Lahat ng Kabanata ng LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ: Kabanata 91 - Kabanata 100

“อะไร?”“...”“พริกถามว่าอะไร?” “ซื้อของซะ บอกว่ากินได้ก็คือกินได้ รีบซื้อ จะซื้ออะไรก็ซื้อเลิกเอาแต่ยืนจ้องราคาสักทีจะได้กลับไปกินให้ดูว่ามันกินได้”“แล้วจะยัดโทรศัพท์มาทำไม หรือว่าแค่นี้ถือเองไม่ได้ต้องให้เบ๊ถือให้” คือฉันไม่เข้าใจว่าจะยัดโทรศัพท์ตัวเองใส่มือฉันทำไม เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก“เบ๊ห่าอะ

“กินข้าวซะ รู้ว่าหิว”“แล้วเฮียไม่กินอาหารที่เฮียทำเหรอ”“ไม่ล่ะ กินเลย จะกินอาหารเก่า”“แต่... / เสียดาย...เมียอุตส่าห์ทำให้”“...” ฉันชะงักทันทีที่ได้ยินคำบางคำ ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งไปหมด ร่างกายที่กำลังจะขยับตัวไปนั่งที่โต๊ะกินข้าวก็เหมือนกัน มันหยุดชะงักโดยอัตโนมัติของมันเอง ก

“...ดี ง้อดี ๆ ไม่ชอบถ้างั้นเฮียจะได้ใช้วิธีของเฮีย แล้วอย่าโวยวายทีหลังเพราะให้ตายยังไงเฮียก็ไม่ฟังพริกนะ”“...” คำพูดที่จริงจังไม่มีเส้นเสียงหรือจังหวะไหนที่น้ำเสียงแฝงการล้อเล่นทำให้ฉันจ้องหน้าเขา“เตรียมตัวโดน... / ทำอะไรก็ทำเลยค่ะ แต่พริกสาบานว่าเฮียจะได้แค่ตัวแต่ไม่มีวันได้หัวใจ”“...”ครืด~ฉ

“...”“แม่ง ยังนิ่งอีก ยังจะใจดำลงอีก ยังไม่เรียกผัวให้ไปกอดตัวเองอีก” เขามองหน้าฉันแล้วพึมพำออกมาเหมือนคนตัดพ้อแต่คำพูดแต่ละคำที่ออกจากปากของเขานี่มัน...ทำฉันหุบยิ้มไม่ได้อีกต่อไปแล้ว“...” ฉัน...เฮ้อ! โอเคค่ะ ไม่ไหวแล้ว เจอตัดพ้อแต่อ้อนฉิบหาย เอ้ย! อ้อนสุด ๆ แบบนี้ก็ไปต่อไม่เป็นเหมือนกัน ใจไม่แข็

ชิส์!เหตุการณ์เมื่อคืนทำฉันหมั่นไส้เฮียดีลมาก ยิ่งได้เห็นข้อความแต่ละข้อความที่เขาส่งมาหยอดมาง้อฉันยิ่งมันเขี้ยว เอ้ย! หมั่นไส้สิ!หมั่นไส้! หมั่นไส้ ๆ ๆ ๆ ๆ หมั่นไส้!!หมั่นไส้มากเพราะฉะนั้นจะแกล้งให้เข็ดเลย วันนี้ทั้งวันจะไม่อ่านข้อความหวาน ๆ ของเฮียดีลเด็ดขาด จะคุยด้วยตอนถึงคอนโดเท่านั้น!แต่จะว