All Chapters of My Secretary is a Gambler: Chapter 21 - Chapter 30

Sunday, 6:15 PM — Bahay ni EugeneDalawang linggo na ang lumipas mula nang mag-team building ang administrative team ng Imperial Defense Systems.Bumalik na sa normal ang trabaho ni Arya, kasama ang walang katapusang schedule ni Matthew, ang pang-aasar ni Barbara, at ang mga reklamo ni Anton tuwing may biglaang meeting.Pero ngayong Linggo, wala siyang balak isipin ang trabaho.Suot niya ang hapit na dark jeans, black sando, at black leather jacket. Nakalugay ang buhok niya, may kaunting makeup, at nakasuot ng boots na bagay sa plano niyang mag-bar hopping kasama ang mga kaibigan.“Tonight, I deserve to have fun,” bulong niya habang nagmamaneho papunta sa bahay ni Eugene.Ilang araw na rin niyang hindi nakikita ang matalik na kaibigan. Nang mag-message ito at sabihing magkasama-sama silang lumabas, agad siyang pumayag.Pagdating niya sa bahay ni Eugene, hindi na siya kumatok nang matagal. Alam niyang madalas nitong nakakalimutan ang oras kapag nasa salon o may ginagawa sa bahay.“Euge

Hindi lahat ng sugat ay nakikita. May mga sugat na ilang taon mong itinatago, hanggang sa makalimutan mong minsan, may buhay ka palang hindi puno ng takot at pagdududa.Para kay Arya Aragon, ang university ang lugar kung saan nagsimulang gumuho ang buhay niya bilang si Alfreya.At ngayong araw, doon din niya tatapusin ang kabanatang iyon.Hindi siya nag-iisa.Kasama niya ang lalaking masyadong seryoso, masyadong mapagmasid, at masyadong mahusay magpakilig nang hindi man lang umaamin.Si Matthew Imperial.“Miss Aragon.”Napalingon si Arya sa pinto ng opisina ni Matthew. Nakaupo ang CEO sa likod ng desk, nakatingin sa mga benda sa mga kamay niya.“Good morning, Sir.”“Your hands.”Tiningnan ni Arya ang mga daliri niya. “Nandiyan pa naman po. Complete set.”“Arya.”Ayun na naman. Kapag buong pangalan niya ang pagkakasabi ni Matthew, alam niyang may sermon na kasunod.“I'm fine, Sir. Konting sugat lang.”“Your definition of fine is starting to concern me.”Napangiti si Arya. “Wow. Concern

Hindi makatulog nang maayos si Arya Aragon.Hindi dahil sa trabaho.Hindi dahil sa utang.Kundi dahil sa isang lalaking dapat ay normal lang na boss niya.“For tonight, I'm glad you're here with me.”Paulit-ulit na nagre-replay sa isip niya ang sinabi ni Matthew noong business gala. Dagdag pa roon ang paraan ng paghawak nito sa baywang niya habang sumasayaw sila.Napabaon siya sa unan.“Lord, bakit naman po ganito? Hindi ba puwedeng gwapo lang siya? Bakit kailangan pang marunong magpakilig?”Kinuha niya ang phone at binuksan ang conversation nila.Walang bagong message.Napabuntong-hininga siya.“Of course. Bakit naman magme-message ang isang CEO sa sekretaryang wala namang special sa kanya?”Biglang tumunog ang phone niya.Matthew: Don't be late today.Napaupo si Arya.“AY! GOOD MORNING DIN SA'YO, MATTHEW IMPERIAL!”Mabilis siyang nag-type.Arya: Good morning din po, Sir. Namiss n'yo po agad ako?Ilang segundo lang, sumagot ito.Matthew: I regret texting you.Napatawa si Arya.Arya:

Hindi mapakali si Matthew Imperial.Alas-dose na ng hatinggabi, pero ilang beses na niyang tinatawagan si Arya Aragon. Walang sumasagot. Pati mga mensahe niya, hindi man lang nababasa.Matthew: Arya, nasaan ka na?Matthew: Tumawag ka sa akin kapag nakita mo ang message na ito.Matthew: Arya, please. Kahit sabihin mo lang na nakauwi ka na.Napahawak siya sa noo at tumingin sa relo. Hindi naman ugali ni Arya na tuluyang mawala nang walang pasabi. Kahit gaano ito ka-pasaway, kahit gaano ito kahilig mang-asar, palagi itong sumasagot—madalas nga, may kasamang nakakainis na biro.Pero ngayon, wala.“Anton,” tawag niya sa executive secretary niya sa telepono. “May balita ka na ba?”“Wala pa rin, Sir. Tinatawagan ko na rin ang mga kakilala niya. Hindi rin sumasagot si Arya.”“Puntahan natin ang bahay niya.”“Sir, alas-dose na po—”“Alam ko kung anong oras na, Anton.”Tumahimik ang kabilang linya.“I'm sorry,” dagdag ni Matthew, pilit na kinokontrol ang boses. “Hindi ko alam kung bakit ako kin

Alas-siyete pa lamang ng umaga ay tatlong beses nang nakipagtalo si Arya Aragon sa kaniyang doktor.Una, dahil gusto na niyang bumangon.Pangalawa, dahil gusto na niyang umuwi.At pangatlo, dahil hindi niya matanggap na kailangan pa niyang magpahinga kahit pakiramdam niya ay kaya na niyang tumayo.“Miss Aragon, hindi ka pa puwedeng umuwi,” mariing sabi ng doktor habang tinitingnan ang kaniyang chart. “Kailangan ka pa naming obserbahan. Malubha ang mga pinsalang natamo mo.”“Doc, promise, magpapahinga po ako sa bahay.”“Hindi sapat ang pangako.”“Puwede po bang dagdagan na lang natin ang bayad? Baka sakaling maging convincing ako.”Napatingin ang doktor sa kaniya.Sa tabi ng bintana, napapikit si Matthew Imperial at pinisil ang tulay ng kaniyang ilong.Lord, give me patience.“Miss Aragon,” pagpapatuloy ng doktor, “hindi ito tungkol sa pera.”“Sayang naman. Akala ko may shortcut.”“Arya.”Napalingon siya sa malamig na boses ni Matthew.“Ano?” inosente niyang tanong.“Tumigil ka na.”“E