พันธะสิ้นสุด ในวันที่ผมไม่รักคุณแล้ว

ตอนที่ 1: เมียแต่งของอัลฟ่าจ่าฝูง

เสียงหยดน้ำฝนที่กระทบลงบนใบวาสนาหน้าคฤหาสน์ดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของ ‘ริน’ เขาลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ความหนาวนี้ไม่ได้มาจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศราคาแพง แต่มันมาจากที่ว่างข้างกาย... ที่ว่างบนเตียงขนาดคิงไซส์ที่ยังคงเรียบตึง ไร้ร่องรอยการซุกตัวของใครอีกคน ไร้แม้แต่ไออุ่นที่ควรจะมีในฐานะ ‘คู่ครอง’

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา รินใช้ชีวิตอยู่ในห้องนอนที่เหมือนสุสานหรูหราแห่งนี้ กลิ่นฟีโรโมน ‘ดอกลิลลี่ขาว’ ของเขามันเคยหอมหวานและบริสุทธิ์ แต่ในวันนี้มันกลับจืดจางจนแทบไม่ได้กลิ่น ราวกับร่างกายของเขากำลังประท้วงว่าความรักที่มอบให้ไปนั้นมันสูญเปล่า กลิ่นหอมที่ไม่มีใครต้องการดม ก็ไม่ต่างอะไรกับกลิ่นของดอกไม้เหี่ยวเฉาที่รอวันทิ้งลงถังขยะ

รินพยุงกายที่บอบบางลุกขึ้นช้าๆ ความเหนื่อยล้าสะสมจากการรอคอยทำให้ขอบตาเขาร้อนผ่าว เขาเดินไปที่กระจกเงา สะท้อนภาพโอเมก้าหนุ่มที่มีผิวพรรณดีแต่ดวงตากลับหม่นแสง เขาแต่งงานในฐานะ ‘เมียแต่ง’ ของอัลฟ่าจ่าฝูงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ความจริงเขาก็เป็นเพียงนักโทษทางการเมืองระหว่างตระกูลที่ถูกลืมไว้ในกรงทองแห่งนี้เท่านั้น

ภายในห้องครัวโอ่อ่า รินยืนอยู่หน้าเตาเพียงลำพัง เสียงมีดที่กระทบเขียงไม้ ฉึก... ฉึก... เป็นจังหวะที่ฟังดูเหงาจับใจ เขาบรรจงหั่นผักทุกชิ้นให้มีขนาดเท่ากัน ใส่ใจแม้กระทั่งอุณหภูมิของน้ำที่ใช้เคี่ยวซุป เพราะเขารู้ว่า ‘ภีมพัตร์’ เป็นคนรักความสมบูรณ์แบบ

"คุณหนูรินคะ... ให้ดิฉันทำเถอะค่ะ คุณหนูดูไม่ค่อยสบายนะคะ" ป้าแม่บ้านที่เห็นรินมาตั้งแต่แต่งเข้าบ้านเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ เธอสงสารคุณหนูผู้แสนดีคนนี้เหลือเกิน

"ไม่เป็นไรครับป้า... ผมอยากให้คุณภีมได้ทานของที่ผมตั้งใจทำจริงๆ เผื่อว่าสักวัน... เขาจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของผมบ้าง" รินยิ้ม แต่มันคือรอยยิ้มที่น่าสงสารที่สุดในโลก รอยยิ้มที่พยายามปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย

เขานำซุปไปจัดวางบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่นั่งได้นับสิบคน แต่วันนี้เขาวางจานเพียงสองใบ... จานสองใบที่มักจะเหลือเพียงใบเดียวที่มีร่องรอยการใช้งาน รินนั่งรอ... มองเข็มนาฬิกาที่เดินไปอย่างช้าๆ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจ เขาซ้อมบทพูดในหัว 'อรุณสวัสดิ์ครับคุณภีม' 'เหนื่อยไหมครับ' 'ทานซุปหน่อยนะครับ' แต่ละประโยคถูกกลั่นกรองมาอย่างดี เพียงเพื่อให้ได้บทสนทนาสั้นๆ กลับมา

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องอยู่ที่ลานจอดรถ หัวใจของรินเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขารีบเดินไปที่ประตูทันที ภาวนาในใจขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นฟีโรโมน ‘ไม้กฤษณาและฝน’ ที่รุนแรงและเย็นชาของ ภีมพัตร์ อัศวเหมันต์ ก็พุ่งเข้าปะทะหน้าจนรินแทบทรุด

ภีมพัตร์ในชุดสูทสีกรมท่าดูสง่างาม แต่ออร่ารอบกายกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิด สายตาคมกริบที่มองมายังรินนั้นไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่เศษเสี้ยว

"คุณภีม... กลับมาแล้วเหรอครับ รินเตรียม..."

"ถอยไปริน" ภีมเอ่ยเสียงต่ำโดยไม่แม้แต่จะหยุดมองหน้าเมียตัวเอง "ผมมีเวลาแค่สิบนาทีในการเปลี่ยนชุด"

"แต่รินทำซุปกุ้งไว้ ของโปรดคุณนะครับ ทานแค่คำเดียวก็ยังดี..." รินพยายามเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของสามี แต่มันกลับเป็นข้อผิดพลาดที่ร้ายแรง

ภีมสะบัดแขนออกอย่างแรงจนรินเสียหลักไปชนกับขอบโต๊ะ "ผมบอกว่าไม่มีเวลา ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? หรือห้าปีที่ผ่านมามันไม่ได้ทำให้คุณฉลาดขึ้นเลยหรอว่าผมไม่เคยต้องการให้คุณทำสิ่งเหล่านี้ให้ผม!"

คำพูดนั้นร้ายแรงกว่าแรงกระแทก รินยืนนิ่ง งัน มือที่สั่นเทากุมขอบโต๊ะไว้แน่น "รินแค่เป็นห่วง..."

"ความห่วงของเธอคือความรำคาญของผม" ภีมหยุดที่เชิงบันไดแล้วปรายตามองซุปกุ้งที่ควันกรุ่น "เทมันทิ้งซะ แล้วจำใส่หัวไว้ว่าอย่าพยายามทำตัวเป็นเมียที่ดี เพราะต่อให้เธอทำจนตาย เธอก็เป็นได้แค่คนที่ถูกซื้อมาคั่นเวลาเท่านั้น"

ภีมเดินขึ้นชั้นบนไป ทิ้งให้รินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่บาดลึกถึงกระดูก กลิ่นซุปที่ตั้งใจทำ ตอนนี้กลับเหม็นหืนและจืดชืดในความรู้สึกของรินเหลือเกิน

หลังจากที่ภีมพัตร์ออกจากบ้านไปโดยไม่แตะต้องอาหารแม้แต่คำเดียว รินถูกเรียกตัวไปพบ ‘คุณหญิงมณฑา’ แม่ของภีมที่ห้องรับแขก บรรยากาศที่นี่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก

"ห้าปี... ริน เธอกินเงินตระกูลอัศวเหมันต์ไปเท่าไหร่แล้ว?" คุณหญิงวางถ้วยน้ำชาเบาๆ แต่เสียงกลับดังสะท้อน "แค่ทายาทสักคนเธอก็ให้ฉันไม่ได้ ความไร้ประสิทธิภาพของโอเมก้าชั้นต่ำอย่างเธอมันเริ่มจะชัดเจนเกินไปแล้วนะ"

"ผม... ผมพยายามแล้วครับคุณแม่"

"พยายาม? หรือภีมเขาไม่เอาเธอเองล่ะ?" คุณหญิงหัวเราะในลำคอ "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าลูกชายฉันไม่เคยนอนห้องเดียวกับเธอ ถ้าเธอไร้ความสามารถในการยั่วยวนสามีตัวเองขนาดนั้น ก็หลีกทางให้คนที่เขามีคุณสมบัติพร้อมกว่านี้เถอะ ฉันกำลังพิจารณาเรื่อง 'เมียรอง' ที่จะมาผลิตทายาทแทนเธอ"

รินก้มหน้าจนคางชิดอก ความอัปยศพุ่งพล่านไปทั้งกาย เขาเป็นเมียแต่งที่มีเกียรติเพียงในนาม แต่ในความเป็นจริง เขาถูกเหยียบย่ำทั้งจากสามีและครอบครัวของสามี

ช่วงเย็น รินนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม สายตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความหาภีมว่าเย็นนี้จะกลับไหม แต่ทว่า... แจ้งเตือนข่าวบันเทิงกลับเด้งขึ้นมาเสียก่อน

[พาดหัว: รักแรกคืนรัง! ภีมพัตร์ อัศวเหมันต์ ควงคู่ 'น่านฟ้า' อดีตคนรักที่สนามบิน หลังเจ้าตัวกลับจากเมืองนอก]

ในภาพนั้น... ภีมพัตร์ที่เพิ่งดุด่าเขาเมื่อเช้า กำลังยิ้ม... ยิ้มในแบบที่รินไม่เคยเห็นมาตลอดห้าปี มือหนาที่เคยสะบัดรินออกอย่างรังเกียจ กลับกำลังประคองเอวชายหนุ่มร่างบางอีกคนอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายหากสัมผัสแรงเกินไป

สายตาของภีมในรูปนั้นมันเต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง และความโหยหา... สิ่งที่รินพยายามร้องขอมาตลอด5ปี แต่น่านฟ้ากลับได้มันไปเพียงแค่ก้าวเท้าลงจากเครื่องบิน

"อึก..." รินสะอื้นออกมาจนตัวโยน หยดน้ำตาบดบังทัศนียภาพบนหน้าจอ

ความจริงที่แสนเจ็บปวดกระแทกเข้ากลางใจ... ที่ภีมบอกว่า 'ไม่ว่าง' คือไม่ว่างเพื่อริน แต่ว่างเสมอเพื่อ 'คนนั้นคน' ที่ภีมบอกว่า 'รำคาญ' เพราะคนที่ทำคือริน แต่ถ้าเป็นน่านฟ้า ภีมคงจะเต็มใจทำทุกอย่างให้

รินมองไปที่แจกันดอกลิลลี่ขาวบนโต๊ะ เขาเดินไปหยิบมันขึ้นมาแล้วปาลงพื้นจนแตกกระจาย เศษแก้วและดอกไม้ที่บอบช้ำกระจัดกระจายไม่ต่างจากหัวใจของเขาในตอนนี้

"ห้าปีที่ผมให้คุณไป... มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหมคุณภีม?" รินพึมพำกับความว่างเปล่า "ต่อจากนี้ไป... ผมจะไม่เป็นคนโง่ที่รอความรักจากคนที่ไม่มีหัวใจอีกแล้ว"

ความเศร้าโศกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา รินปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แม้ในใจจะยังสั่นสะท้าน แต่ดวงตาของเขากลับเริ่มมีความเด็ดเดี่ยวบางอย่างผุดขึ้นมา... เป็นครั้งแรกในรอบห้าปี