Ege’nin yüzü tamamen değişti.Derya’nın bakışı buz gibiydi. Sanki onun son maskesini de delip geçecekti."Ege, Alp’in telefonunu şimdiye kadar yanında tutmuşsun. Ne yapmaya çalışıyorsun?"Ege sonunda paniğe kapıldı.Artık kendini savunamayacağını biliyordu.Delil ortadaydı: Alp’in telefonu çantasındaydı.Çöktü, hıçkırıkla ağladı, sesi kısıldı. Her yolla kendini açıklamaya çalıştı."Derya, gerçekten bilerek yapmadım!"Yüzünden yaşlar akıyordu, sesi titriyordu."O deli hayran... Alp’i o öldürdü! Sonra beni tehdit etti. Alp’in telefonunu bende bıraktı. Çok korktum, söylemeye cesaret edemedim. Ağzımı açarsam beni de öldüreceğinden korktum...Ben telefonu abimin son hatırası olarak yanımda tuttum. Sonra sen arayınca endişelenmeni istemedim, o yüzden açtım.Alp’e zarar vermek istemedim. O benim öz abim! O öldüğünde herkesten çok ben üzüldüm!"Haykırıyordu.Ama sözlerinde bir sürü boşluk vardı.Eski Derya olsaydı, gençlik yıllarındaki hayranlığı yüzünden bunları belki göz ardı ederdi.Tıpkı h
Read more