Lahat ng Kabanata ng LUV My Beast รักร้ายนายอสูร: Kabanata 121 - Kabanata 130

“งิ้ง ๆ ๆ”หมับ!“ว้าย! ฮ่า ๆ ๆ อย่าเลียหน้าหม่ามี๊ได้ไหมล่ะเต้าหู้~” แค่ก้าวขาขวาลงจากรถหมาเด็กตัวโข่งก็กระโจนใส่เลยค่ะ คิดถึงกันมากแบบนี้ทุกวันนั่นล่ะ ขนาดขับรถออกไปหน้าปากซอยสิบห้านาทีพอกลับเข้าบ้านลูกชายหมาของฉันยังดีใจเหมือนแม่หายหน้าไปเป็นปี“...”...หายหน้าไปเป็นปีงั้นเหรอ?ช่างเถอะ เผลอคิดทำ

“ไอ้ไนซ์”“ว่าไงเฮีย”“...มึงจะแดกของเหลือต่อจากกูเหรอ?”“...”“ว่าไง จะแดกของเหลือต่อจากกูเหรอ” ผมถามมันอีกครั้งเพราะมันเอาแต่มองผมนิ่ง ไม่พูดอะไรแต่สายตาของมันไม่มีแววกวนตีนเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว“...ให้เกียรติหน่อยสิเฮีย อย่างน้อยแยมโรลก็เพศแม่”“...”“อีกอย่างนะเฮีย ผมไม่สนใจอดีตของใคร เฮียเคยเป็

-วันต่อมา-“อ้าว มึงยังไม่กลับ?”“...คนขับรถของเฮียไม่มารับ จะกลับได้ยังไงวะ?”“กูบอกให้แล้วไม่มารับได้ยังไง แล้วติดต่อไม่ได้เลยเหรอ”“ฮึ!” มันแค่นยิ้มใส่ผมแล้วหันหน้าหนีท่าทางอารมณ์เสีย ไอ้ห่า...ฮึ ๆ ๆตื๊ด ตื๊ด~ติ๊ด!“ฮัลโหล”“พรุ่งนี้ล่ะ วันนี้กลับไม่ทันแล้ว”“ทำไม...คิดถึงพี่เหรอคะ”“...”​“ฮ่า

“อาจารย์คะ หนูว่าต้องมีการผิดพลาดตอนพิมพ์ชื่อบริษัทแน่เลยค่ะ อาจารย์ช่วยติดต่อกับบริษัทแล้วให้หนูมาฝึกงานที่นี่แทนไปที่สำนึกงานใหญ่ได้ไหมคะ หนูอยากฝึกที่นี่ไม่ใช่สำนักงานใหญ่” ฉันแอบงอแงกับอาจารย์ ตอนแรกก็ไม่คิดอะไร ไปสำนักงานใหญ่ได้แต่พอรู้ว่าตึกสำนักงานใหญ่อยู่ที่ไหนฉันก็เกิดอาการไม่พร้อมไปแม้แต่น

“เลขาไหนวะ!” ฉันบ่นออกมาคนเดียวเบา ๆ แต่ก็ใส่อารมณ์พอสมควรแต่จะให้หันหลังกลับเข้าไปถามเหรอ? ไม่มีทาง!ติ๊ด!ตื๊ด ตื๊ด ๆ ๆ“...พี่ไนซ์!” หงุดหงิด! โมโห! นึกถึงหน้าพี่ไนซ์ที่เมื่อเช้าวีดีโอคอลมาอวยพรการเริ่มต้นฝึกงานวันแรกแล้วยิ่งโมโห(สวยเกินไปรึเปล่า)“ไม่สวยต้องทำยังไงคะ”(ฮ่า ๆ ๆ โอเค ๆ ยอมแล้ว โช