Chapter 1 Ang Mapait na Katotohanan ng Pag-aasawa  

“Humanap ka ng ibang lalaking magpapabuntis sa iyo, Danie.”

Ang mga salitang iyon ni Christopher nang umagang iyon ay tila isang mabigat na martilyong tumama sa dibdib ni Danie. Nanlaki agad ang mga mata niya sa labis na pagkabigla.

Paano nagawang sabihin ng sarili niyang asawa ang gayong bagay? Paano nito nagawang utusan siyang magpabuntis sa ibang lalaki nang ganoon na lamang kadali?

“P-Panatag ka ba sa sinasabi mo?” mahinang tanong ni Danie. Hindi siya makapaniwala sa kaniyang narinig, at halos hindi lumabas ang kaniyang tinig. “Hindi ka ba nagbibiro? Bakit kailangang sa ibang lalaki ako magpabuntis?”

Napabuntong-hininga nang malalim si Christopher.

“Sobra na! Lagi na lamang akong kinukulit ni Mama tungkol sa tagapagmana. Pagod na ako sa panggigipit niya! Paulit-ulit niyang itinatanong kung kailan ka mabubuntis!”

Napalunok si Danie.

“Kung ganoon... bakit hindi ikaw ang gumawa niyon sa akin?” tanong niya, litong-lito. “Ikaw ang asawa ko. Bakit kailangan kong magpabuntis sa ibang lalaki?”

“Sa iyo? Nagbibiro ka ba? Hindi ko sasayangin ang mga gabi ko sa iyo!”

Ang mga salitang iyon ni Christopher ay tuluyang tumarak sa puso ni Danie. Bahagyang bumuka ang kaniyang mga labi, ngunit walang salitang lumabas. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin o kung paano ipagtatanggol ang sarili.

“Humanap ka ng lalaki kung kaya mo. Kung hindi, ako na ang hahanap para sa iyo,” malamig na sabi ni Christopher, na para bang wala nang puwang ang kaniyang pasya para sa anumang pagtutol. “Hindi ako makikipagtawaran.”

Nanikip ang dibdib ni Danie na para bang may kamay na mahigpit na pumipisil dito. Mariin niyang kinuyom ang kaniyang mga palad hanggang sa mamuti ang mga buko ng kaniyang mga daliri.

Bumuka na ang kaniyang mga labi upang tumutol, ngunit naunahan siya ni Christopher. Nauna nang umalingawngaw ang malamig nitong tinig.

“Kailangan mong mabuntis! Wala akong pakialam kung paano mo gagawin! Ang pagpapakasal ko sa iyo ay kahihiyan na sa harap ng dalawa kong kapatid. Ngayon, gusto mo pa ba akong lalong ipahiya dahil hindi mo ako mabigyan ng anak?”

Nagtiklop ng mga kamay si Christopher sa harap ng kaniyang dibdib. Matigas ang kaniyang tingin habang patuloy na nagsasalita.

“Kaya gawin mo na lang ang sinasabi ko! Kung hindi, ipatitigil ko ang pagbabayad sa mga gastusin ng lolo mo sa ospital!”

Agad na umiling si Danie. Hindi niya kayang tanggapin ang pagbabanta nito, lalo na kung buhay ng kaniyang lolo ang nakataya.

“Huwag po! Pakiusap, huwag mong gawin iyon kay Lolo!” pagsusumamo niya. “Malaki ang kailangan niyang halaga para sa pagpapagamot hanggang sa gumaling siya. Pakiusap, huwag mo siyang pabayaan!”

Mabigat na huminga si Christopher.

“Kung ganoon, magpasya ka ngayong araw. Kapag pumayag ka, ipagpapatuloy ko ang pagbabayad sa mga gastusin ng lolo mo sa ospital.”

Oo o hindi.

Iyon ang pinakamahirap na pasyang kinailangang harapin ni Danie, lalo na dahil buhay ng kaniyang lolo ang nakataya

Isang taon pa lamang silang kasal ni Christopher.

Sa loob ng isang taon nilang pagsasama, ngayon lamang tuluyang natuklasan ni Danie ang mapait na katotohanan: hindi pala siya mahal ng lalaking pinili niyang makasama habang buhay.

Ang desisyong iyon ang pinakamahirap na kailangang gawin ni Danie, lalo na't nakataya rito ang buhay ng lolo ni Christopher.

Isang taon pa lamang silang kasal. Sa loob ng panahong iyon, saka lamang natuklasan ni Danie na hindi pala siya mahal ng kanyang asawa.

Napilitan lamang si Christopher na pakasalan siya dahil sa huling habilin ng kanyang lolo. Matagal kasing magkaibigan ang lolo ni Christopher at ang lolo ni Danie, kaya napagpasyahan nilang ipagkasundo ang kanilang mga apo.

Kung nalaman lamang sana ni

Bahagyang ngumiti si Danie bago umupo sa silyang nasa kaliwa ng kanyang asawa.

Ngunit nang iunat niya ang kamay upang kumuha ng tinapay, biglang bumasag sa katahimikan ng hapag-kainan ang matalim na tinig ng kanyang biyenan.

“Isang taon na. Eksaktong isang taon na mula nang maging manugang ng pamilyang Reinard si Danie.” Lumingon si Sekar at itinuon ang tingin sa kanyang pinakabatang manugang. “Pero hanggang ngayon, hindi ka pa rin buntis.”

Dahan-dahang ibinaba ni Danie ang kamay na kanina'y nakaabot sa tinapay. Inilagay niya ito sa kanyang kandungan.

Yumuko siya nang husto habang mahigpit na pinagdidikit ang mga daliri. Hindi siya nangahas na tumingin sa sinuman, lalo na sa kanyang biyenan.

Ramdam na ramdam niya ang mapanghamak na mga titig ng kanyang mga hipag na nakaupo sa magkabilang panig ng hapag-kainan. Dahil dito, lalo siyang nahirapang huminga at nakaramdam ng paninikip sa dibdib.

Nakakahiya ba ang sitwasyon niya? Siyempre naman.

Hindi pangkaraniwang pamilya ang kanyang napangasawa. Ang mga Reinard ay kabilang sa mga mayayaman at kilalang pamilya sa lipunan, na may dugong purong Java at Olandes.

Si Sekar Ayunda Reinard ay may dugong Java, samantalang ang kanyang yumaong asawa na si Diederick Von Reinard ay isang mayamang negosyanteng Olandes.

Si Diederick ang may-ari ng Grand Reinard Corporation, isang malaking kompanyang kilala sa loob at labas ng bansa. Marami itong sangay at negosyo, kabilang ang mga kumpanyang pang-industriya, mga hotel, at mga ospital.

Ang napakalaking kayamanang ito ay minana ng kanilang tatlong anak—ang panganay, ang pangalawa, at ang bunso na si Christopher.

“Nakipag-ayos na ako ng pagpapatingin sa pinakamagaling na espesyalista sa pagbubuntis,” patuloy ni Sekar.

Itinulak niya ang isang tarheta papunta kay Christopher, na nakaupo sa kanyang kaliwa, upang ibigay iyon kay Danie.

Walang ganang kinuha ni Christopher ang tarheta at iniabot sa kanyang asawa nang hindi man lamang tumitingin sa kanya. Halatang wala siyang interes sa usapan.

“Wala akong pakialam sa dahilan mo! Kailangan mong magpatingin agad!” mariing dagdag ni Sekar.

“Baka baog si Danie, Ma,” singit ni Inggrit, ang asawa ni John na panganay sa magkakapatid.

Dahil sa sinabi niya, napatingin sa kanya ang lahat ng nasa hapag-kainan. Si John naman ay saglit lamang na sumulyap sa kanyang asawa bago muling nanahimik.

“Posible rin iyon, Ate Inggrit. Baka talagang hindi magkaanak si Danie, pero sinasadya niyang itago iyon kina Mama at Kuya Christopher para hindi siya hiwalayan!” dagdag ni Fairish, ang asawa ng pangalawang anak ng pamilya.

Lalo lamang lumala ang sitwasyon dahil sa mga salitang binitiwan ng dalawang hipag ni Danie.

Mula pa noon, minamaliit na siya ng mga ito dahil sa malaking agwat ng kanilang katayuan sa buhay. Para bang magkaiba ang langit at lupa sa pagitan nila.

Nagtapos si Inggrit ng masteral sa larangan ng disenyo sa isang kilalang unibersidad sa Amerika. Anak din siya ng isang mayamang negosyante at ngayon ay nagpapatakbo ng sarili niyang malaking tindahan ng mga mamahaling damit.

Samantala, may masteral degree naman sa batas si Fairish. Isa na siyang abogado at anak ng may-ari ng pinakamalaking tanggapan ng mga abogado sa kanilang lugar.

At si Danie?

Isa lamang siyang babaeng itinuring na masuwerte dahil napangasawa niya ang isang miyembro ng pamilyang Reinard.

Ang kanyang lolo ay matagal nang kaibigan ng ama ni Sekar, na siya namang lolo ni Christopher.

Naganap ang kanilang kasal dahil sa huling habilin ng kanilang mga lolo, na pumanaw isang taon bago tuluyang ikasal sina Danie at Christopher

“Saan naman ako hahanap ng lalaking marangal na papayag sa ganito? Bukod pa roon, ang magiging anak na iyon ang siyang magmamana sa yaman ng pamilyang Reinard,” bulong niya sa sarili, litong-lito at hindi alam kung ano ang gagawin.

Biglang napatingin si Danie sa orasan na nakasabit sa dingding. Alas-sais y medya na ng umaga. Malapit nang dumating ang oras ng almusal.

“Naku, Diyos ko!”

Biglang kinabahan si Danie. Agad siyang lumabas ng silid at halos patakbong nagtungo sa kusina.

Gaya ng nakasanayan, kailangan niyang maghanda ng almusal para sa buong pamilya ng mga Reinard. Kabilang dito ang kanyang biyenan, mga hipag, at mga pamangkin. Naganap ang kanilang kasal dahil sa huling habilin ng kanilang mga lolo, na pumanaw isang taon bago opisyal na ikinasal sina Danie at Christopher.

Ang salitang baog ay tila isang malakas na sampal sa mukha ni Danie. Lalo nitong sinaktan ang kanyang marupok nang damdamin, lalo na't hindi pa siya kailanman nagalaw ni Christopher bilang asawa.

Namumutla si Danie. Sinulyapan niya ang lalaking nakaupo sa kanyang tabi, ngunit nakatuon lamang ito sa plato nito at halatang walang interes sa usapan. Para bang naririnig lamang nito ang isang bagay na ilang ulit na nitong napakinggan.

Gaya ng dati, hindi siya ipinagtanggol ni Christopher sa harap ng kanyang ina. Nanatili itong tahimik habang hinahamak at pinapahiya si Danie sa harap ng buong pamilya.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Danie sa kanyang biyenan.

“Ma, maayos naman po ang sinapupunan ni Danie,” nanginginig niyang paliwanag sa pagtatangkang ipagtanggol ang sarili.

KRAK!

Malakas na ipinukpok ni Sekar sa mesa ang dulo ng kutsilyong ginagamit sa palaman. Napatalon sa gulat ang lahat ng nasa hapag-kainan. Matalim at malamig ang tingin ng babae habang nakatitig kay Danie.

“Walang ganyang maayos-ayos na sinasabi mo, Danie! Gawin mo ang ipinag-uutos ko at ibigay mo sa akin ang resulta ng pagsusuri. Gusto kong makasiguro sa sarili kong mga mata!”

“Gawin mo na lang ang sinasabi ni Mama, Danie,” sa wakas ay nagsalita si Christopher matapos ang mahabang katahimikan.

Ngunit sa halip na ipagtanggol ang asawa, nakisama pa siya sa pananakot ng kanyang ina.

Napakahirap lumunok ni Danie. Namumula na ang kanyang mga mata at unti-unti nang napupuno ng luha ang mga ito. Pakiramdam niya ay wala na siyang mapuntahan, lalo na't maging ang lalaking dapat sana'y nagpoprotekta sa kanya ay siya pang dumagdag sa kanyang paghihirap.

“Isa pa,” patuloy ni Christopher. “Sigurado akong baka ikaw talaga ang may problema. Bakit hindi ka magpatingin sa doktor para malaman natin kung baog ka nga?”

Nanginginig na ang mga kamay ni Danie na nakapatong sa kanyang kandungan. Mahigpit niyang ipinagdiin ang mga daliri hanggang sa mamuti ang mga buko ng kanyang mga kamay.

Paano nagawang sabihin iyon ng sarili niyang asawa sa harap ng buong pamilya, habang magkakasama silang kumakain?

“Makinig kang mabuti,” muling nagsalita si Sekar sa matatag at mapag-utos na tinig. “Binibigyan kita ng tatlong buwan mula ngayon. Kailangan mong mabuntis sa loob ng panahong iyon.”

Bawat salitang binibitawan nito ay nagdadagdag sa bigat na pasan ni Danie. Para siyang sinasakal ng sunod-sunod na kahilingan, hanggang sa halos hindi na siya makahinga nang maayos.

Ngunit hindi pa roon nagtapos ang lahat.

“Kapag hindi ka nabuntis sa loob ng tatlong buwan, ako mismo ang hihiling kay Christopher na hiwalayan ka.”

Lalong tumalim ang tinig ni Sekar. Wala itong bahid ng awa habang tinitingnan ang kanyang manugang.

“Pagkatapos, bumalik ka sa kubo ninyo at gugulin mo ang natitirang buhay mo sa pag-aalaga sa lolo mong sakitin!”

Isang napakayamang pamilya ang mga Reinard na mahigpit na sumusunod sa kaugaliang ang pamumuno at pamana ay dumaraan sa panig ng lalaki. Iisa silang naninirahan sa ilalim ng bubong ng malaking mansiyon—mula sa matatanda hanggang sa mga anak at kanilang mga asawa.

May kaayusan at antas ang bawat miyembro ng pamilya, kahit hindi ito laging lantad. Ramdam na ramdam naman ang bigat nito sa bawat kilos at pakikitungo nila sa isa't isa.

Bilang pinakabatang manugang na walang trabaho, di-gaya ng dalawa pang manugang na may kani-kaniyang pinagkakaabalahan, awtomatikong napunta kay Danie ang karamihan sa mga gawaing bahay.

Siya ang kailangang magluto, maglinis, at tiyaking maayos ang lahat ng bagay.

Hindi naman siya nag-iisa sa paggawa ng mga ito. May iba pang mga katulong na tumutulong sa pagpapanatili ng kaayusan ng malaki at marangyang mansiyon. Gayunpaman, hindi naging madali ang lahat para kay Danie dahil inaasahan siyang gawin nang perpekto ang bawat gawaing nakaatang sa kanya.

Silid sa silid, tila walang katapusan ang laki ng mansiyon. Bawat sulok ay kailangang malinis at maayos, sapagkat kahit ang pinakamaliit na pagkakamali ay maaaring mapansin ng pamilya.

Makalipas ang halos kalahating oras, natapos din nina Danie at ng dalawa pang katulong ang paghahanda ng almusal.

Ngayon naman, tungkulin niyang pagsilbihan ang kanyang biyenan at ang asawa niyang si Christopher.

“Ito na po ang inyong mainit na berdeng tsaa, Ma'am,” magalang na sabi ni Danie habang inilalapag ang tasa sa harap ng kanyang biyenan.

“Salamat,” malamig na sagot ni Sekar nang hindi man lamang tumitingin sa kanya.

Sumunod namang pinuntahan ni Danie ang kanyang asawa upang ihain ang almusal nito.

Ngunit habang iaabot na sana niya ang isang hiwa ng tinapay na inihaw sa harap ni Christopher, biglang inilayo ng lalaki ang kanyang plato.