All Chapters of ชาติสองนี้ขอเป็นแม่ที่ดี ไม่ขอเป็นภรรยาที่ใครรัก: Chapter 1 - Chapter 5

บทนำ 1ปลายฤดูใบไม้ร่วง รัชศกหย่งผิงปีที่สิบสอง เมฆฝนสีหม่นกดต่ำเหนือเมืองหลินโจวมาตั้งแต่ยามเซิน ลมจากแม่น้ำพัดลอดแนวกำแพงเมือง เขย่ากิ่งไห่ถังจนใบแห้งปลิวเกลื่อนตรอกหิน เมื่อแสงสุดท้ายจมหาย เสียงฝนเม็ดแรกก็ตกกระทบหลังคากระเบื้องของจวนสกุลไป๋ ประหนึ่งมีผู้โปรยเม็ดถั่วนับพันลงมาจากฟ้าภายในเรือนชิงอวี้ โคมแปดเหลี่ยมใต้ชายคาแกว่งไปตามแรงลม แสงสีเหลืองสั่นไหวอยู่หลังม่านฝน ทว่าความเคลื่อนไหวเหล่านั้นยังไม่อาจกลบเสียงร้องของทารกซึ่งดังแว่วมาจากห้องด้านในเสียงนั้นแหบเล็กลงทุกขณะ“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ คุณหนูน้อยคงหิวแล้ว”ชิงหลัวอุ้มร่างเล็กในผ้าห่อตัวสีแดงหม่น ยืนรออยู่หลังฉากกั้นด้วยสีหน้าร้อนรน เด็กน้อยเพิ่งลืมตาดูโลกได้สามเดือน ใบหน้าเท่าฝ่ามือแดงก่ำเพราะร้องไห้มานาน กำปั้นเล็กกำชายผ้าแน่น ริมฝีปากอ้าไล่หาน้ำนมตามสัญชาตญาณสตรีซึ่งนั่งอยู่หน้าคันฉ่องกลับไม่หันมามองเจิ้งซีเยวี่ยสวมอาภรณ์ตัวในสีขาว ผมดำยาวสยายลงกลางแผ่นหลัง ใบหน้าที่เคยอิ่มเอิบยามแรกแต่งเข้าจวนไป๋ เวลานี้ซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด ใต้ดวงตาปรากฏรอยคล้ำลึก ริมฝีปากแห้งแตก ทว่ามือข้างหนึ่งยังคงกำปิ่นหยกไว้แน่น ราวกับวัตถุชิ้นน

บทที่ 1 หวนคืน 1ปลายฤดูใบไม้ร่วง รัชศกหย่งผิงปีที่สิบสอง ฟ้ายังไม่สว่างดี หมอกสีขาวลอยต่ำเหนือกำแพงเมืองหลินโจว น้ำค้างเกาะปลายหญ้าในสวนจวนสกุลไป๋ ลมยามเหม่าแทรกผ่านช่องหน้าต่าง ส่งกลิ่นถ่านสนกับกลิ่นยาต้มอ่อน ๆ เข้ามาในเรือนชิงอวี้เสียงร้องของทารกดังอยู่หลังม่านเจิ้งซีเยวี่ยลืมตาขึ้นพร้อมลมหายใจเฮือกใหญ่ ร่างทั้งร่างกระตุกประหนึ่งเพิ่งถูกฉุดขึ้นจากก้นสระ มือสองข้างคว้าผ้าห่มแน่น น้ำเย็นซึ่งควรอุดเต็มปากและจมูกกลับไม่มี เหลือเพียงรสขมติดปลายลิ้นกับความเจ็บตึงตรงท้องน้อยนางหอบหายใจ มองคานไม้เหนือเตียงอย่างเลื่อนลอยคานนั้นทาด้วยน้ำมันสีเข้ม มีลายเมฆมงคลแกะอยู่ตรงมุม ผ้าม่านเตียงสีชาดยังใหม่ ไม่มีรอยซีดจากควันตะเกียง ตุ้มหยกซึ่งแขวนอยู่ข้างเสาแกว่งเบา ๆ ตามลม เสียงกระทบกันใสกังวานนี่ไม่ใช่ศาลาริมน้ำและไม่ใช่ปรโลก“อุแว้”เสียงร้องดังขึ้นอีกครั้ง ครานี้ใกล้จนกลางอกของซีเยวี่ยสั่นสะท้าน นางพยายามลุก ทว่าทันทีที่ขยับ ความปวดหน่วงก็แล่นจากเอวลงไปถึงหว่างขา ร่างกายอ่อนแรงจนข้อศอกทรุดกลับลงบนฟูกม่านเตียงถูกเปิดออกในทันใด“ฮูหยินน้อย!”ใบหน้าของชิงหลัวปรากฏตรงหน้า สาวใช้ยังดูอ่อนเยาว์ แ

บทที่ 2 อ้อมแขนที่เคยว่างเปล่า 1แสงอรุณค่อย ๆ ไล่ความมืดเหนือเมืองหลินโจว หมอกซึ่งคลุมลำน้ำมาตลอดคืนจางลงทีละน้อย ทว่าในเรือนชิงอวี้ อากาศกลับตึงจนแม้แต่เสียงถ่านแตกในเตาก็ดังชัดเศษถ้วยยากระจายอยู่ข้างเตียง น้ำสีคล้ำซึมลึกเข้าไปในร่องอิฐ กลิ่นหวานไหม้ลอยอวลไม่ยอมจางเหยาซูเหลียนยืนอยู่กลางคราบยา ชายกระโปรงเปียกเป็นดวง ใบหน้าของนางมีความประหลาดใจเพียงชั่วอึดใจ ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะกลับมาเช่นเดิม“ฮูหยินน้อยตกใจสิ่งใดหรือเจ้าคะ”ซีเยวี่ยกอดอาหวานไว้แน่น นางอยากถามว่าเมื่อคืนฝนตกหมอเหยาทำสิ่งใดอยู่ที่ศาลาริมน้ำ อยากกระชากหีบยาออกมาเทดูทุกห่อ อยากให้คนจับหญิงตรงหน้าไปสอบสวนเดี๋ยวนี้ทว่าความทรงจำซึ่งนางมียังพร่าเลือนเกินไปในชาติเดิมเหยาซูเหลียนดูแลนางมานานกว่าหนึ่งปี เป็นผู้จับชีพจรก่อนแต่ง เป็นผู้ปรุงยาบำรุงครรภ์ และเป็นผู้เฝ้าข้างเตียงในคืนคลอด แม้ซีเยวี่ยจะบอกว่าเห็นหมอเหยาก่อนตาย ผู้ใดจะเชื่อถ้อยคำจากความฝันซึ่งไม่มีหลักฐานเล่ามิหนำซ้ำ นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการกลับมาครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะเหตุใดซีเยวี่ยจึงบังคับปลายนิ้วให้คลายจากผ้าห่อตัวลูก แล้วหลุบตาลง “กลิ่นยาทำให้ข้าคลื่นไส้”หม