı Ortadan Kayboluyor のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

Çalışma odasının ağır ahşap kapısı ardına kadar açıldı.Donatello içeri girdi. Üzerinde soğuk puro kokusu vardı; sanki şehrin bütün yükünü omuzlarında taşıyordu. Derinlere yerleşmiş gözleri beni süzdü. Sesi her zamanki gibi ciddi ve resmiydi. "Ne oldu?"Nefesimi sakinleştirdikten sonra, nakliye raporlarından oluşan kalın dosyanın arasından tek bir belge çıkardım."Beşinci Rıhtım'daki yükle ilgili bir sorun var. Karşı taraf yetkilendirme belgesini acilen imzalamanızı bekliyor." Kâğıdı önüne ittim. "Sadece imzalayın. Gerisini ben hallederim."Aslında bu, taşıma belgesi gibi gösterdiğim boşanma anlaşmasıydı.Mal varlığının nasıl bölüşüleceğini çoktan belirlemiştim. Yapması gereken tek şey imzalamaktı. Bir ay içinde özgür olacaktım.Donatello kaleme uzanmadı.Kan ve kurşunların arasından geçerek zirveye yükselmiş bu adamın doğasında temkinli davranmak vardı.Şartları kontrol etmek için bir önceki sayfayı çevirmeye yeltendi.Kanım dondu.O sayfayı çevirirse, kalın harflerle yazılmış "Boşanm

Gece çökmüştü. Vexille ailesinin üst düzey toplantısı az önce sona ermişti.Kollarım dosyalarla dolu hâlde Donatello'nun peşinden toplantı odasından çıktım."Patron," dedi capolarından Carlo, aceleyle yanımıza gelerek. "Bu geceki Sotheby's yardım müzayedesi hakkında. Size kim eşlik edecek? Arabaları ve koruma ekibini ayarlamamız gerekiyor."Koridor bir anda sessizliğe büründü.Durdum ve gözlerimi Donatello'nun sırtına sabitledim.Üç yıllık evliliğimiz boyunca beni tek bir davete bile götürmemişti. Ailenin içinde herkes beni yalnızca onların hukuki sorunlarını çözen, soğuk ve tarafsız bir avukat olarak tanıyordu.Şimdi Angelina boşanmıştı. Özgürdü. Acaba onu yanında götürecek miydi?Derin bir nefes aldım. Göğsümde hâlâ küçücük, zavallı bir umut kırıntısı vardı."Bu geceki müzayede..." dedim ve bir adım öne çıkıp Donatello'ya yaklaştım. Sesimi yalnızca onun duyabileceği kadar alçalttım. "Beni de götürecek misin?"Onu sınıyordum. Sonunda beni herkesin önünde karısı olarak kabul etmeye haz

Hastaneden eve döndüğümün ertesi günü Donatello beni çalışma odasında buldu."Seni tatile götürmek istiyorum," dedi. "Bir gemi yolculuğuna. Akdeniz'e. Hiç yapamadığımız balayını... telafi edebiliriz."Bunun, beni hastaneden almaya gelmediği için özür dileme şekli olduğunu biliyordum. Tutmadığı sözlere artık alışmıştım. Bu yüzden eskisi kadar canımı acıtmıyordu.Ama balayı...Kalemi tutan parmaklarım gerildi.Evliliğimiz gizli olduğu için hiç düğün yapmamıştık. Balayına da "sonra" gideriz demişti. Üç yıl boyunca o "sonra" bir türlü gelmemişti.Bir ay önce olsa bu sözleri mutluluktan ağlamama neden olabilirdi.Ama şimdi uzun bir süre sessizce yüzüne baktım."Tamam," derken kendi sesimi duydum.Nasıl olsa bu son seferdi. Hiç de güzel geçmemiş bir evliliğe, en azından düzgün bir son verebilirdik.Yola çıkacağımız gün yatımız özel bir marinada bizi bekliyordu.Valizimle güverteye adım attığımda gördüğüm ilk kişi Angelina oldu.Üzerinde beyaz keten bir elbise vardı. Saçları deniz melteminde

Restorana tek başıma girdim.On yıl öncesinden neredeyse hiçbir farkı yoktu. Loş ışık veren avizeler, kareli masa örtüleri, köşede aynı caz plağını durmadan çalan eski müzik kutusu...Bir bardak su sipariş edip pencere kenarındaki masalardan birine oturdum.İşte burasıydı.On yıl önce beni küçük düşmekten kurtardığı yer.Uzun boylu siluetinin uzaklaşmasını izlerken bunun kader olduğunu düşünmüştüm.Sonradan bunun yalnızca bir lanetin başlangıcı olduğunu öğrendim.Bir saat boyunca orada kaldım. Eskiden onu seyrettiğim köşelerin videolarını çektim. Ona duyduğum aşktan geriye kalan son izleri kayda alıyordum sanki.Sonra kalktım, hesabı ödedim ve eve döndüm.Malikâneye vardığımda haberlerde Angelina'nın eski kocasının tutulduğu yerden kaçtığı söyleniyordu.Demek Donatello'nun halletmesi gereken mesele buydu.Şaşırmadım.Bankadaki müşteri temsilcimi aradım."Varlıkların devri tamamlandı mı?""Evet, Bayan Merouin. Paranın tamamı hesabınıza yatırıldı."Vexille ailesinin mal varlığından tek b

Avril'in Bakış AçısıHavaalanındaki uçuş panosunun önünde üç dakika boyunca dikildim. Önceden hazırladığım sahte kimliği sımsıkı tutuyordum.Henüz kalkmamış olan bir sonraki uluslararası uçuş... New Orleans.Pekâlâ. O uçuşa binecektim.Pasaportumu kontuardaki kadına uzattım ve tek yön bir bilet aldım.New Orleans'ın havası nemliydi, tatlı bir kokusu vardı.Fransız Mahallesi'nin taş döşeli sokakları, beignet adı verilen hamur tatlılarının üzerine serpilen pudra şekeri kokuyordu. Köşedeki bir bardan saksofonun ağır, dingin melodisi yükseliyordu.Üzerime bol bir pamuklu elbise geçirip hasır şapkamı taktım ve Bourbon Caddesi boyunca ağır ağır yürüdüm.Öğle yemeği için küçük, eski tarz bir lokanta buldum. Kocaman bir kâse gumbo çorbası, kerevit ve yanında buz gibi bir bardak limonata söyledim.Yemeğin acısından gözlerim yaşardı ama bir anda gülümsediğimi fark ettim.En son ne zaman tek başıma oturup huzur içinde bir öğün yemek yemiştim, hatırlamıyordum.Artık onu beklemek, telefonlarına cev