ทะลุมิติเป็นเมิ่งอวี่ หมอผู้เปลี่ยนชะตาแผ่นดิน

ตอนที่ 1: ตื่นจากฝัน รอยต่อของสองวิญญาณ

ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเสียจนประสาทรับรู้ทุกส่วนของร่างกายคล้ายจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ

เสียงบดขยี้ของโลหะหนักหลายตันที่พุ่งเข้าปะทะร่างอย่างรุนแรงยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘เหมือนฝัน’ ศัลยแพทย์หนุ่มอนาคตไกลจำได้ดีว่าวินาทีนั้นเขากำลังประคองพวงมาลัยรถยนต์คันเก่งกลับจากการเข้าเวรยาวนานกว่าสามสิบชั่วโมง เปลือกตาที่หนักอึ้งและสติที่หลุดลอยเพียงเสี้ยววินาทีดึงเขาลงสู่ขุมนรกแห่งความตายเด่นชัด

วิ้ดว่อ... วิ้ดว่อ...

เสียงไซเรนของรถพยาบาลดังก้องสะท้อนกังวานลอยมาแว่ว ๆ แสงสีแดงและน้ำเงินกะพริบวิบวับผ่านม่านตาที่พร่าเลือน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นไหม้ของยางรถยนต์และน้ำมันเครื่อง เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่พยายามยื้อชีวิตเขาดังกดทับเข้ามาในสมอง

“คนไข้สัญญาณชีพต่ำลงเรื่อย ๆ! คุณหมอครับ! คุณหมอเหมือนฝัน ได้ยินผมไหมครับ!”

‘ได้ยิน... ฉันได้ยิน...’ เหมือนฝันพยายามเปล่งเสียงตอบในใจ ทว่าลำคอกลับแห้งผากและเต็มไปด้วยก้อนเลือดอุ่นจัดที่ทะลักออกมา เขาเป็นหมอ ย่อมรู้ดีว่าสภาพการณ์เช่นนี้หมายถึงอะไร โอกาสรอดชีวิตแทบเป็นศูนย์ กระดูกทุกชิ้นในร่างแหลกเหลว สัญญาณชีพที่กำลังดิ่งลงเหวคือเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย

แต่แล้ว... ในจังหวะที่หัวใจเต้นช้าลงจนเกือบจะหยุดนิ่ง เสียงไซเรนที่เคยดังก้องกลับค่อย ๆ แผ่วลง... แผ่วลง... ราวกับมีใครบางคนหมุนปุ่มลดเสียงของโลกใบนี้ลงอย่างช้า ๆ

แสงสีแดงน้ำเงินที่กะพริบพรายละลายหายไปในความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง กลิ่นไหม้ของยางรถยนต์จางหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นกลิ่นอีกชนิดหนึ่ง... มันเป็นกลิ่นอับชื้นของเนื้อไม้เก่า กลิ่นดินแห้ง และกลิ่นจาง ๆ ของหญ้าแห้งที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

ซ่า... ซ่า...

ไม่ใช่เสียงฝนตก แต่เป็นเสียงลมพัดผ่านทะลุยอดไม้เขียวขจีลึกเข้าไปในราวป่า ผสมผสานกับเสียงระงมของจิ้งหรีดเรไรและแมลงกลางคืนที่กรีดร้องระงมเป็นท่วงทำนองต่ำเบา บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนจากความเร่งรีบวุ่นวายในเมืองหลวงอันศิวิไลซ์ กลายเป็นความสงัดเงียบที่เยือกเย็น

“อึก...”

ความเจ็บปวดสายหนึ่งแล่นพล่านจากปลายนิ้วเท้าขึ้นสู่สมอง ทว่ามันไม่ใช่ความเจ็บปวดจากกระดูกแหลกเหลวเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันเป็นความเจ็บปวดจากความหนาวเหน็บที่กัดกินเข้าถึงกระดูก และความระบมล้าของร่างกายที่ขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

เหมือนฝันพยายามลืมตาขึ้น เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ขนตาขยับเปิดออกอย่างยากลำบาก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของห้องฉุกเฉิน หรือแสงไฟจากโคมผ่าตัดที่สว่างจ้า หากแต่เป็นโครงหลังคามุงจากและแผ่นไม้ผุพังที่มีรอยโหว่ขนาดใหญ่ จนมองเห็นแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ายามค่ำคืนได้อย่างสลัวลาง

“ที่นี่... ที่ไหน...”

เสียงที่หลุดรอดจากริมฝีปากแห้งแตกนั้นแหบพร่าและเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบของภูตผี เขาพยายามจะขยับมือ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่เตียงคนไข้ที่ปูด้วยผ้าลินินสีขาว หากแต่เป็นเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ ที่มีเสี้ยนไม้ตำผิว และผ้าห่มเก่า ๆ บางเฉียบจนแทบไม่ช่วยกันลมหนาวที่รอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่พังทลายลงมาครึ่งซีกเลยแม้แต่น้อย

ลมหนาวแห่งราตรีกาลพัดกรรโชกเข้ามาหอบหนึ่ง พาเอาความเย็นเยียบจนตัวสั่นสะท้านมาสู่ร่างบางบนเตียง เหมือนฝันขดตัวเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ สมองของเขาสับสนงุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

‘เราตายแล้วไม่ใช่หรือ? ร่างกายที่แหลกเหลวขนาดนั้น ไม่มีทางรอดได้เลย... แล้วที่นี่มันคือส่วนไหนของโรงพยาบาลกัน?’

ในขณะที่จิตใต้สำนึกของศัลยแพทย์หนุ่มกำลังตั้งคำถาม จู่ ๆ ความปวดแปลบอย่างรุนแรงก็แล่นเข้าสู่ใจกลางสมอง ราวกับมีน้ำพุร้อนเดือดพล่านระเบิดออกอยู่ภายใน หัวของเขาแทบจะแยกออกเป็นสองซีก ภาพเหตุการณ์ เรื่องราว และความรู้สึกมากมายที่ไม่ใช่ของเขาเองหลั่งไหลบ่าบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก

มันเป็นความทรงจำของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง... เด็กหนุ่มที่มีชื่อว่า ‘เมิ่งอวี่’ (梦玉)

ภาพชีวิตของเมิ่งอวี่ฉายชัดในหัวของเหมือนฝันราวกับภาพยนตร์ที่เร่งความเร็ว ชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบสองปี ผิวพรรณซูบซีด ร่างกายผอมเกร็งจนเห็นกระดูก โครงหน้าสละสลวยติดจะงดงามทว่ากลับหม่นหมองเพราะความทุกข์ยาก เมิ่งอวี่เป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาใน ‘หมู่บ้านชิงซี’ (青溪村) หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่สุดปลายชายขอบของ ‘แคว้นต้าหรง’ (大荣国) ดินแดนที่โอบล้อมไปด้วยทิวเขาและลำธารธรรมชาติ

เมิ่งอวี่ไม่มีบิดามารดา ไม่มีญาติพี่น้อง อาศัยอยู่ในกระท่อมไม้ผุพังหลังนี้เพียงลำพัง เลี้ยงชีพด้วยการรับจ้างทำไร่ไถนาและเก็บฟืนไปขายในเมืองทว่าโชคชะตากลับกลั่นแกล้ง เมื่อไม่กี่วันก่อน ร่างกายที่อ่อนแออยู่แล้วของเมิ่งอวี่เกิดล้มป่วยด้วยไข้ป่าอย่างรุนแรง ไม่มีเงินซื้อยา นอนซมอยู่บนเตียงไม้กระดานนี้ท่ามกลางความหนาวเหน็บและหิวโหย จนกระทั่งลมหายใจสุดท้ายของเด็กหนุ่มผู้น่าสงสารหลุดลอยไปในความมืด

และในเสี้ยววินาทีที่วิญญาณของเมิ่งอวี่ดับสูญ วิญญาณของ ‘เหมือนฝัน’ ที่หลุดลอยมาจากอุบัติเหตุในอีกโลกหนึ่งก็ถูกแรงเหวี่ยงแห่งโชคชะตาดึงดูดให้เข้ามาสวมรอยในร่างที่ยังอุ่นอยู่ดุจรอยต่อที่ไร้ตะเข็บ

“อึก... อา...”

เหมือนฝัน— หรือในยามนี้คือเมิ่งอวี่ ยกมือขึ้นกุมศีรษะที่แทบระเบิด ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับภาษา วัฒนธรรม โครงสร้างสังคม และภูมิศาสตร์ของโลกใบนี้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาพบว่าตัวเองสามารถเข้าใจและพูดภาษาของโลกนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด

เมื่ออาการปวดหัวค่อย ๆ บรรเทาลง เมิ่งอวี่กางฝ่ามือของตนเองขึ้นมาดูตรงหน้า อาศัยแสงจันทร์สีเงินที่สาดส่องผ่านช่องหลังคาผุพัง สำรวจสิ่งที่เรียกว่า ‘ร่างกายใหม่’ ของตน

ฝ่ามือนั้นคู่หนาและหยาบกร้าน มีรอยด้านหนาตามข้อนิ้วและอุ้งมือจากการตรากตรำทำงานหนัก เล็บมือมีรอยขีดข่วนและคราบดินแห้งกรัง แขนเสื้อผ้าป่านหยาบ ๆ ที่สวมอยู่ขาดกะรุ่งกะริ่งและเต็มไปด้วยรอยปะชุน สภาพเช่นนี้ห่างไกลจากคำว่า ‘หมอหนุ่มในห้องแอร์’ ที่มีมือเนียนนุ่มสำหรับจับมีดผ่าตัดราวนภาขยับลงสู่พสุธา

“นี่ฉัน... ทะลุมิติมาจริง ๆ หรือนี่?”

เมิ่งอวี่พึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาใสกระจ่างกว่าเสียงเดิมในโลกก่อน ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด เขาหัวเราะแหบ ๆ ในลำคอ ความรู้สึกปนเปกันระหว่างความเหลือเชื่อ ความอัศจรรย์ใจ และความรันทดในโชคชะตาผุดขึ้นมาในอก

ในโลกก่อน เขาเรียนแทบล้มประดาตายกว่าจะได้เป็นศัลยแพทย์ระดับแนวหน้า มีเงินทอง มีหน้าตาในสังคม มีเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ทันสมัยอยู่ปลายนิ้ว แต่ในตอนนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความฝันที่จับต้องไม่ได้อีกต่อไป สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความจริงอันโหดร้ายของยุคโบราณที่ไม่มีแม้แต่ไฟฟ้าหรือยาปฏิชีวนะ

เมิ่งอวี่สูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอับชื้นและลมหนาวช่วยเรียกสติที่ยังหลงเหลือให้กลับคืนมาอย่างเต็มที่ ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสที่สองให้เขาได้มีชีวิตรอด ไม่ว่าจะอยู่ในร่างของใคร หรือในโลกที่ทุรกันดารเพียงใด เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้ล้มตายไปเป็นรอบที่สองอย่างแน่นอน คนเป็นหมอย่อมตระหนักถึงคุณค่าของชีวิตมากกว่าใคร

เขาค่อย ๆ พยุงกายที่อ่อนเปลี้ยลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังบางสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านมาจากกระดานไม้ เมิ่งอวี่สะบัดผ้าห่มผืนบางออก ก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงแตะพื้นดินที่เย็นเฉียบจนตัวสั่นสะท้าน เขาต้องเดินประคองผนังไม้ที่สั่นไหวตามแรงลมเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไป

ดวงตาที่ปรับเข้ากับความมืดได้ดีแล้วกวาดมองไปรอบ ๆ กระท่อมหลังน้อย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามีเพียงความว่างจำเจและแร้นแค้น

ภายในกระท่อมมีขนาดเล็กแคบไม่ต่างจากห้องเก็บของเก่า บนพื้นดินมีเตาดินเผาเล็ก ๆ สำหรับต้มน้ำที่เวลานี้มีเพียงเถ้าถ่านเย็นชืด มุมหนึ่งของห้องมีโต๊ะไม้สามขาที่ดูโยกเยก บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันเก่า ๆ ที่น้ำมันแห้งขอดจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

เมิ่งอวี่เดินลากขากะเผลกไปยังมุมที่จำได้ว่าเป็น ‘ห้องครัว’ หรือจะเรียกให้ถูกคือมุมทำอาหารที่มีหม้อดินเผามีรอยร้าวอยู่ใบหนึ่ง ข้าง ๆ กันนั้นมีถังไม้สำหรับใส่ข้าวสารตั้งอยู่ เขาใช้มือที่สั่นเทาเปิดฝาถังไม้ออกดู หวังว่าจะพบสิ่งใดที่สามารถประทังความหิวโหยที่กำลังกัดกินลำไส้จนแสบร้อน

ทว่า ความเป็นจริงกลับสะท้อนกลับมาเป็นความว่างเปล่า

ในถังไม้ขนาดกลางใบนั้น มีเมล็ดข้าวสารหัก ๆ กองอยู่ที่ก้นถังเพียงไม่กี่กำมือ... มันน้อยเสียจนหากนำมาต้มเป็นข้าวต้ม ก็คงได้เพียงน้ำข้าวใส ๆ ที่ไม่มีเนื้อให้เคี้ยวเลยด้วยซ้ำ

“ให้ตายเถอะ... นี่มันยิ่งกว่าถังแตกเสียอีก”

เมิ่งอวี่ประคองถังข้าวสารพลางตัดพ้อปนขำ ใบหน้าสละสลวยบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความปลงตก ในชีวิตก่อนอย่างมากที่สุดเขาก็แค่เหนื่อยล้าจากการควงเวรจนไม่มีเวลาทานข้าว แต่ไม่เคยต้องมาเผชิญหน้ากับความอดอยากระดับวิกฤตเช่นนี้มาก่อน สมองของหมอหนุ่มเริ่มคำนวณสารอาหารในร่างกายทันที ร่างนี้ขาดสารอาหารเรื้อรัง ดัชนีมวลกายคงต่ำกว่าเกณฑ์ไปไกล หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อให้ไม่ตายด้วยไข้ป่า ก็คงต้องตายเพราะขาดสารอาหารในไม่กี่วัน

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นแผ่นกระดาษหยาบ ๆ แผ่นหนึ่งที่ถูกหินก้อนเล็ก ๆ ทับไว้บนโต๊ะไม้สามขา เมิ่งอวี่วางถังข้าวสารลงแล้วเดินไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู อาศัยแสงสว่างจากดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา เขากวาดสายตาอ่านตัวอักษรจีนโบราณที่ปรากฏบนกระดาษด้วยความเข้าใจจากความทรงจำของร่างเดิม

มันคือ ‘ใบตราหนี้’

เนื้อความในกระดาษระบุชัดเจนว่า เมิ่งอวี่ได้หยิบยืมเงินจากผู้ใหญ่บ้านมาชำระค่าภาษีที่ดินและค่ารักษาพยาบาลยามเจ็บป่วยก่อนหน้านี้ เป็นจำนวนเงินรวมทั้งสิ้น ๕ ตำลึงเงิน และมีกำหนดที่ต้องชำระคืนภายในสิ้นเดือนนี้ หากไม่สามารถหาเงินมาคืนได้ ที่ดินทำกินผืนเล็กและกระท่อมหลังนี้จะถูกยึด

“๕ ตำลึงเงิน...” เมิ่งอวี่พึมพำ ตัวเลขนี้สำหรับชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านชิงซีนับว่าเป็นเงินก้อนโตมหาศาล ลำพังแค่ข้าวสารจะกรอกหม้อยังไม่มี แล้วเขาจะไปหาเงินจำนวนมากมายขนาดนี้มาจากไหนในเวลาอันสั้น

เมิ่งอวี่ปล่อยกระดาษใบหนี้ลงบนโต๊ะ เขาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ตัวเตี้ยอย่างหมดแรง พิงแผ่นหลังเข้ากับผนังกระท่อม ฟังเสียงลมหนาวที่ยังคงหวีดหวิวอยู่นอกหน้าต่าง สภาพแวดล้อมรอบกายช่างห่างไกลจากโลกเทคโนโลยีที่เขาจากมาเหลือเกิน

ที่นี่ไม่มีสมาร์ตโฟนสำหรับติดต่อสื่อสาร ไม่มีอินเทอร์เน็ตให้ค้นคว้าข้อมูล ไม่มีรถยนต์ความเร็วสูง และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีโรงพยาบาลที่ทันสมัย ไม่มีระบบยาต้านจุลชีพ ไม่มีห้องผ่าตัดปลอดเชื้อที่สามารถเนรมิตปาฏิหาริย์ให้แก่ผู้ป่วยได้ หากใครคนหนึ่งล้มป่วยลงในยุคนี้ สิ่งเดียวที่พึ่งพาได้คือสมุนไพรจากธรรมชาติและโชคชะตาเท่านั้น

“เริ่มต้นจากศูนย์ยังไม่พอ นี่มันเรียกว่าเริ่มต้นจากติดลบชัด ๆ”

เขาหัวเราะเยาะหยันในโชคชะตาของตนเองเบา ๆ ทว่าในแววตาที่หม่นแสงของเมิ่งอวี่กลับค่อย ๆ จุดประกายความมุ่งมั่นขึ้นมาทีละน้อย ความกลัวเริ่มมลายหายไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของมนุษย์และความเป็นแพทย์เริ่มเข้าควบคุมสถานการณ์

แม้ว่าเขาจะไม่มีทรัพย์สิน ไม่มีเงินทอง และไม่มีพละกำลังของร่างกาย แต่สิ่งหนึ่งที่สวรรค์ไม่ได้พรากไปจากเขา และเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดยิ่งกว่าทองคำร้อยชั่ง... นั่นคือ ‘ความรู้ทางการแพทย์’

สมองของเขาอัดแน่นไปด้วยความรู้เรื่องกายวิภาคศาสตร์ คลังตำรับยาสมุนไพรทั้งแผนปัจจุบันและแผนโบราณที่เขาเคยศึกษามาอย่างทะลุปรุโปร่งในฐานะแพทย์ บาดแผล โรคภัยไข้เจ็บ หรือการรักษาพยาบาล สิ่งเหล่านี้คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดที่เขาจะใช้เบิกทางในโลกใบใหม่นี้

จากความทรงจำของร่างเดิม หมู่บ้านชิงซีตั้งอยู่ติดกับ ‘ภูเขาหมื่นโอสถ’ (万药山) ทิวเขาสลับซับซ้อนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ซึ่งชาวบ้านล่ำลือกันว่าเป็นแหล่งรวมของสมุนไพรล้ำค่าและหายากมากมาย แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยความอันตรายจากสัตว์ร้ายและเส้นทางที่สูงชัน แต่สำหรับเมิ่งอวี่แล้ว มันคือขุมทรัพย์ธรรมชาติที่จะช่วยให้เขารอดชีวิต

“ในเมื่อให้ฉันมาอยู่ในร่างนี้แล้ว ฉันก็จะไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอกนะ”

เมิ่งอวี่กำหมัดแน่น ผิวสัมผัสที่หยาบกร้านของฝ่ามือย้ำเตือนให้เขารู้ว่าต้องสูดลมหายใจและสู้ต่อไป

“หนี้ ๕ ตำลึงเงิน ข้าวสารไม่กี่กำมือ... คอยดูเถอะ หมอคนนี้จะเปลี่ยนชะตาชีวิตบัดซบนี้ให้ดู”

เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยความมั่นคงที่มากกว่าเดิม แม้ร่างกายจะยังคงสั่นเทาจากความหนาวและเหนื่อยล้า เมิ่งอวี่เดินกลับไปที่เตียงไม้กระดาน ล้มตัวลงนอนและดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมกาย เขาจำเป็นต้องพักผ่อนเพื่อให้ร่างนี้มีพละกำลังมากพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริงในวันพรุ่งนี้

เสียงจิ้งหรีดนอกกระท่อมยังคงบรรเลงเพลงขับกล่อม ลมหนาวยังคงพัดผ่านรอยโหว่ของผนังไม้ ทว่าในใจของ ‘เมิ่งอวี่’ คนใหม่ในยามนี้ กลับไม่มีความหวาดกลัวต่อความมืดมิดอีกต่อไป มีเพียงเปลวไฟแห่งความหวังและการเริ่มต้นใหม่ที่จะสว่างไสวขึ้นพร้อมกับแสงตะวันของวันพรุ่งนี้