ตอนที่ 2:รักแรกของเขา

ตอนที่ 2:รักแรกของเขา

ความเงียบทำงานได้ทรงพลังกว่าคำด่าทอเสมอ โดยเฉพาะในคฤหาสน์ตระกูลอัศวเหมันต์ที่กว้างขวางจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของตัวเอง

หลังจากเสียงเครื่องยนต์รถซูเปอร์คาร์ของ ‘ภีมพัตร์’ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไอเสียและรอยล้อรถที่บดขยี้หยดน้ำฝนบนพื้นถนน ‘ริน’ ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือที่กำผ้ากันเปื้อนไว้แน่นสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ เขาพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ แต่มันกลับติดหนึบราวกับเศษแก้วที่ทิ่มแทงอยู่ข้างใน

แสงแดดรำไรยามสายส่องกระทบจานซุปกุ้งที่เขาตั้งใจเคี่ยวตั้งแต่รุ่งสาง บัดนี้มันเย็นชืดและเริ่มจับตัวเป็นก้อนไขขาวๆ น่ารังเกียจ ไม่ต่างจากสถานะของเขาในบ้านหลังนี้ที่ครั้งหนึ่งเคยสำคัญ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากแตะต้อง

"คุณรินคะ... ให้ดิฉันเก็บโต๊ะเลยไหมคะ?" เสียงของสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ราวกับกลัวว่าแค่แรงสั่นของเสียงจะทำให้รินพังทลายลงตรงหน้า

รินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่หมอกจางในดวงตา "ไม่เป็นไรครับ... รินจัดการเอง"

เขามองแผ่นหลังของเหล่าคนรับใช้ที่เดินเลี่ยงออกไปด้วยสายตาสงสาร รินรู้ดีว่าลับหลังเขา ทุกคนคงพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘คุณหนูรินช่างน่าเวทนา’ เขาค่อยๆ ยกจานซุปนั้นขึ้นมา เทมันทิ้งลงในถังขยะช้าๆ ทีละนิด... ทีละนิด มองดูความพยายามตลอด 5 ชั่วโมงที่ผ่านไปในพริบตา

มันไม่ได้หายไปแค่ซุป... แต่มันคือเศษเสี้ยวของหัวใจที่รินพยายามต่อมันเข้าด้วยกันทุกเช้าเพื่อรอให้ภีมมาทำลายมันซ้ำในทุกเย็น

รินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่ถูกจัดวางตามหลักฮวงจุ้ยอย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่นของ ‘คำว่าบ้าน’ เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นมาด้วยนิ้วมือที่เย็นเฉียบ หน้าจอที่สว่างวาบแสดงการแจ้งเตือนข่าวสังคม ที่เขาแอบเปิดดูซ้ำๆ ราวกับคนเสพติดความเจ็บปวด

ภาพของภีมพัตร์ที่ยืนเคียงข้างชายหนุ่มร่างโปร่งที่มีรอยยิ้มสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์ ชายคนนั้นคือ ‘พฤกษ์’

คำว่า ‘รักแรก’ ในพาดหัวข่าวมันตัวใหญ่เท่าบ้านสำหรับริน พฤกษ์เป็นโอเมก้าที่มีกลิ่นฟีโรโมนหอมหวานของดอกไม้เมืองหนาว แตกต่างจากกลิ่นลิลลี่ขาวของรินที่ภีมเคยบอกว่า ‘จืดชืดและน่ารำคาญ’

รินย้อนนึกไปถึงคืนวันแต่งงาน... วันที่เขาสวมชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ เดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ท่ามกลางคำอวยพรที่จอมปลอม ภีมพัตร์สวมแหวนให้เขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย สายตาที่มองมาในวันนั้นไม่มีความตื่นเต้น ไม่มีความยินดี มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชาที่ลึกสุดหยั่ง

“ริน... อย่าคิดว่าการจดทะเบียนสมรสจะทำให้เธอกลายเป็นเจ้าของ ของผมจริงๆ” ภีมกระซิบที่ข้างหูเขาในคืนหอ ขณะที่รินกำลังเอื้อมมือไปจะถอดเนกไทให้สามี “ผมแต่งเพราะหน้าที่... และหน้าที่ของคุณคือการอยู่เงียบๆ อย่าทำตัวน่ารำคาญ”

คำว่า ‘น่ารำคาญ’ กลายเป็นแผลเป็นที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตคู่ 5 ปีที่ผ่านมา รินพยายามเป็นเมียที่สมบูรณ์แบบ เขาเรียนรู้การทำอาหารที่ภีมชอบ เรียนรู้วิธีการจัดบ้านให้ภีมพอใจ แต่สิ่งที่เขาไม่เคยเรียนรู้ได้เลยคือ... วิธีทำให้คนไม่มีหัวใจให้กันหันมามองเขาบ้าง

รินเดินออกไปที่สวนหย่อมเพื่อสูดอากาศ แต่ความอัดอั้นกลับตามเขาไปทุกที่ เสียงฝีเท้าของเขาหยุดกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยจากหลังพุ่มไม้ใหญ่

"นี่... เห็นรูปคุณชายกับคุณพฤกษ์หรือยัง? เหมาะสมกันยังกับกิ่งทองใบหยก"

"จริงด้วย สายตาคุณชายที่มองคุณพฤกษ์น่ะ ฉันไม่เคยเห็นเขามองคุณรินแบบนั้นเลยนะ"

"ก็แน่ล่ะสิ คุณพฤกษ์เขาทั้งเก่ง และเป็นรักแรกของคุณภีม แว่วมาว่าที่จริงคุณชายจะแต่งกับคนนี้แต่แรก แต่ตระกูลอัศวเหมันต์ต้องการคอนนไม่มีอำนาจย่างคุณรินมาเป็นหุ่นเชิดมากกว่า"

"โถ... ของปลอมยังไงก็สู้ของจริงไม่ได้หรอกจ้า"

คำว่า ‘ของปลอม’ ทำให้รินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางที่สาธารณะ เขารีบก้าวเดินหนีไปจากตรงนั้น แต่ทุกก้าวที่เหยียบลงบนพื้นหญ้ากลับรู้สึกสั่นคลอนไปหมด

เขาไม่ใช่คนไม่มีหัวใจ... เขาเจ็บเป็น ร้องไห้เป็น แต่ในบ้านหลังนี้ เขาถูกฝึกให้เป็นเพียงแค่‘หุ่นเชิด’ ที่สวยงามไว้ประดับบารมีเท่านั้น

"เธอนั่งเหม่ออะไรอยู่ ริน?"

น้ำเสียงเย็นเฉียบของคุณหญิงนวลจันทร์ทำให้รินสะดุ้ง เขานั่งพับเพียบลงบนพื้นเบื้องหน้าแม่สามีที่มองมาด้วยสายตาเหยียดหยาม

"ริน... ขอโทษครับคุณแม่"

"ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษ ฉันต้องการความคืบหน้า" คุณหญิงวางถ้วยน้ำชาลงบนจานรองดัง แกร็ก "ข่าวลือเรื่องภีมกับพฤกษ์มันหนาหูขึ้นทุกวัน เธอเป็นเมียภาษาอะไรถึงปล่อยให้สามีไปกกกับรักเก่าจนเป็นข่าวหน้าหนึ่ง?"

"คุณภีมเขา... ไปทำงานครับ" รินตอบเสียงสั่น

"ทำงานงั้นเหรอ? งานที่ต้องเอามือโอบเอวกันน่ะเหรอ!" คุณหญิงตวาด "อย่าลืมว่าเธอแต่งเข้าบ้านนี้เพราะอะไร เพราะเธอเป็นคนที่ควบคุมง่ายและไม่มีปากเสียง แต่ถ้าตอนนี้เธอไม่มีน้ำยาแม้แต่จะรั้งสามีเอาไว้ในโอวาท ฉันก็คงต้องพิจารณาตำแหน่งนี้ใหม่"

รินกำหมัดแน่นบนตัก... ตำแหน่ง ‘สะใภ้’ ที่เขาพยายามรักษาไว้ด้วยชีวิต แท้จริงแล้วมันเป็นเพียงหัวโขนที่คนอื่นพร้อมจะกระชากออกไปเมื่อไหร่ก็ได้

ช่วงบ่าย รินพยายามหลบหนีความวุ่นวายในบ้านด้วยการออกไปซื้อของใช้เพียงลำพัง รถยนต์ส่วนตัวจอดติดสัญญาณไฟแดงหน้าคาเฟ่หรูใจกลางเมือง สายตาที่เหม่อลอยของเขาทอดผ่านกระจกรถออกไป... และนั่นคือจุดที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาพังครืน

ภีมพัตร์นั่งอยู่ที่นั่น... ริมหน้าต่างกระจกใสของคาเฟ่

ฝั่งตรงข้ามของเขาคือพฤกษ์

ภีมดูต่างไปจากคนที่ดุด่ารินเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง เขาดูผ่อนคลาย มุมปากขยับยิ้มจางๆ ตลอดเวลาที่พฤกษ์พูดคุย และที่ทำให้รินใจสลายที่สุดคือตอนที่พฤกษ์เอื้อมมือไปลูบแขนเสื้อของภีม... ภีมไม่ได้สะบัดออก ไม่ได้เบี่ยงตัวหลบ แต่กลับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา

ในจังหวะที่รถเคลื่อนตัวช้าๆ ภีมเงยหน้าขึ้นมาสบตากับรินพอดี

สายตาสองคู่ประสานกันผ่านกระจก...

รินหัวใจเต้นผิดจังหวะ เขาคาดหวังความตกใจ ความรู้สึกผิด หรือแม้แต่ความโกรธจากภีม... แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมาคือ ‘ความเฉยชา’

ภีมมองเขาราวกับมองก้อนหินริมทาง ไร้ความรู้สึก ไร้การทักทาย ก่อนจะหันกลับไปสนใจพฤกษ์ต่อทันที ราวกับว่ารินไม่มีตัวตนอยู่ในโลกใบนี้เลย

หยดน้ำตาร่วงหล่นกระทบลงบนตัก รินสะอื้นออกมาเบาๆ จนไหล่บางสั่นเทา 5 ปีที่เขาทุ่มเท 5 ปีที่เขาอดทน มันพ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มเดียวของ ‘คนในใจ’ ของภีมพัตร์อย่างราบคาบ

"ผมเข้าใจแล้ว..." รินกระซิบกับตัวเองท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้า "ต่อให้ผมรักคุณแทบตาย... คุณก็ไม่มีวันเห็นผมอยู่ในสายตา"

ความเจ็บปวดในครั้งนี้ไม่ได้มาพร้อมกับความแค้น แต่มันมาพร้อมกับความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่บอกรินว่า ‘มันควรจบลงได้แล้วการแต่งงานจอมปลอมนี้’