All Chapters of Yanan Köy: Chapter 1 - Chapter 8

"Gerçekten bu kadar aşağılık bir kadını yanında mı tutuyorsun? Ben senin yerinde olsam, onu çoktan terk ederdim!"Bay David, bana karşı çok iyi davrandınız. Bunu size bir iyilik olarak yapacağım. Onu hemen şimdi öldüreceğim!"Yeni erkek arkadaşım Colin Grant üzerime atıldı, boğazımı kavradı ve beni yere yatırdı.Çaresizce çabaladım ama ona karşı koyamadım."Colin, cinayet işlemek suçtur!""Senin gibi bir kadını öldürmek, dünyayı bir beladan kurtarmak demektir!"Sözlerime hiç aldırış etmedi ve hatta dizini sertçe karnıma bastırdı.Alt karnımda keskin bir acı patladı ve karşı koyma gücümü tamamen kaybettim.Nefesim giderek zayıfladı. Ölümün bana yaklaştığını hissedebiliyordum.Colin sonunda beni bıraktı. Ancak uzaklaşmadan önce, tüm gücüyle bana iki tekme attı."Seni çöp parçası, er ya da geç seni öldüreceğim!"O gittikten sonra, güçlükle ayağa kalkmıştım ki babam David Miller beni tekmeleyerek odanın diğer ucuna fırlattı.O beni döverken karşı koymadım. Bunun bir anlamı yokt

"Bu bizim köyümüzün geleneği. İnsanları içeriye götürüp saygılarını sunmalarını kabul etti. Bundan sonra olanlar bizim kontrolümüzün dışında.""Her şey kaderde."Polisle birlikte gelen en iyi arkadaşım vücudumdaki yaraları görünce çok öfkelendi.İleri atıldı ve babamı yakasından tuttu."O senin öz kızın! Nasıl bu kadar zalim olabiliyorsun! Köyünüzdeki herkesin geri kalmış olduğunu söylemiyor muydun? Öldükten sonra onun senin için mum yakmasını beklemiyor musun? Eğer onu şimdi öldüresiye döversen, yaşlandığında seni gömecek kimse bile olmayacak!"Madem bu kızı istemiyorsun, o zaman onu tekrar tekrar eve getirip bir çöp gibi davranma. Tam bir pisliksin!"Tıpkı benim gibi, o da babamın neden beni öldürmek isterken gitmeme izin vermediğini anlayamadı.Polis ondan bir açıklama yapması için baskı yapmaya devam etti.Babam soğuk bir kahkaha attı. "Sebebini bilmek istiyorsanız, benimle tapınağa gelin."Ama benimle sadece erkek memurlar içeri gelebilir. Kadın memurların girmesine izin

Gördüklerime inanamadım ve gözlerimi çılgınca ovuşturdum.Yine de o şeyleri görebiliyordum.Babamın ve büyükbabamın yumrukları tekrar üzerime indi.Bu sefer kaçmadım. Sadece vurmalarına izin verdim."Devam edin ve beni öldüresiye dövün. Gerçekten yaşamayı hak etmiyorum ve kimse tarafından sevilmeyi hak etmiyorum."Umutsuzluk içinde gözlerimi kapattım.Üzerime yağan şeyler önce yumruklardı, sonra her türlü alet."Çoktan ölmüş olmalıydın. Neden hâlâ yaşıyorsun?""Sadece gidip kendini öldürsen iyi olur. Bizi bu utançtan kurtarırsın.""Evet, kendimi öldürmeliyim," diye düşündüm. Böylece kimseyi de peşimden sürüklememiş olurdum.Bu düşünceyle yavaşça yerden doğruldum."Kendimi öldüreceğim. Sadece gitmeme izin verin."Bana şüpheyle baktılar. "Bunu kaçmak için bir bahane olarak kullanmaya çalışmıyorsun, değil mi? Sana söyleyeyim, sakın düşünme. Bütün köy bizim muhbirlerimizle dolu. Nereye gidersen git yakalanıp geri getirileceksin."Babam ekledi: "Doğru, ve sen gider gitmez polis

Bir anlık sessizliğin ardından herkes babama beni hemen götürmesi için ısrar etti.Son derece çaresizdim.Köye geri döndüğümüzde, beni hâlâ domuz ağılına kilitlemek istiyorlardı.Karşı koymadım ama bir isteğim vardı."Tapınağın içinde ne olduğuna son bir kez bakmama izin verin, ondan sonra benimle istediğinizi yapabilirsiniz."Birkaçı birbirine baktı ve kabul etti.Zifiri karanlık tapınağın içinde ışıklar yandı ve modern gözetleme ekipmanlarını ortaya çıkardı.Güvenlik kamerası doğrudan benim odama doğrultulmuştu.Babam yanıma geldi, birkaç ayar yaptı ve eski güvenlik kamerası görüntülerini oynatmaya başladı.Görüntülerde, yatağımda bir erkekle uyuyordum.O derin bir uykuya daldıktan sonra sessizce dışarı süzüldüm.Yarım saat sonra, yakaladığım bir domuzla geri döndüm.Sonra domuzla ilişkiye girmeye başladım.Erkek gece yarısı uyandı ve gördükleri karşısında dehşete kapıldı.Çılgınca çığlık attı ve polisi aramak istedi.Eğlencem yarıda kaldı ve öfkeyle yerden bir sopa al