Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 9

ตอนที่ 1: เมียแต่งของอัลฟ่าจ่าฝูงเสียงหยดน้ำฝนที่กระทบลงบนใบวาสนาหน้าคฤหาสน์ดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของ ‘ริน’ เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ความหนาวนี้ไม่ได้มาจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศราคาแพง แต่มันมาจากที่ว่างข้างกาย... ที่ว่างบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ยังคงเรียบตึง ไร้ร่องรอยการซุกตัวของใครอีกคน ไร้แม้แต่ไออุ่นที่ควรจะมีในฐานะ ‘คู่ครอง’ตลอดห้าปีที่ผ่านมา รินใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนที่เหมือนสุสานหรูหราแห่งนี้ กลิ่นฟีโรโมน ‘ดอกลิลลี่ขาว’ ของเขามันเคยหอมหวานและบริสุทธิ์ แต่ในวันนี้มันกลับจืดจางจนแทบไม่ได้กลิ่น ราวกับร่างกายของเขากำลังประท้วงว่าความรักที่มอบให้ไปนั้นมันสูญเปล่า กลิ่นหอมที่ไม่มีใครต้องการดม ก็ไม่ต่างอะไรกับกลิ่นของดอกไม้เหี่ยวเฉาที่รอวันทิ้งลงถังขยะรินพยุงกายที่บอบบางลุกขึ้นช้าๆ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการรอคอยทำให้ขอบตาเขาร้อนผ่าว เขาเดินไปที่กระจกเงา สะท้อนภาพโอเมก้าหนุ่มที่มีผิวพรรณดีแต่ดวงตากลับหม่นแสง เขาแต่งงานในฐานะ ‘เมียแต่ง’ ของอัลฟ่าจ่าฝูงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ความจริงเขาก็เป็นเพียงนักโทษทางการเมืองระหว่างตระกูลที่ถูกลืมไว้ในกรงทองแห่งนี

ตอนที่ 3: แขกคนสำคัญของเขาความเงียบเชียบที่เคยเป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของ ‘ริน’ ในคฤหาสน์อัศวเหมันต์ ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายตั้งแต่นาฬิกายังไม่ทันบอกเวลาหกโมงเช้า รินตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหนึบที่ขมับ แสงแดดสีทองจางๆ ลอดผ่านม่านราคาแพงเข้ามา แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกถึงการเริ่มต้นใหม่เลยแม้แต่น้อยเขาก้าวลงบันไดมาด้วยความฉงน ก่อนจะพบว่าโถงกลางบ้านกำลังถูกเนรมิตใหม่ เหล่าสาวใช้ขะมักเขม้นกับการจัดวางแจกันดอกกุหลาบสีขาวที่ภีมพัตร์เคยบอกว่า ‘สิ้นเปลือง’ แต่วันนี้มันกลับถูกสั่งมาประดับไว้ทุกมุมห้อง ชุดเครื่องนอนผ้าไหมอิตาลีที่หรูหราที่สุดถูกลำเลียงขึ้นไปยังห้องรับแขกทิศตะวันออก... ห้องที่กว้างและสวยที่สุดในบ้าน ซึ่งภีมสั่งปิดตายไว้ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงาน"มีงานอะไรกันหรือครับป้าแช่ม?" รินเอ่ยถามแม่บ้านเก่าแก่ที่กำลังยืนคุมงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดป้าแช่มหันมามองริน แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสลดใจ มือที่เหี่ยวย่นเอื้อมมาจับมือรินเบาๆ ราวกับจะให้กำลังใจ "คือ... คุณชายสั่งไว้เมื่อคืนค่ะ ว่าวันนี้จะมี ‘แขกคนสำคัญ’ มาพักที่บ้านเราสักพักใหญ่ๆ ค่ะคุณหนูริน""แขกสำคัญ?" รินทวนคำเ

ตอนที่ 5: ที่ของฉัน...ไม่เคยอยู่ข้างเขาแสงแดดรำไรยามเช้าเยื้องกรายผ่านรอยแยกของม่านไหมสีทึบ ลอดเข้ามาทาบลงบนเปลือกตาที่หนักอึ้งของผม มันควรจะเป็นความอบอุ่นที่ปลุกให้มีชีวิตชีวา แต่สำหรับ ‘ริน’ ในตอนนี้ แสงเหล่านั้นกลับเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงให้ต้องตื่นขึ้นมาเผชิญกับความจริงที่ผมอยากจะหลับใหลหนีไปชั่วนิรันดร์ผมขยับกายบนเตียงกว้างที่เย็นชืด พื้นที่ฝั่งซ้ายยังคงเรียบตึง ไร้ร่องรอยของการพาดผ่าน ไร้กลิ่นอายของ ‘ไม้กฤษณาและฝน’ ที่ผมโหยหา ความว่างเปล่านี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันกลับ ‘เสียงดัง’ กว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะในหัวของผมยังมีเสียงกระซิบพร่าของพฤกษ์ดังก้องวนเวียนอยู่ราวกับต้องมนตร์คำสาปคำพูดนั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนการตะคอก แต่มันกลับกรีดลึกยิ่งกว่าคมมีด เพราะมันคือความจริงที่ผมพยายามเย็บปิดซ่อนไว้ใต้พรมมาตลอดห้าปี ผมสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บซี่โครง พยายามกลั่นกรองฟีโรโมนดอกลิลลี่ขาวที่เริ่มขมปร่าให้กลับมาอ่อนหวานเพื่อปกป้องตัวเองจากความฟุ้งซ่าน แต่ดูเหมือนว่า... แม้แต่ร่างกายของผมเอง ก็เริ่มจะยอมแพ้ต่อความเย็นชาของบ้านหลังนี้แล้วผมก้าวลงบันไดช้าๆ ราวกับคนแปลกหน้าที่หลงเข้ามาในวิ

ตอนที่ 7: ความจริงที่ผมต้องเก็บไว้คนเดียวโลกทั้งใบของผมคล้ายจะหยุดชะงักและบิดเบี้ยวไปชั่วขณะในเช้าวันใหม่ แสงตะวันที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านดูสว่างจ้าจนพร่าเลือน ผมพยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียงกว้างที่อ้างว้าง แต่มวลความรู้สึกหนักอึ้งกลับถาโถมเข้าใส่จนศีรษะหมุนคว้าง ทัศนียภาพรอบกายสั่นคลอนราวกับภาพวาดที่ถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดผมทรุดตัวลงนั่งพักที่ขอบเตียงอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นมวลความพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ 'คงเพราะเมื่อคืนร้องไห้หนักไป' ผมบอกตัวเองแบบนั้น พยายามหลอกลวงหัวใจที่บอบช้ำว่านี่คือผลลัพธ์ของความโศกเศร้า ทว่ายามที่ก้าวเดินลงบันได ทุกฝีเท้ากลับหนักอึ้งและเปราะบางเหลือเกินภายในห้องครัวที่เคยเป็นสถานที่สร้างความสุขจอมปลอมของผม กลิ่นของน้ำมันที่เริ่มร้อนและเครื่องเทศที่เคยคุ้นชิน บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายที่แปลกปลอมและรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน ทันทีที่ไอร้อนกระทบใบหน้า ร่างกายของผมก็ปฏิกิริยาตอบโต้โดยอัตโนมัติ ผมรีบวางตะหลิวลงก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินหนีออกมาจากที่นั่น มุ่งตรงไปยังห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดราวกับต้องการจะอาเจียนเอาความขมขื่นทั้งหมดออกมา"อ้ว

ตอนที่ 9: วันที่ผมเลือกเดินออกมาแสงสีเงินยวงของรุ่งเช้ายังไม่ทันจับขอบฟ้า คฤหาสน์อัศวเหมันต์ที่เคยดูยิ่งใหญ่ กลับตกอยู่ในความเงียบงันราวกับสุสานที่หรูหราซึ่งฝังกลบวิญญาณของผมไว้มานานนับห้าปีผมลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่คุ้นเคย ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศดูจะเสียดแทงผิวหนังมากกว่าทุกวัน ราวกับมันกำลังขับไล่สิ่งแปลกปลอมอย่างผมให้ออกไปจากพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้เสียที ผมลุกขึ้นนั่งช้าๆ แผ่นหลังพิงกับหัวเตียงที่ครั้งหนึ่งผมเคยหลงผิดคิดว่ามันคือสรวงสวรรค์ที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิตในมือของผม... มีเพียงแท่งพลาสติกพยานแห่งชีวิตที่ปรากฏขีดสีแดงเข้มสองขีดเด่นชัดผมลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยกระแสความโหยหาและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นกว่าขุนเขา ‘ต่อจากนี้ไป... ป๊าจะดูแลพวกหนูเอง’ผมตัดสินใจแล้ว ความเป็นความตายของดวงใจทั้งสองดวงนี้สำคัญกว่าศักดิ์ศรีที่เหลือเพียงเศษซากในใจผมเสียงรูดซิบกระเป๋าเดินทางดังก้องในความเงียบราวกับเสียงคำรามของปีศาจ ผมไม่ได้หยิบฉวยอะไรไปมากนัก เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดที่ซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงส่วนตัว เอกสารสำคัญ และสมุดบัญชีที่มีตัวเลขเ