All Chapters of ทะลุมิติเป็นเมิ่งอวี่ หมอผู้เปลี่ยนชะตาแผ่นดิน: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1: ตื่นจากฝัน รอยต่อของสองวิญญาณความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเสียจนประสาทรับรู้ทุกส่วนของร่างกายคล้ายจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆเสียงบดขยี้ของโลหะหนักหลายตันที่พุ่งเข้าปะทะร่างอย่างรุนแรงยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘เหมือนฝัน’ ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลจำได้ดีว่าวินาทีนั้นเขากำลังประคองพวงมาลัยรถยนต์คันเก่งกลับจากการเข้าเวรยาวนานกว่าสามสิบชั่วโมง เปลือกตาที่หนักอึ้งและสติที่หลุดลอยเพียงเสี้ยววินาทีดึงเขาลงสู่ขุมนรกแห่งความตายเด่นชัดวิ้ดว่อ... วิ้ดว่อ...เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังก้องสะท้อนกังวานลอยมาแว่ว ๆ แสงสีแดงและน้ำเงินกะพริบวิบวับผ่านม่านตาที่พร่าเลือน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นไหม้ของยางรถยนต์และน้ำมันเครื่อง เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่พยายามยื้อชีวิตเขาดังกดทับเข้ามาในสมอง“คนไข้สัญญาณชีพต่ำลงเรื่อย ๆ! คุณหมอครับ! คุณหมอเหมือนฝัน ได้ยินผมไหมครับ!”‘ได้ยิน... ฉันได้ยิน...’ เหมือนฝันพยายามเปล่งเสียงตอบในใจ ทว่าลำคอกลับแห้งผากและเต็มไปด้วยก้อนเลือดอุ่นจัดที่ทะลักออกมา เขาเป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าสภาพการณ์เช่นนี้หมายถึงอะไร โอกาสรอดชีวิตแทบเป็นศูนย์ กระดูกทุกชิ้นในร่

ตอนที่ 3: คนไข้คนแรกกับอานุภาพแห่งวิชาแพทย์แสงอรุณแรกแห่งวันสาดส่องผ่านม่านหมอกหนาทึบที่ปกคลุมยอดเขาหมื่นโอสถ ละอองหมอกสีขาวนวลราวกับผืนผ้าไหมเนื้อละเอียดค่อยๆ เคลื่อนตัวเอื่อยเฉื่อยไปตามไหล่เขา เผยให้เห็นความเขียวขจีของแมกไม้และหน้าผาสูงชันที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านยอดสน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความสงบและบริสุทธิ์อันเป็นเอกลักษณ์ของชนบทในแคว้นต้าหรงเมิ่งอวี่ ในชุดผ้ากระสอบป่านเนื้อหยาบสีซีด ทว่าสะอาดสะอ้าน ยืนสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด กลิ่นอายของดินชื้นและใบไม้ใบหญ้าหลังฝนตกเมื่อคืนช่วยให้สมองของเขาปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บนแผ่นหลังบอบบางของชายหนุ่มอายุยี่สิบสองปีมีตะกร้าสานไม้ไผ่ใบเก่าสะพายอยู่ ในมือถือมีดด้ามสั้นสำหรับขุดรากไม้ที่เขาฝนจนคมกริบนับเป็นเวลาหลายวันแล้วหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ร่างของเด็กหนุ่มกำพร้าผู้ยากไร้ในหมู่บ้านชิงซี ผู้มีชื่อแซ่เดียวกับเขาในชาติภพก่อน ในฐานะแพทย์แผนปัจจุบันที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ เข็มฉีดยา และเสียงสัญญาณเตือนของเครื่องวัดสัญญาณชีพในห้องฉุกเฉินอันเร่งรีบ

ตอนที่ 5: ก้าวแรกสู่อวิ๋นโจว เมืองแห่งโอกาสสายลมต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านหุบเขา นำพาเอาความเย็นสบายมาสู่หมู่บ้านชิงซี แสงทองของดวงอาทิตย์เพิ่งจะจับขอบฟ้า ทอประกายระยิบระยับบนยอดหญ้าที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้าง นกป่าส่งเสียงร้องจิ๊บจับรับอรุณอันสดใสภายในเรือนเมิ่งอันเป็นกระท่อมหลังย่อม ทว่าบัดนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เมิ่งอวี่ ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปีในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีสะอาดตากำลังสาละวนอยู่กับการจัดเตรียมสิ่งของ ร่างโปร่งบางทว่าแฝงไปด้วยความทะมัดทะแมงก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างกระด้งสานใบใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่บนแคร่ไม้ไผ่"ตังกุยชุดนี้แห้งสนิทดีแล้ว สีสันยังคงความเป็นธรรมชาติ ไม่ดำคล้ำเหมือนที่ชาวบ้านคนอื่นเอาไปตากแดดจัดๆ"เมิ่งอวี่พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม นิ้วเรียวยาวหยิบรากตังกุยขึ้นมาดม กลิ่นหอมฉุนเฉพาะตัวของสมุนไพรโชยเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่บ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์ของสารอาหารภายในตัวยาอย่างเต็มเปี่ยมในฐานะแพทย์หนุ่มจากยุคปัจจุบันที่ต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างของชาวบ้านผู้ยากไร้ เมิ่งอวี่รู้ดีว่าทรัพย์สินที่ล้ำค่าที่สุดของเขาในตอนนี้ไม่ใช่เงินทอง แต่เป็นความรู้ความเข้าใจในศาสตร์แห

ตอนที่ 7: พายุฝนกระหน่ำ และบุรุษลึกลับกลางป่าลึกบนยอดสูงของภูเขาหมื่นโอสถ สภาพอากาศในยามบ่ายคล้อยควรที่จะเป็นช่วงเวลาที่แสงแดดส่องสว่างรำไรผ่านทิวสนและดงสมุนไพรนานาพรรณ ทว่าในวันนี้นัยตาของผืนฟ้ากลับแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับพลิกฝ่ามือ บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัดลงอย่างผิดปกติ เสียงนกร้องที่เคยขับขานเจื้อยแจ้วตามกิ่งไม้กลับเงียบหายไปในพริบตา สัตว์ป่าตัวเล็กตัวน้อยต่างพากันวิ่งมุดเข้าโพรงดินด้วยสัญชาตญาณเตือนภัยเมิ่งอวี่ แพทย์หนุ่มจากโลกปัจจุบันผู้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มชาวบ้านยากจนวัย 22 ปี ยืนนิ่งอยู่บนชะง่อนหินสูง มือหนึ่งยังคงถือจอบขุดยาด้ามสั้นเอาไว้แน่น ส่วนอีกมือหนึ่งยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมชื้นตามไรผม เขาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวลมวลเมฆาสีหมึกก้อนมหึมากำลังเคลื่อนตัวเข้าบดบังดวงตะวันอย่างรวดเร็ว แสงสว่างที่เคยอบอุ่นถูกกลืนหายไปในความมืดสลัวอันเยือกเย็น ลมฤดูร้อนที่เคยพัดเอื่อยพลันเปลี่ยนเป็นกระโชกแรง หอบเอาไอความชื้นหนาวเหน็บและกลิ่นดินโคลนโชยมาเตะจมูก ใบไม้ทุกใบในป่าทึบต่างสั่นระริกพริ้วไหวจนเกิดเสียงดังกราวราวกับเสียงคลื่นซัดสาด"แย่แล้ว.

ตอนที่ 9: แววตาของคนแปลกหน้า และถ้วยยาที่เปลี่ยนชีวิตพายุฝนคลั่งที่พัดกระหน่ำตลอดค่ำคืนค่อนรุ่งบัดนี้ได้สงบลงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงหยาดน้ำค้างที่หยดจากชายคาแฝกกระท่อมลงสู่พื้นดินด้านล่างเป็นจังหวะเชื่องช้า สายลมเหนือพัดพาเอาความเย็นเยียบของผืนป่าหลังฝนตกเข้ามาทางรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าๆ ทว่ากลิ่นอายที่อบอวลอยู่ภายในห้องกลับไม่ใช่ความชื้นแฉะอันชวนให้หายใจติดขัดอย่างที่เคยเป็นบนเตียงไม้ไผ่สานหลังย่อมที่ปูด้วยฟูกผ้าฝ้ายหยาบๆ ทว่าสะอาดสะอ้าน ร่างสูงใหญ่ของหรงจิ่นเซวียนค่อยๆ ขยับกาย เปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงแดดสีทองอบอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นลำ แสงนั้นสะท้อนให้เห็นละอองฝุ่นเล็กๆ ที่ลอยล่องอยู่ในอากาศ ราวกับจะย้ำเตือนว่าเขายังมีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้สิ่งแรกที่กระทบเข้ากับโสตประสาทและการรับรู้ของชายหนุ่ม ไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดเหนียวข้นที่เขามักจะได้กลิ่นทุกครั้งยามตื่นนอน และไม่ใช่ความเจ็บปวดเจียนตายที่แผ่ซ่านจากทรวงอกจนต้องไอโขลกออกมาจนตัวโยน ทว่ามันกลับเป็นกลิ่นหอมละมุน ละเอียดอ่อน และแฝงไปด้วยความสดชื่นของสมุนไพรต้มที่เพิ่งเคี่ยวเสร็จใหม่ๆ กล