LOGINAlp Erdem öldü. Cesedinin yüzü parçalanmış, kolları ve bacakları kesilmişti. Morga getirildiğinde ona kendi elleriyle otopsi yapan kişi, karısı Derya Sezer’di. Derya soğukkanlı ve mantıklı bir adli tıp profesörüydü. Alp’in on yıldan fazla sevdiği kadındı. Altı yıl önce Alp onu kurtarmak için sesini kaybetmişti. Derya da bu yüzden onunla evlenmişti. Ama evlendikten sonra Derya, Alp’in her kontrol muayenesini hatırladı, doğum gününü hiç hatırlamadı. Yarasına özenle baktı, bütün sıcaklığını ve ilgisini ise Alp’in öz kardeşine verdi. Ölümden hemen önce bile Alp onu defalarca aradı. Derya ise kardeşi için meteor yağmurunu görüntülemek uğruna, Alp’in son yardım çağrısını kapattı. Sonra Derya cesedin üzerinde tanıdık bir yara izi, kulağının arkasında kırmızı bir ben ve Alp’in canı pahasına koruduğu, ona vermeyi planladığı yüzüğü buldu. Sonunda onu tanıdı.
View More"Derya!"Yanındaki polis memuru haykırdı, ona inanamayarak baktı. O an sonunda anladı.Derya dışarıdan onlarla iş birliği yapıyor, katili yakalamak istediğini söylüyordu.Ama aslında çoktan kendi elleriyle yapmaya karar vermişti.Ama katil de kolay lokma değildi. Derya saldırdığı anda elindeki bıçağı da bir kez çekti.Derya’nın soluk borusu kesildi.İkisi birlikte yere yığıldı."Çabuk müdahale edin!""Ambulans!"Çevredekiler durmadan koşturuyor, bağırıyordu.Ama Derya artık hiçbir şey duymuyordu.Yere düştü. Boğulurken kanın durmadan aktığını hissetti.Bir an dalıp gitti.Yıllardır adli tıp uzmanıydı. Sayısız ceset incelemiş, sayısız ölüm görmüştü.Şimdi sonunda kendi ölümü gelmişti.Ama korku da, panik de yoktu.Aksine içinde bir rahatlama vardı.Usulca gözlerini kapadı.Alp.Senin intikamını aldım. Seni öldüren herkese bedelini ödettim.Ege. Bu katil.Bir de kendim...Evet.Derya aslında çoktan biliyordu. Alp’i gerçekten öldüren Ege de değildi, o fanatik hayran da.Kendisiydi.Kendi
Alp’e âşık olduğu için onun ölüm haberini kabul edememiş, defalarca kendini kandırmıştı.Alp’e âşık olduğu için Ege’nin gerçek yüzü karşısında hiçbir şey hissetmemiş, bunun yerine Alp’in gidişine acı çekmişti.Belki de daha önceden.Çoktan âşık olduğu için onunla duygusal anlar yaşamıştı.Çoktan âşık olduğu için aklı onu üniversitede uzun süre yaşamaya, çılgınca çalışmaya, kendini uyuşturmaya itmişti.Ama gerçekten yorgun düştüğü her seferinde kendini tutamayıp bu eve dönüyordu, ona biraz daha bakmak için.Derya sonunda anladı.Aslında çoktan kalbi kaymıştı. Sadece kabul etmemişti.Gönlünün değiştiğini, zamanla gerçekten sevdiğini kabul etmek istemediği için kendini Ege’ye daha iyi davranmaya, eve gitmemeye zorlamıştı.Ama bu kendini beğenmişliği Alp’in ölümüne yol açmıştı.Derya acıyla başını tuttu.Çok geçti.Neden...Gerçek duygularını neden bu kadar geç fark etmişti?Ege yakalandıktan sonra sıra asıl katili yakalamaya gelmişti.O hayrana.Ama adam çok iyi saklanmıştı. Sonunda yine
Dava sonunda sonuçlandı.O gece Gizem, Derya’yı alıp içki içmeye götürdü."Derya, çok üzülme." Gizem bir kadeh uzatıp iç çekti. "Gençken kim birkaç alçağa âşık olmamıştır? Fazla takma."Derya’ya baktı. Gözlerinde şefkat doluydu.Gerçekten endişeliydi.Hatta Alp’in ölüm haberini aldığı zamandan bile daha fazla.Derya’nın Alp’e karşı başlangıçta yalnızca minnet ve sorumluluk duyduğunu çok iyi biliyordu.Ama Ege için durum farklıydı. Bu, genç kızlığından yetişkinliğe kadar tüm yıllarında sürmüş en kızgın tutkuydu.Şimdi yıllarca gönül verdiği adamın bu kadar acımasız, yalancı, hatta insanları cinayete kışkırtabilen korkunç biri olduğunu öğrenmek herkes için dayanılmaz bir darbe olurdu.Ama Gizem’in beklemediği şey şuydu: Derya’nın üzerinde pek bir duygu dalgalanması görünmüyordu.Soğuk bir sesle konuştu: "Önemli değil. Hukukun cezasını nasılsa çekecek."Gizem şaşırdı.Dayanamayıp sordu: "Sen... üzülmüyor musun?"Derya aksine ona soğuk bir bakış attı. Sesi kayıtsızdı. "Üzülecek ne var?"Gi
Ege’nin yüzü tamamen değişti.Derya’nın bakışı buz gibiydi. Sanki onun son maskesini de delip geçecekti."Ege, Alp’in telefonunu şimdiye kadar yanında tutmuşsun. Ne yapmaya çalışıyorsun?"Ege sonunda paniğe kapıldı.Artık kendini savunamayacağını biliyordu.Delil ortadaydı: Alp’in telefonu çantasındaydı.Çöktü, hıçkırıkla ağladı, sesi kısıldı. Her yolla kendini açıklamaya çalıştı."Derya, gerçekten bilerek yapmadım!"Yüzünden yaşlar akıyordu, sesi titriyordu."O deli hayran... Alp’i o öldürdü! Sonra beni tehdit etti. Alp’in telefonunu bende bıraktı. Çok korktum, söylemeye cesaret edemedim. Ağzımı açarsam beni de öldüreceğinden korktum...Ben telefonu abimin son hatırası olarak yanımda tuttum. Sonra sen arayınca endişelenmeni istemedim, o yüzden açtım.Alp’e zarar vermek istemedim. O benim öz abim! O öldüğünde herkesten çok ben üzüldüm!"Haykırıyordu.Ama sözlerinde bir sürü boşluk vardı.Eski Derya olsaydı, gençlik yıllarındaki hayranlığı yüzünden bunları belki göz ardı ederdi.Tıpkı h





