Short
Beni Otopsi Masasında Tanıdı

Beni Otopsi Masasında Tanıdı

By:  Acı Kavun OmletiCompleted
Language: Turkish
goodnovel4goodnovel
26Chapters
58views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Alp Erdem öldü. Cesedinin yüzü parçalanmış, kolları ve bacakları kesilmişti. Morga getirildiğinde ona kendi elleriyle otopsi yapan kişi, karısı Derya Sezer’di. Derya soğukkanlı ve mantıklı bir adli tıp profesörüydü. Alp’in on yıldan fazla sevdiği kadındı. Altı yıl önce Alp onu kurtarmak için sesini kaybetmişti. Derya da bu yüzden onunla evlenmişti. Ama evlendikten sonra Derya, Alp’in her kontrol muayenesini hatırladı, doğum gününü hiç hatırlamadı. Yarasına özenle baktı, bütün sıcaklığını ve ilgisini ise Alp’in öz kardeşine verdi. Ölümden hemen önce bile Alp onu defalarca aradı. Derya ise kardeşi için meteor yağmurunu görüntülemek uğruna, Alp’in son yardım çağrısını kapattı. Sonra Derya cesedin üzerinde tanıdık bir yara izi, kulağının arkasında kırmızı bir ben ve Alp’in canı pahasına koruduğu, ona vermeyi planladığı yüzüğü buldu. Sonunda onu tanıdı.

View More

Chapter 1

1. Bölüm

Alp Erdem öldürülmüştü.

Cesedine otopsi yapan kişi, adli tıp uzmanı olan karısıydı.

Morgda Derya Sezer, beyaz önlüğünün içinde eşsiz bir zarafetle duruyordu. Gözlüğünün ardındaki ince kaşları hafifçe çatılmıştı.

"Ölenin yüzü ağır hasar görmüş. Elleri ve ayakları kesilmiş. Üstelik olay yerinde kimliğini doğrulayacak hiçbir eşya da yok, öyle mi?"

"Evet. Bu kadar çetrefilli olmasaydı, hukuk fakültesinin büyük profesörünü bizzat yormazdık." Notları tutan genç meslektaşı alçak sesle söyledi.

Derya bir şey demedi. Yalnızca elini cesedin üzerinde gezdirdi.

Yanında duran Alp’in ruhu bir an dalıp gitti.

Derya’nın ona en son bu kadar şefkatle ne zaman dokunduğunu neredeyse hiç hatırlayamıyordu.

Evleneli yıllar olmuştu ama aralarındaki yakınlık bir elin parmaklarını geçmezdi. O birkaç seferde de Derya sarhoştu ve kendi isteğiyle hiçbir şey yapmamıştı.

"Ölen erkek, yaklaşık otuz yaşında, boyu 1,80, zayıf yapılı. Belirgin bir dövme ya da doğum lekesi yok. Yalnızca..."

Belirgin eklemli parmakları gırtlağın üzerinde hafifçe durdu. Sesi incelikli bir tona büründü:

"Yalnızca boynunda beş santimlik bir yara izi var. Keskin bir aletin bıraktığı doku, bir ameliyat bıçağına çok benziyor."

Genç meslektaşı bir an şaşırdı. Kendini tutamayıp başını kaldırdı. "Derya Hanım, hatırladığım kadarıyla Alp Bey’in de boğazında bir yara..."

Cümlesini bitirmeye cesaret edemedi. Derya ise gözlerini kaldırmıştı. Yüzü öyle sakindi ki duygusunu okumak imkânsızdı.

"Bu cesedin Alp olduğunu mu söylemek istiyorsun?"

Genç adam telaşlandı. "Öyle demek istemedim, sadece..."

"Merak etme." Derya sözünü kesti. Sesi soğuktu. "Yara izinin altında ince bir çizgi daha var. Daha önce ikinci bir ameliyat geçirdiğini gösteriyor. Alp geçirmedi."

Altı yıl önce Derya adli tıp uzmanlığına yeni başlamıştı. İlk vakasında mantık tanımayan, boş inançlara sahip bir yakınla karşılaştı.

Adam, Derya’nın cesede "zarar verdiğine" karar verip polis merkezinde olay çıkardı. Öfkeyle bir ameliyat bıçağı kapıp Derya’nın göğsüne saplamaya kalktı.

Tam o sırada, komşu çocuğu olan ve yemek getirmeye gelen Alp önüne atıldı.

Bıçak boğazına girdi, kemiğe kadar işledi.

Bir gece boyunca ameliyatta kaldı.

Doktor, bıçağın soluk borusuna ve ses tellerine zarar verdiğini söyledi. Kurtulsa bile kalıcı sorunlar kalacaktı. Konuşamayacak, nefesi kısıtlı olacaktı.

Alp’in annesi Sevil Erdem orada kontrolünü kaybetti. Derya’nın koluna yapışıp oğlunun gizli duygularını ağlayarak döktü:

"Alp’in seni hep sevdiğini bilmiyor musun! Bu yüzden senin için bıçağın önüne atıldı! Bu hayatı şimdi nasıl geçirecek!"

Derya uzun süre sustu. Sonunda konuştu: "Sevil Hanım, Alp’e ömür boyu ben bakacağım."

Sözünü tuttu.

Hastanede ona bizzat baktı. Taburcu olur olmaz da resmî nikâh kıydılar.

Sonra Mavi Vadi Üniversitesi’nin en genç hukuk profesörü oldu. Soğuk ve zarif yüzü yüzünden bir hukuk programına çıktı. İnternet kullanıcıları ona "adli tıp tanrıçası" adını taktı.

Sayısız zengin aile çocuğu ve şirket sahibi peşini bırakmadı. O ise hiçbirine ikinci kez bakmadı.

Her ay aksatmadan Alp’in kontrol muayenesine eşlik etti. İlacını bizzat içirdi, merhemini kendi elleriyle sürdü.

Hukuk fakültesinde hep biri şaka yapardı: Alp sesini kaybetmişti ama karşılığında dünyanın en mükemmel karısını kazanmıştı.

Ama bunu yalnızca Alp biliyordu...

Derya her kontrol muayenesini hatırlardı ama doğum gününü hiç hatırlamazdı.

Her ilacın yan etkisini bilirdi ama Alp’in neyi sevdiğini hiç hatırlamazdı.

Ona bizzat ilaç içirirdi. Onun dışındaki günlerde ise eve dönmektense otopsi odasında kalmayı tercih ederdi.

Alp, Derya’nın doğuştan soğuk biri olduğunu sanmıştı.

Ta ki altı ay önceki evlilik yıl dönümüne kadar. Derya yurt dışında bir akademik konferanstaydı. Alp ona sürpriz yapmak için gizlice uçmuştu.

Ama konferans salonunda olması gereken Derya’yı ünlü bir konser salonunda gördü.

Derya seyirci koltuklarının en önünde oturuyordu. Bakışları yanıyordu. Sahnede "Ay Işığı Sonatı"nı çalan genç piyanistten gözünü ayırmıyordu.

O piyanist Alp’in öz kardeşi Ege’ydi.

Konser bitince Derya ona bizzat bir demet mavi gül, bir hediye ve bir kraft kese verdi. Yüzü kızararak konuştu:

"Ege, doğum günün kutlu olsun. Bunlar senin için kendi ellerimle yaptığım çikolatalar. Sevdiğin fıstıklı olanlar."

Alp o an anladı.

Meğer Derya başkalarının doğum gününü unutan biri değildi. Utanıp yüzü kızaramayan biri de değildi. Sevmeyi bilmeyen biri hiç değildi.

Yalnızca onu sevmiyordu.

Sessizce ülkesine döndü.

O günden sonra ondan kontrole kendisine eşlik etmesini istemeyi bıraktı.

İki ay önce boğazındaki eski yara ağırlaşıp ikinci bir ameliyat gerektirdiğinde de ona söylemedi. Onam formunu tek başına imzaladı, tek başına ameliyathaneye girdi.

O sırada hemşire şaka yapmıştı: "Soğuk ve güzel eşiniz son zamanlarda neden gelmiyor?"

Alp gülümsedi, kâğıda şunu yazdı: "Artık gelmeyecek, çünkü yakında boşanacağız."

Ameliyat biter bitmez Derya’dan boşanmaya çoktan karar vermişti.

Altı yıl olmuştu.

Minnet borcu da olsa, suç ortaklığı da olsa, yeterdi.

Ama ameliyattan önce bir arkadaşı ona beklenmedik bir haber verdi: Yıllardır aratıp durduğu "Günbatımı" yüzüğü yurt dışında bir müzayede evinde satılacaktı.

Bunca yıldır Derya bu yüzüğü arıyordu.

Alp ona bu yüzüğe neden bu kadar takıldığını sormuştu. Derya hep sustu. Bir gün sorulmaktan bıkınca sabırsızca cevap verdi: Babası bu yüzüğü annesine evlenme teklifinde vermişti.

Derya’nın anne babası o küçükken ölmüştü. Bu yüzük elinde kalan tek hatıraydı.

Bu yüzden Alp bütün tanıdıklarına rica ederek yüzüğü aratmıştı.

Tam bu sırada haber gelmişti.

Ameliyattan çıkar çıkmaz aceleyle yurt dışına uçtu. Neredeyse bütün servetini harcayıp o pahalı yüzüğü satın aldı.

Bir dahaki sefere Derya’yla karşılaştığında yüzüğü ona verip düzgünce konuşmak, boşanma teklifinde bulunmak niyetindeydi.

Ama o gün gelmeden, acımasızca öldürüldü.

Yeniden karşılaştıklarında bu morgdaydılar. Biri yaşayanlar, biri ölüler dünyasında, yüzü tanınmaz hâlde.

Paslanmaz çelik tepsiye bir iğne düştü. Çıngırdayan sesi Alp’in ruhunu gerçeğe çekti.

Başını kaldırdı. Derya eldivenlerini çıkarmış, sakin bir sesle konuşuyordu:

"Kan örneğini incelemeye gönderin. Sonuç beş gün sonra çıkar, kimliği doğrularız."

Beş gün...

Bu tam da Derya’nın doğum günü değil miydi?

Alp başını eğip hafifçe güldü.

İyi bile oldu.

Derya, otuzuncu doğum günün.

Sana vereceğim son hediye,

yeniden sevmeye, kendini özgürce sevdiğine adamaya hakkın olması.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
26 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status