Lahat ng Kabanata ng LUV My Beast รักร้ายนายอสูร: Kabanata 141 - Kabanata 150

“นัดกี่โมง...คะ” มารยาท ท่องไว้แยมโรล สงบศึกสงครามเย็นที่สมรภูมิคือบนรถคันนี้ที่จอดอยู่หน้าบริษัทเมื่อเกือบสิบนาทีที่แล้วเอาไว้ก่อน มันผ่านมาแล้วถึงความโมโหจะยังไม่หายก็ช่างมันคุยเรื่องงานต้องปั้นหน้าให้ได้“บ่ายโมงครึ่ง” คราวนี้ตอบแฮะ แต่ไม่มองหน้าเหมือนเดิมนะ จ้องแท็บเล็ตเหมือนมีขุมทองอยู่ในนั้นตล

หมับ!“จะทำอะไร?” อยู่ ๆ ก็ยื่นมือมาจับชามขนมจีนของฉันด้วยหน้าตาบึ้งตึง นี่อย่าบอกนะว่าจะสาดทิ้ง? สาบานเลยว่าถ้าเขาทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้นฉันคนนี้จะทำให้เขาเสียชื่อให้ถึงที่สุด!“...”“อคิน ถามว่าจะทำอะไรไง” “ไปสั่งใหม่” เขาหยิบชามขนมจีนของฉันไปวางไว้ตรงหน้าแล้วบอกออกมาหน้าตาเฉย“อะไรนะ?” ไม่.

ผมมองบุหรี่ที่ถูกปาทิ้งด้วยลมหายใจที่รุนแรงเพราะความหงุดหงิด ที่ผ่านมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปีผมต้องใช้มันเพื่อจัดการกับความเครียดในใจกับสมองเสมอไม่งั้นไอ้ห่าคินอยู่ได้หรอก วันนี้ผมก็กำลังเครียดแต่ผมจะไม่มีทางหยิบมันขึ้นมาสูบอีกเด็ดขาด!“คนข้าง ๆ งั้นเหรอ? ไม่มีทาง แยมโรลไม่มีทางเป็นคนข้าง ๆ ของมึงหรือว่

ก็นั่นล่ะค่ะ เขาคุยโทรศัพท์ยาวเกือบห้าสิบนาทีเลยมั้ง พอคุยเสร็จก็ไม่ได้อ้าปากคุยกับฉัน จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามฉันไม่ได้พยายามหาคำตอบนอกจากตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองโดยที่ไม่คิดจะมีมารยาทถามเจ้านายชั่วคราวว่ามีอะไรให้รับใช้หรือต้องการกาแฟรึเปล่า แต่ให้ตายเหอะสุดท้ายไม่ว่ายังไงมันก็หงุดหงิดมากอยู่ดีเพ

กริ๊ก~“...” ฉันยังคงเงียบเหมือนตอนที่เขายังอยู่แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เหมือนตอนที่เขายังอยู่ อะไรรู้ไหมคะ? ตาของฉันที่มีน้ำใส ๆ ไหลออกมาไง...-เวลาต่อมา-“คุณแยมโรลสวยเนอะ สวยมาก~”“เห็นตอนไหน”“เห็นตอนจะเดินเข้าโรงอาหารไง แกไม่เห็นเหรอแพร”“ไม่อ่ะ ไม่ได้สนใจมองใคร”“เหรอ แต่เดี๋ยวแกก็เห็น สวยจริง ๆ ส