“Mas…” mahina at nanginginig na tawag ni Danie habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kanyang mga kamay nang abutin niya ang kard ng pangalan.“Bakit kailangan na naman nating pag-usapan ito, Mas?”“Bakit?” lalong tumalim ang tingin ni Christopher. “Oh… kaya iniisip mong nagbibiro lang ako kaninang umaga? Akala mo ba pananakot lang ang sinabi ko tungkol sa pambayad sa ospital ng lolo mo, ha?”Napayuko si Danie. Mahigpit niyang pinisil ang kard sa kanyang mga daliri hanggang sa halos magusot na ito.“Mas, pero… hindi ko kaya,” basag ang kanyang tinig, halos hindi marinig. “Hindi ko kayang gawin ang ganoong bagay.”Lumapit si Christopher. Kalmado ang kanyang mga hakbang, ngunit may dalang pananakot, hanggang sa tuluyan nang mawala ang pagitan nilang dalawa.“Kailangan mong kayanin,” malamig niyang sabi. “Dahil wala kang pagpipilian.”Iniangat ni Danie ang mukha. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata.“Mas… pakiusap. Huwag mo naman akong pilitin sa ganito. Kung tungkol sa mga
Última actualización : 2026-10-25 Leer más